Beesten

      4 Reacties op Beesten

De huiskat, die er ongeveer net zo beroerd uitziet als zijn voormalige baas Rui, heeft in de gaten dat hij het niet van ons moet hebben. We zien hem nu regelmatig bij de onderbuurvrouw of Marie-José die nog iets verderop woont. Huisdieren zijn voor ons sowieso niet handig, maar dat wil niet zeggen dat we geen dieren in en om het huis hebben.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 18070779-1024x768.jpg
Onze huiszwaluw is een huiszwaluw.

Neem nou onze huiszwaluwen. In Rheezerveen hebben we veel nestelende boerenzwaluwen. Die zijn niet bang uitgevallen. Ze komen bijvoorbeeld brutaalweg op de lamp boven de veranda zitten. Als ik dan naar buiten loop om de zwaluw uit te leggen dat ie daar geen nestje mag bouwen, kijkt hij (zij?) mij zwijgend aan. Met een behoorlijk uitdagende blik. Het lijkt dan net zo’n “stare down” zoals kickboxers doen voorafgaand aan een gevecht. Maar tussen ons is het nooit tot een gevecht gekomen. Gelukkig maar, want het zijn prachtige vogeltjes. Hier in Vale de Além zijn de zwaluwen huiszwaluwen. En ze hadden al een nestje onder de dakrand gemaakt vóór wij kwamen. Er zat zelfs al een jong in, konden wij horen. Een heel hongerig jong. Er werd wat af en aan gevlogen door papa en mama (ik denk allebei maar ik vind het moeilijk te zien bij zwaluwen of het een mannetje of een vrouwtje is). Op een gegeven moment worden er door het jong oefenvluchten gemaakt. Eén van de eerste vluchten ging mis. Het jong nam meteen na de eerste stap uit het nest een afslag rechts. En daar zit het raam waardoor Rui zijn etenswaren naar buiten gooide (maar dat was vóór de geboorte van deze zwaluw). Het jong knalde bij ons tegen de schouw van de open haard aan. Hij (of zij, moeilijk te zeggen) bleef versuft zitten. lang genoeg om hem op te pakken. Ik zette hem op de vensterbank bij het open raam. Papa (of mama) was al luidkeels aan het kwetteren. Gelukkig steeg het jong vrijwel meteen op en de ongeruste toon van het gekwetter kreeg een opgeluchte ondertoon. Tenminste dat meende ik te horen, maar ook dat is moeilijk te zeggen bij zwaluwen.

Toen ik vervolgens met een hogedrukspuit het pad voor het huis schoonmaakte heb ik per ongeluk een gekko uit een betonspleet gespoten. Zij (hij?) bleek vooral geschrokken en ging naarstig op zoek naar een nieuwe schuilplek. Die vond ze al snel boven het slaapkamerraam in de ruimte van het rolluik. Toen ik later een jong gekkootje tegenkwam in de woonkamer heb ik die maar naar de betonspleet gebracht. Wellicht zijn eigenlijke thuis. Ik hoop dat mama en kindje elkaar weer gevonden hebben. Hoewel dat misschien niet meer nodig was. Ik weet niet precies op welke leeftijd gekkojong uit huis gaan.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG-20220816-WA0006-485x1024.jpg
Deze baby Gekko liep een beetje verdwaald door ons huis.

Toen ik even later een stuk achter het huis wilde bevrijden van braamstruiken, zag ik ineens twee bidsprinkhanen tegen de muur omhoog lopen. Bij mijn nadering bleef er een doodstil zitten. De ander draaide om en liep terug naar de bosjes. Maar dan met een loopje dat mij voor de gek moest houden. Hij (of zij, lastig te zeggen bij bidsprinkhanen) maakte bewegingen die moesten suggereren dat hij (of zij) slechts een stukje struik was, wiegend in de wind. Bij mij riep het de associatie op met een vertraagde versie van One step beyond van Madness. Maar daar heeft die sprinkhaan waarschijnlijk geen weet van.

Reconstructie

      6 Reacties op Reconstructie

Naarmate we ons huis opknappen en aanpassen wordt het steeds meer “ons” huis. Een likje verf doet al wonderen. Maar ik krijg ook wat meer zicht op Rui, de vorige eigenaar (en dus niet Luis, zoals ik eerder verstaan had). Hij en zijn vrouw zijn begin jaren 90 vol goede moed begonnen. Ongetwijfeld met mooie dromen. Ze hebben een degelijk huis neergezet, met gebruik van goede materialen. Vervolgens is het mis gelopen en is de vrouw van Rui vertrokken. En hun zoon. En daarna heeft zich een drama afgespeeld. Denk ik. De deur tussen garage en huis is ingetrapt. Het slot naar de slaapkamer van Rui is zodanig vastgezet dat de kamer altijd open was. Ook de deur naar boven, via de woonkamer is ingetrapt. Alle andere kamers zaten op slot. Daar had Rui geen sleutel van. En blijkbaar had hij die kamers ook niet nodig anders had hij de deuren ook wel ingetrapt. Nu is het huis ongelooflijk smerig opgeleverd, maar misschien was dat uit zuinigheidsoverwegingen. Ik denk dat Rui zo min mogelijk water en elektriciteit wilde gebruiken. Uit een document dat we gevonden hebben bleek dat hij een pensioen heeft van € 345,- per maand. Dat is zelfs in Portugal niet heel veel. Dus waarom water verspillen aan poetsen en douchen? Of gas voor de geiser om water te verwarmen voor de afwas? Toen ik de eerste keer een pad om het huis probeerde te banen zag ik een stippenpatroon dat me aan een puinwaaier deed denken. Precies onder het raam van de woonkamer. Onder het raam vond ik een zompige, vette plek waar weinig groeide. Wel zag ik, twee meter onder de plek, een kat verlangend naar mij opkijken. Nu snapte ik de puinwaaier. Rui had de gewoonte om restanten van zijn eten uit het raam te kiepen. Overigens ook overbodig geworden medicijnen en veel lege sigarettenpakjes. Dat verklaarde ook het smerige, vettige kozijn in de woonkamer. Het ging waarschijnlijk niet altijd goed. Ik vroeg me af waarom hij niet het keukenraam heeft gebruikt, maar ik denk dat dat is omdat hij niet zo groot is en voor het keukenraam nog het aanrecht zit. Dan is het makkelijker om alles uit het woonkamerraam te kiepen.

Een likje verf doet wonderen. Ook op een tegelvloer.

Een ander probleempje betreft de afvoer(en). Toen Paulo (van de makelaardij) ons de eerste keer rondleidde, merkte ik in de kelder/onderverdieping een nat spoor langs de binnenmuur. Precies daar waar de keukenafvoer de kelder in komt. “Ja”, zei Paulo, “de meneer heeft een probleempje gehad met de afvoer.” Dat probleempje bleek nooit opgelost. Er ontbrak namelijk anderhalve meter afvoerpijp in de kelder. Toen ik die weer terug had gezet, werkte de afvoer nog niet. Dus dan maar onder de wasbakken alles losgeschroefd. Wat een smurrie! Maar toen dat eenmaal schoon was, en deels vervangen, wilde het water nog niet weglopen. Mijn analyse: de lucht kan er niet uit, dus blokkeert de afvoer. Ook omdat er af en toe wel wat luchtbelletjes opborrelden waarna er weer een beetje water wegliep. Dus maar even behelpen. Afwasteiltje in de gootsteen en als dat vol is dat water bij de planten kiepen. Duurzaam! En als afvoer van de vele emmers schoonmaakwater gebruikten we de wastafel en de wc in de badkamer. Tot ik erachter kwam dat daar ook een lekkage zat. Dat was eerder niet opgevallen omdat we buiten douchen en dus alleen de wastafel gebruiken. En omdat de bodem van de kelder uit zand en stenen bestaat. Het gelekte water verdwijnt dus in de bodem. Tijd voor hulp. En die komt dan ook gewoon aanwandelen! Onze buurvrouw (Marie José) die voor haar moeder zorgt die onze eigenlijke buurvrouw is, kwam aangelopen samen met haar neef José Manuel. Van beroep klusjesman. Hij deed al jaren alle klussen voor het familiebezit in Vale de Além: meerdere huizen, boom- en wijngaarden. Hij had wel tijd volgende week, begreep ik. Hij spreekt namelijk uitsluitend Portugees en volgens mij ook nog in het plaatselijke dialect. Maar het blijkt een gouden kerel. Hij kwam eerst voor de lekkage en een dag later voor de tuin. Dat laatste ging met een tractor met achterop een grote bak waarin een even groot mes wordt aangedreven. Maakt niet uit wat dat mes tegenkomt, het maakt er snippers van. Geniaal. Binnen een goed half uur was onze tuin begaanbaar (en onherkenbaar!). Op verzoek werkt hij ook nog een stapel snoeihout weg dat wij op een stukje grond hadden gedumpt wat eigenlijk ook onze parkeerplaats is. Hij zette nog even een grote duwbak vóór op de tractor. Daarmee maakt hij ons parkeerplaatsje een stuk ruimer, schuift een paar hinderlijk grote keien opzij en duwt een paar boompjes om die voor mijn gevoel te dicht bij de elektriciteitsleiding staan. En dat allemaal op grond die niet van ons is. Maar ja, hij kent iedereen en iedereen is familie. Dus dat zit wel goed.

Tuin vóór het maaien.
Tuin ná het maaien.

Op de maaidag bleek overigens het probleem met de lekkage nog niet is opgelost. Tot teleurstelling van José Manuel en mij. Of eigenlijk was het probleem wel opgelost, maar was er nog een tweede probleem. Dus ’s middags ging hij weer aan de gang. Nu moest er serieus gehakt worden in het plafond van de kelder. Het probleem zat in een ingebouwde sifon. Die moest er uit en vervangen worden. Hij regelde hulp voor de middag en ging pas naar huis toen alles opnieuw in het cement zat. En passant ook nog even het keukenafvoerprobleem opgelost. Gewoon een tuinslang zover mogelijk er in proppen, met de kraan open en blijven duwen tot het water er niet meer uitspuit maar doorloopt, naar de septic tank. Zijn analyse: waarschijnlijk een ophoping van vet en vuil.

Vervolgens heeft José Manuel zelfs om 19 uur nog even de badkamer gemopt. Het was zo stoffig van al dat boren en hakken. Onder het genot van een biertje nog even na staan praten (nou ja) en het ook gehad over mogelijk wijnmakerij, en waar ik een goede timmerman kan vinden en wat onze verdere verbouwplannen zijn. Ik denk dat we José Manuel nog wel meer in gaan schakelen komende maanden.

Tuin tijdens het maaien.

Behelpen

      4 Reacties op Behelpen
Onze slaapkamer.

We wisten natuurlijk ongeveer waar we aan begonnen. Maar de twee keer dat we het huis bezocht hebben (eerst met Antonio, toen vrijwel alle sleutels ontbraken en later met Paulo toen die de meeste sleutels wel had) keken we óf we er iets van zouden kunnen maken. Nu gaan we kijken hóe we dat dan moeten doen. Na ons eerste rondje op donderdagmiddag moeten we even prioriteiten stellen. We hebben natuurlijk veel uit NL meegenomen. Maar ook heel veel niet. En wat we mee hebben genomen zit goed ingepakt. Dus eerst maar eens de auto verlossen van zijn zware vracht. Vervolgens een slaapplaats maken. We schrobben een slaapkamer schoon en leggen daar onze matrassen neer. Annette werpt zich op het toilet. Zelden zo’n smerige ruimte gezien.

Onze badkamer vóór de inzet van de hogedrukspuit.

Dan maken we een lijstje. We moeten eten kopen, maar dat eten ook kunnen bewaren. En zonder koelkast lukt dat niet. Je kunt bij deze temperaturen een stuk kaas niet een dag buiten de koelkast bewaren. En nog een keer bedorven kaas eten trekt ons niet echt. In Arganil weten we een “electrodomésticos”-winkel te vinden. Carla vraagt wat we zoeken. Een koel/vriescombinatie. Nou die hebben ze een paar. We kiezen er een en vragen wanneer die bezorgd kan worden. “Waar?” vraagt Carla. Nou, in Vale de Além, vlakbij Alagoas, vlakbij Sarnadela. “Ooh, wat leuk, dan zijn we praktisch buren! Ken je Casal do Frade? Daar woon ik.”. Nou ja, kennen, ik weet waar het ligt. Volgens Carla komen we in het paradijs te wonen. Zo mooi, zo rustig. Ze wil ons graag helpen. Natuurlijk ook met meer apparaten verkopen maar zeker ook met andere zaken. Ik geef aan dat we nogal wat oude meuk kwijt moeten en dat ik niet weet hoe dat hier werkt. “Nou”, zegt Carla, “dat treft. Een vriendin van mij, Susanna, werkt op de Junta de Freguesía van Pombeiro da Beira. Weet je wat dat is? Een soort gemeentelijke deelraad, waaronder Vale de Além valt. Susanna gaat o.a. over het ophalen van grofvuil. Zij regelt het en dan komt José het ophalen. José is trouwens de eigenaar van dat café in Sarnadela vlakbij jullie. Ik zal haar morgen meteen bellen.” Dat vind ik nou mooi. Dat is Portugal.

Als de basis eenmaal geregeld is (slapen, wc en koelkast) gaan we naar het dorp en trakteren we onszelf op een etentje in het dorp (Arganil). We kennen restaurant O Tasquinha nog van een eerder bezoek. Gelukkig zit het restaurant er nog steeds, is de meneer nog even vriendelijk en het eten puur, eenvoudig en lekker.

Dit is nog niet de helft van wat er opgehaald moet worden.

Maar hebben ze wel enig idee wat ze allemaal op moeten komen halen? Het is ongelooflijk wat we allemaal vinden. En dat wat we vinden eigenlijk ook allemaal weg kan. Niets mee te beginnen of überhaupt te smerig om aan te pakken. Stel je voor, man en vrouw krijgen ruzie en gaan scheiden. Man is niet gewend iets in het huishouden te doen. En doet dat vervolgens ook minstens 10 jaar niet. Heb je enig idee wat dat betekent voor een keuken, een douche, een wc of een matras? Het is al zaterdagnacht als ik voor het eerst op blote voeten de badkamer in durf te lopen.

Naast slapen en de wc gebruiken, wordt na een paar dagen ook douchen wel fijn. Helaas is die alleen koud. Er zijn mensen die daar bij zweren, maar daar hoor ik niet bij. Er hangt in de keuken wel een geiser, maar die durf ik niet aan te sluiten. Niet getreurd. We hebben al onze kampeerspullen meegenomen, waaronder twee waterzakken van onze grote fietstocht. Twee zakken van ieder vier liter water, waarvan één zak uitgerust met een douchekop. ’s Ochtends op tijd vullen en in de zon leggen en je hebt ’s avonds een echt warme douche. En douchen kan gewoon buiten, dus het water loopt zo naar de bananenplant. Als dat niet duurzaam is.

Onze warme douche.

Op vrijdag heb ik me met een sikkelmes een weg gebaand naar onze enige buitenkraan en de deur naar de kelder. Ik heb maanden gedroomd van een eigen tractor(tje), ben bereid genoegen te nemen met een bosmaaier, maar ben veroordeeld tot handwerk. Maaimachines mogen nu even niet vanwege het brandgevaar. En dat is een reëel gevaar. We waren maandag in Coimbra, bij de Leroy-Merlin (een soort Hornbach). Ten oosten van Coimbra, nabij Penacova woedde een fikse bosbrand. Toen we terug naar huis reden zagen we de rookpluimen zich steeds verder uitbreiden. Eenmaal op ons terras zagen we de as naast ons neerdwarrelen. En dat van een brand die hemelsbreed 30 km van ons verwijderd was. En gisterenavond, toen we nog even met een kopje koffie op ons dakterras zaten hoorden we ineens vele sirenes loeien. We kijken meteen op Fogos.pt, een site die zeer accuraat alle info over bosbranden in Portugal weergeeft. Er bleek een brand ontstaan net aan de andere kant van de berg waar wij wonen. Dan wacht je toch nog even met naar bed gaan tot je leest dat de brand onder controle is. Ook dat is Portugal. Het is soms behelpen, maar wel in een prettige omgeving met leuke mensen!

Ons fornuis.
Een logeerbed gevonden. Jullie zijn welkom!
De zolder moeten we ook nog opruimen.
Ook de tuin heeft wat achterstallig onderhoud.

Met horten en stoten

      2 Reacties op Met horten en stoten

Wij wisten het steeds zekerder: op maandag 18 juli zou de akte passeren. Gaan we daar op wachten (Ton) of gaan we alvast die kant uit (Annette). Dat laatste dus. Na een leuke kennismakings-bbq op ons resort op zaterdagavond, treffen we op zondagochtend, met een kleine kater, de laatste voorbereidingen. Begin van de middag zijn we zo ver: kar vol, auto vol, gaan! We waren het park nog niet af of de auto gaf een piep en een melding: trekhaakproblemen. Oké. Stekker er niet goed in. Dit bleek de voorbode van een tocht met hindernissen. Om te beginnen gaf de auto deze melding bij elk hobbeltje. Zelfs een voegovergang van een brug gaf deze melding. En wat ik ook deed, het stemde de auto niet tevreden. Hij bleef piepen. Zo erg dat ik bij Zwolle al volledig bereid was om te keren en op maandag een garage te zoeken. Maar dan lukt het om de auto wat langer stil te krijgen. We zijn onderweg. En ergens passeer je dan het punt waarna je niet meer terug gaat keren. Hoe erg de auto ook gaat piepen. We redden het tot Esneux, net onder Luik. Een camping die vorig jaar nog volledig overstroomd was. Nu in wederopbouw. Leuke mensen.

Telraam Jeu des Boules-baan. Onze “fatale” lunchplek.

Maandag vrolijk op weg. We gaan proberen Busserolles te bereiken om een avondje bij Jor en Roo te hebben. Het gepiep vanwege de niet goed aangesloten stekker gaat gewoon verder. Blind duw ik de melding steeds weg. Niet wetende dat er ook andere meldingen tussen zitten: motorstoring. Nu kennen we die ook al langer. Negeren werkt meestal prima. Ze maken ons niet blij met dat soort moderne snufjes. Maar dan loopt in een keer het vermogen van de auto terug. Ongeveer de hele dag op N-wegen gezeten en dan nog op het laatst een stukje A20. De temperatuur tikt inmiddels de 40 graden aan.

Warm!

De snelheid zakt terug naar 60 km per uur. Dat is niet fijn op de A20 waar ook nog de nodige vrachtwagens rijden. Alarmlichten aan en de vluchtstrook op. Zo hobbelen we naar de Aire de Boismandé Ouest, 4 km verder. Bellen met de Nederlandse pechhulp. “Helaas mogen wij niks doen op Franse snelwegen. U moet 112 bellen. Die regelen een garage. Die brengt je dan naar een afrit, dan kun je ons weer bellen en kunnen wij helpen.” Na een diepe zucht 112 gebeld. Binnen 20 minuten is er iemand. Hij “leest ” de auto. Oververhit. Minstens drie keer. Waarschijnlijk meldingen tussen de trekhaakpiepjes door. Ongezien weggedrukt. En ja, de auto is zwaar bepakt en de aanhanger nog zwaarder. En dat in de heuvels met deze temperaturen. Volgens hem kunnen we rustig doorrijden. Op tijd stoppen en motor af laten koelen. Omdat wij geen contant geld hebben, de man geen pinapparaat en de Aire geen ATM, rijden we achter hem aan naar zijn garage. We betalen (goeie business die snelweghulp) en gaan alsnog naar Jor en Roo. Tegen half elf zijn we daar en komt alles goed: Jor had nog wat eten bewaard en schonk een goed glas uit zijn Portugese wijnvooraad. En dan is het leven weer helemaal top! ’s Ochtends heerlijk met zijn vieren buiten ontbeten. Wel in een licht bevuilde lucht: de westenwind heeft de rook van de bosbranden bij Bordeaux ook tot Busserolles geblazen. Jor geeft ons tips over een mooie route en dan gaan we. Omdat we besloten hebben dat we de rest van ons leven geen haast meer hebben pakken we de kleinere wegen. Onderweg wippen we een winkel binnen en gaan met stokbrood, kaasje en agrume lunchen. Met uitzicht op de lokale boulesbaan. Annette merkt op dat er weinig smaak zit aan het kaasje, hetgeen ik volmondig beaam. Voorspellende woorden. In de loop van de middag voelt Annette zich steeds zieker. Ik volg iets later. Last van de maag en erg moe. Omdat ook de auto een storing meldt, zoeken we een parkeerplek in de schaduw. Klep open en allemaal even afkoelen. Annette pakt een dekentje en gaat liggen. Even later komt ze overeind en gooit in vier golven alles er uit. Ik word een beetje jaloers. Ik wil namelijk ook een lege maag. Ik zoek de bosjes op en steek mijn vinger een paar keer in mijn keel. Helaas, het klinkt als overgeven, het lijkt op overgeven maar er komt niks uit. En lost dus niks op. We besluiten naar Dax te rijden, 40 km verder. Daar is een kleine camping en dat is genoeg voor nu. Net voor de camping is een Intermarché. We kopen wat soep, brood en noedels. Nog geen zin in, maar wie weet. Als we het parkeerterrein afrijden voel ik iets omhoog komen. Ik schat dat ik max 30 seconden heb. Gelukkig is er naast het parkeerterrein een carwash, omzoomd door bosjes. Ik red het net tot de bosjes en gooi mijn kaas er ook uit. Dat lucht op. Nu naar de camping. Dan hebben we ook weer eens mazzel. Als we aan komen rijden gaat de slagboom omhoog. Een oudere mevrouw wil het terrein afrijden. Als ze ons ziet, rijdt ze weer achteruit het terrein op. We hebben nog net de mevrouw van de camping getroffen! Annette voelt zich nog steeds beroerd en vult nog maar eens een plastic zak met restanten van de lunch. Even douchen en naar bed. Eten hoeft niet. ’s Ochtends voelen we ons iets beter. We rijden Baskenland in bij 20 graden en regen. Voorbij Vitoria-Gasteiz gaat de zon volop schijn en knappen wij ook op. Zelfs de auto werkt mee: geen meldingen. We kamperen in Ciudad Rodrigo. We eten onze soep en noedels. ’s Nachts hebben we allebei nog een oprisping, die we in de kiem weten te smoren. Op de camping moet de aanhanger afgekoppeld worden. Dus de volgende dag weer meldingen. Gelukkig zijn we er bijna. Maar dan gaan we ook weer meer de bergen in en meldt de auto zich opnieuw. Op 1,9 km van ons nieuwe huis lukt het niet meer. Auto in de berm, klep open en Maria João bellen dat we niet vóór maar ná de lunch de sleutels komen halen. Als we weer durven te rijden besluiten we eerst naar ons huis te gaan om de aanhanger daar te laten staan. Na wat gepuzzel lijkt het mij verstandig de aanhanger achteruit ons pad op te rijden. Maar dat is het niet. Rook en stank: weg koppelingsplaten. Jammer, maar van later zorg. Eerst naar Maria João voor de sleutels. Als we haar kantoor binnen stappen staat ze al lachend met de sleutelbos te zwaaien. Ze gaat ons met nog meer zaken helpen, maar we moeten eerst maar snel gaan kijken hoe het huis er bij staat. “En, oh ja, ik zou de sloten vervangen, je weet maar nooit.” Vanuit ons streven om lokaal te kopen gaan we naar de ijzerwarenzaak in Góis. Vlak naast het advocatenkantoor van Maria João. Daar kopen we vooral schoonmaakmiddelen en tuinspullen: snoeischaar, sikkelmes, handschoenen. En dan gaan we naar ons huis. Dat is nog even spannend: is het écht leeg? En zo ja, wat staat er nog in? Ja, het is leeg en ja, alles staat er nog. Vooral heel veel meuk…..

De sleutel past.

We zijn er bijna…..

      2 Reacties op We zijn er bijna…..
Convento de Santa Cruz do Buçaco

Zo rond 19 juni kregen we het verlossende bericht van Luis, de makelaar: “De rechtbank is akkoord met de verkoop aan jullie”. Wij keken elkaar eens glunderend aan. Eindelijk! We kunnen plannen gaan maken. Eén belangrijke vraag moet nog beantwoord worden: wordt het huis ook leeg opgeleverd? En dan vooral “leeg” als in “zonder de huidige eigenaar/bewoner”. Een schrikbeeld voor mij is dat we bij ons huis arriveren met een kar vol huisraad en dat we daar onze vriendelijke bewoner Luis (ja, ook een Luis) op z’n terrasstoeltje zien zitten. Een en al vriendelijkheid, met een alcoholwalm om hem heen. Helaas nog geen andere plek gevonden…. Dus nog maar even een berichtje naar Luis de makelaar. Dat we er vanuit gaan dat bij de overdracht álle sleutels ingeleverd worden. Hij belooft zijn best te doen.

Vaten bedoeld voor opslag olijfolie.

Op 21 juni krijgen we bericht van Maria João, onze advocaat. De overdracht is naar verwachting volgende week. Maar dan moet er betaald zijn. Dus heeft ze de rekening bijgevoegd. Dat regelen we. Een week later komt er een datum: de overdracht is op woensdag 6 juli. Nu moeten we even gaan nadenken. Wanneer gaan we rijden? In het weekend vóór de 6de al? Zodat we er donderdag zijn. Omdat niet alles zich plooit naar onze wensen komen we uit op zondag 10 juli. Geeft mij ook mooi de tijd om bij te komen van mijn covid-besmetting. Het leek slechts een fikse verkoudheid. Toen ik wilde gaan testen, bleek dat we onze testjes in Portugal hadden laten liggen. Dit is een voorproefje van wat veel vaker gaat gebeuren: wat ik zoek ligt niet waar ik ben.

Conímbriga. Overblijfselen van een Romeinse stad vlakbij Condeixa-a-Velha.

In de week voorafgaand aan de 10e juli stoppen we met boodschappen doen. Koel- en vrieskast moeten leeg. We proppen de kar vol. Die zat eigenlijk al vol, maar er kan nog wel wat bij uit de categorie “plooibaar”: handdoeken, beddengoed, kleding. Vervolgens met alle spanbanden en touwen de boel zo vast zetten dat we ook met de hele lading straks in Portugal aankomen. Ik ben tevreden, maar ik hoop niet dat er een overijverige gendarme straks ergens onderweg een kijkje wil nemen in onze kar. Want die hanteert misschien andere normen dan ik.

Aqueduto do Convento de Cristo – Troço Pegões Altos

Wat ons verbaast is dat we op 6 juli niks horen over het passeren van de akte. Dus op donderdag er nog maar weer een mailtje tegenaan gegooid. Naar Maria João. Helaas geen reactie. En dan is het al vrijdag. Ik wil niet gaan rijden als ik niet zeker weet dat ik naar een leeg huis kan rijden. Annette appt Luis nog maar eens. Die reageert vrijdagmiddag: op verzoek van de bewoner is de overdracht uitgesteld tot 18 juli! Hij heeft nog 2 weken nodig om zijn spullen te pakken en te verhuizen. Op zich een fijn bericht: als wij komen is het huis leeg. Maar hadden ze dat nou niet iets eerder kunnen laten weten? Het zal weer een voorbeeld van de Portugese cultuur zijn waar wij nog aan moeten wennen. Enfin, we blijven nog een ruime week in NL en gaan pas rijden als we zeker weten dat de overdracht op de 18e doorgaat. Maar ja, wat is zeker? Dat we er bijna zijn? We gaan eerst maar weer wat boodschappen doen.

Clichés

      2 Reacties op Clichés
“Home is where the heart is”. Cliché.

Ik ben al best lang fan van Lou Reed. Niet consequent overigens. Er zijn jaren geweest dat ik nauwelijks iets van Lou “draaide”. Maar ik had elpees, cassettebandjes en later ook cd’s met muziek van Lou. Maar zijn revival beleefde hij met de komst (of beter mijn ontdekking) van Spotify. Lui als ik ben kon ik gebruik maken van de playlists die anderen hadden gemaakt. Ook van Lou. Zo kon ik al klussend in huis met gemak anderhalf uur meebrullen met Lou. Zonder iets om te draaien of te wisselen. Perfect. Zo kwam er ook de herwaardering van nummers als Perfect Day. Eindelijk kwam ik erachter wat Lou zong. Nu is de tekst niet bijzonder gecompliceerd, maar het zinnetje “you’re going to reap what you sow” deed bij mij heel lang geen belletje rinkelen. Dus gooide ik er iets uit wat fonetisch in de buurt kwam. Zonder te weten wat Lou wilde zeggen. Zo’n beetje zoals ik tegenwoordig ook Portugees luister en praat. Toen eenmaal het kwartje gevallen was, vroeg ik me af of dit nou een gezegde is of een cliché. Dat ligt in elkaars verlengde. Een gezegde dat erg vaak gebezigd wordt is al snel een cliché.

Deze zanglijster voelt zich thuis in onze tuin.

Nu heb ik me nooit druk gemaakt om clichés maar sinds de Volkskrant een rubriek heeft over clichés ben ik er meer op gaan letten. Ook weet ik niet of het erg is als je clichés bezigt, maar het voelt wel zo. Laatste tijd heb ik het (vooral tegen mezelf) over “home is where the heart is”. Volgens iemand vorige week een vreselijk cliché. Maar ja, als dat alleen maar betekent dat het vaak gebruikt wordt vind ik dat niet zo erg. Want de uitdrukking is ook wel erg van toepassing op ons. Toen we een paar weken geleden weer in Rheezerveen aankwamen voelden we ons weer meteen thuis. Zoals we ons na een paar dagen ook thuis gevoeld hebben in Terra da Gaga, Lousã en Alcarias Grandes. En ik denk dat we ons ook snel thuis gaan voelen in Vale de Além. Daar gaan we heel binnenkort een huis kopen. Dit gehucht valt onder het iets grotere gehucht Alagoas, dat bij het nog iets grotere gehucht Sarnadela hoort, dat valt onder de deelgemeente Pombeiro da Beira, wat weer valt onder de gemeente Arganil in het district Coimbra. Een beetje buitenaf dus. Maar ja, we gaan er een thuis van maken. Er is best nog veel te doen aan dat huis, maar ik vermoed dat het thuisgevoel snel komt. Kom maar een keer kijken (en neem dan oude kleren mee). Dan kun je je batterij opladen. Of is dat teveel cliché? Nou ja, de koffie staat klaar.

Foto’s (zolang de makelaar die laat staan):

http://www.green-lands.pt/imovel-selling-house-t3-arganil-6022487

Vroeger had Apeldoorn een ballonnenfestival. Nu Hardenberg. Goed voor het thuisgevoel.

Rechtenbeperking

      2 Reacties op Rechtenbeperking
Wandelend naar Talasnal kwamen we langs een poel vol parende padden.

We hebben hier in Terra da Gaga een tv. Daar zitten 8 Portugese zenders op. Er zouden ook nog talloze nutteloze zenders via de satelliet ontvangen kunnen worden. Ik heb alleen nog niet uitgevogeld hoe dat werkt. Hoeveel energie wil je stoppen in een nutteloze functie? Als je zo af en toe toch iets wilt zien, dan lukt dat meestal prima met NPO-start (terugkijken) Of natuurlijk via een “live stream”. Voor het Wereld-Wijde-Web maakt het niet uit waar je zit, in Nederland of in Portugal. Dacht ik. Kijk, dat het voetbal volledig vercommercialiseerd is, weet ik. Dus dat het me niet lukt een Champions League-wedstrijd te zien aanvaard ik. Is niet leuk, maar vooruit. De tijden dat alle voetbalwedstrijden op hetzelfde moment begonnen (eredivisie op zondagmiddag 14:30 uur) ligt ver achter ons. En daarmee ook de tijd dat er één uitzending was van Studio Sport, met daarin alle belangwekkende sport, voor iedereen te zien, zonder reclame. Er bleef veel tijd over voor andere dingen, toen.

Grootschalig kaarsen verbranden ipv aansteken. Fátima.

Dus als je toch iets wilt zien van voetbal of andere topsport, ga je je in bochten wringen. En soms met succes. Zo is het me één keer gelukt een CL-duel van Ajax te zien. Ik had me er al bij neergelegd dat het de radio zou worden die avond. Gewoon Langs de Lijn aangezet. Nu kun je sinds een paar jaar ook radio kijken. Dat is net zo spannend als het klinkt. Er hangt een camera in de radiostudio en je ziet de presentatoren praten. Ik ga ervanuit dat degene die dat bedacht heeft inmiddels zijn of haar jaren uitzit in een strafkamp ver weg. Maar deze avond was ik er blij mee. Iemand (óf een slimmerd óf een hele dommerd) had de camera zo ingesteld dat je als luisteraar de wedstrijd ook kon zien. Dat is maar één keer voorgekomen, dus deze persoon zit nu waarschijnlijk ook in het strafkamp. En terecht. Want bij dergelijke radio zie ik het verschil met TV niet meer, dus kun je een van de twee opheffen. Geen live voetbal dus voor mij. Maar zelfs een samenvatting terugkijken, soms zelfs alleen maar een interview, lukt al niet meer. “Wegens rechtenbeperking is deze video alleen in Nederland te bekijken”. Onduidelijk is wiens rechten door wie beperkt worden, maar ik zie niks. Nu is daar gelukkig ook iets op bedacht. VPN. Als je een abonnement op zo’n “beveiligde verbinding” neemt, kun je zelf kiezen via welke server je het internet opgaat. En daarmee kun je de rechtenbeperkers foppen! Als ik dus een samenvatting van een eredivisiewedstrijd wil zien, verbind ik mijn computer met een server in NL. En jawel, de NOS denkt dat ik in NL ben en dus mag ik kijken! En zo kon ik deze week ook de finale van een mooie Giro-etappe live bekijken. Even verbinden met Milaan en hoppa, RAI 2 is te bekijken. Waarom ik als gewone Nederlander niet naar een video van de NOS mag kijken is me overigens een raadsel. Wat gaat er nou helemaal mis? Gekker nog. Het Eurovisie Songfestival. Hoef ik niet per se te zien, maar we wilden even terugkijken hoe S10 het er vanaf had gebracht in de halve finale en of de inzending van Portugal de moeite waard is. Rechtenbeperking! Hoezo? Ik betaal braaf belasting in NL. Belastinggeld waarvan de NPO gefinancierd wordt en dat zij stoppen in shows zoals het Songfestival. En toch mag ik niet kijken als ik me buiten de landsgrenzen bevind. Soms is Europa nog erg ver weg.

Nog even over de inzending van NL. S10 heeft een mooie stem en kan mooi zingen. Maar. Ik heb al eens uitgelegd dat mijn hoofd reageert op bepaalde beelden, woorden, deuntjes. Dan gaat er een luikje open en wordt er een associatie gelegd die ik voorlopig niet meer kwijt raak. Zo ook met het liedje van S10. Zo gauw ik iets hoor als “oeh, oeh, aah, aah” gaat er een luikje open en zing ik uit volle borst : “Lekkere Domo hopjesvla”! En daar zit ik nu al een paar dagen mee. Het zou mij tegen kunnen houden om op S10 te stemmen. Maar dat mag ik toch niet. Je mag niet als Nederlander op de Nederlandse inzending stemmen. Ook niet als je in Portugal bent? Met een Portugese sim-kaart? Laat maar. Dit is een rechtenbeperking waar ik mee kan leven.

(Maria João) x 2

      4 Reacties op (Maria João) x 2
Ansjovis drogen op het strand van Nazaré.

Vorige week drie keer met Luís gebeld, de makelaar voor het huis dat we nú op het oog hebben. Geen reactie. Ondanks de belofte een afspraak in te plannen. Het was maandagochtend. Ik was er klaar mee. Zoek het maar uit, ik ga weer op zoek naar een ander huis. Annette was iets geduldiger en wilde nog één keer appen. En zie, een reactie. Of wij eind van de middag tijd hadden om langs te komen in Arganil. Het was allemaal nogal complex, dus dat kon beter in een gesprek uitgelegd worden. Met weinig verwachtingen kwamen we eind van de middag in Arganil. Luís, met mondkapje (wat niet meer verplicht is sinds 22 april) begon zijn verhaal.

Toeschouwers bij de processie.

De complexiteit valt nogal mee. Het is een verkoop via de rechtbank. Man en vrouw hebben ruzie, zijn gescheiden en worden het niet eens over de boedelverdeling. Oh ja, en er is geen woonvergunning afgegeven voor het huis. Maar dat zal geen probleem zijn. Het huis moet dan eerst geschilderd worden en dan kan de woonvergunning afgegeven worden. De gemeente is een beetje klaar met niet afgemaakte huizen. “Geen probleem”. Waar ken ik dat van? Dat heb ik net iets te vaak gehoord van een makelaar. Oh, en nog een klein dingetje. Er was al eerder een geïnteresseerd echtpaar. Die kregen waarschijnlijk de financiering van het schilderen niet voor elkaar. In ieder geval had Luis al een maand niks meer van ze gehoord. Dus dat kon hij afdoen met een mededeling hun kant op dat het huis aan anderen wordt verkocht. Zijn er dan nog andere “problemen”? Nee, dit is het. Wij spreken af dat we contact op gaan nemen met een advocaat. En dat we nog een bezoekje gaan brengen aan het huis, maar dan samen met Francisco, een bouwkundige. Ik hoor graag van een onpartijdig iemand of het huis in orde is en dat wat wij er mee willen ook inderdaad mogelijk is.

De kathedraal in Fátima wordt in gereedheid gebracht voor moederdag (1ste zondag van de maand in Portugal).

We hadden een naam doorgekregen van een advocaat in Goís. Een doortastend type dat goed Engels spreekt. Omdat we minder te spreken waren over de advocaat in Lousã heb ik die Maria João in Goís gebeld. We kunnen meteen de volgende middag langs komen. Omdat het nu tijd wordt ook een Portugese bankrekening te openen bel ik meteen ook maar met de Millennium bank in Lousã. Ook daar kunnen we een dag later terecht, maar dan ’s ochtends. Perfect. Ook deze vrouw heet Maria João. Is ook hulpvaardig en doortastend. Er is echter één probleempje bij het openen van de rekening. Sinds kort is het verplicht om documenten betreffende adres en inkomen aan te leveren in het Engels, Frans, Spaans of Portugees. Helaas doen ABP en ASNbank in Nederland daar niet aan. Verder moeten de documenten ook gewaarmerkt zijn door de ambassade, een notaris of een advocaat. Een advocaat? Oh, daar hebben we vanmiddag een afspraak mee. Laten we meer eens zien of zij kan helpen met de vertaling en het waarmerken.

Deze mevrouw in traditionele klederdracht verkoopt allerlei lekkers in de oude bovenstad van Nazaré.

De tweede Maria João is zo kordaat als was voorspeld. We hadden maar een half uurtje dus dat ging op aan zaken rondom het huis. Zij maakte een lijstje met wat ze allemaal ging navragen voor ons. De vertaling? Kan. Haast? Nee, niet echt. We mogen om 16 uur, ná haar volgende afspraak langskomen. We maken een ommetje door Goís en gaan terug naar Maria João. Ze begint te rammelen op de computer, vraagt ons ter plekke om een vertaling van het Nederlands in het Engels. Hop, printen, stempel en paraaf. Klaar! Thuis aangekomen ga ik de documenten scannen. Ik kan ze dan doorsturen naar Maria João van de bank. Die gaat dan de rest regelen. Oeps, ik zie een foutje in de vertaling. Bij het overzicht van het ABP heeft ze de woorden maandelijks en jaarlijks verwisseld. Nu lijkt het net of ik jaarlijks relatief weinig pensioen krijg, maar maandelijks juist heel erg veel. Ik vermoed (en hoop) dat de bank tevreden is met stempels en handtekeningen en eigenlijk niet geïnteresseerd is in de inhoud van de documenten. Dat blijkt een dag later te kloppen. Maria João belt en zegt dat alles klaar is. We moeten alleen nog langskomen voor een stel handtekeningen en de aanvraag van de bankpassen. Dat dat uiteindelijk misgaat ligt niet aan Maria João of aan de papieren. De computer vertoont kuren en verwerkt niet alles goed blijkt ’s avonds. Maar vooruit, dat gaat goed komen. Ik heb alle vertrouwen in vrouwen die Maria João heten!

Een hommage aan de surfers. Gebaseerd op een oude legende over een man en een hert.

Onze zoektocht naar een huis lijkt een nieuwe fase ingegaan. Het zit mee. Mede dankzij de Maria João’s. We kregen ook nog een tip over een goede notaris, in Vila Nova de Poiares. Haar naam? Maria João!

Het onder surfers beroemde Praia Norte van Nazaré. Op een rustige dag.

Cultuur

      Geen reacties op Cultuur
Een sokkenbreimachine in de fabriek van Carvalhos, Lousã. Dicht sinds 2006, maar mooi stukje cultureel erfgoed!

Ik ben een beetje lui van aard. Daarom spreekt efficiency mij zo aan. Nu heb ik vroeger een tijdje als “verandermanager” gewerkt. Zo heette ik officieel niet, maar “veranderen” was vaak wel onderdeel van de opdracht. En dan moest ik liefst “iets aan de cultuur doen”. Bij doorvragen moest het dan vooral efficiënter, want ja, minder budget. Maar “bezuinigen” is niet zo’n leuke boodschap. “Cultuurverandering” klinkt al veel beter en laat ook ruimte om zelf in te vullen welk stukje cultuur vooral veranderd moet worden. Want ja, wat is cultuur? Een kunstenaar schrijft cultuur met een grote “K” en daar moet je vooral vanaf blijven. Een bioloog denkt aan een met agar-agar gevuld petrischaaltje voor een bacteriekweek en een verandermanager denkt aan de manier waarop mensen samenwerken. En tegen dat laatste loop ik aan. Niet als verandermanager, want dat werk doe ik niet meer, maar als immigrant in Portugal.

Luis Carvalhos, onze huisbaas, geeft een privérondleiding door de oude Textielfabriek.

Ik ben een Nederlander. Ik vind mezelf een redelijke Nederlander. Het kan zijn dat ik een te positief beeld heb van mezelf. Maar een Nederlander ben ik. En daarmee deel van een volk dat bekend staat om zijn directheid. Door niet-Nederlanders vaak ervaren als botheid. En ik hou er wel van. Directheid dan, botheid niet. Weten waar je aan toe bent. Daar kan ik mee verder. En dat zit niet zo in de cultuur van de Portugees gebakken. Bij voorkeur vertelt ie jou niet dat iets niet kan. Of dat hij of zij iets niet wil. Ik herinner me dat Cor (uit Alcarias Grande) vorig jaar interesse toonde in de ruïne naast zijn huis, inclusief een bijbehorend stukje grond. De ruïne kon dan mooi omgetoverd worden tot een nieuwe badkamer. De eigenaar bleek een collega van buurman Hugo. Dus het contact was snel gelegd. Het leek snel rond te komen. Intussen is het al 3 of 4 keer vrijwel rond gekomen. Ik geloof dat Cor de hoop heeft opgegeven. De eigenaar zegt geen “nee” maar door wel “ja” te zeggen, maar geen “ja” te doen is het effect hetzelfde. Maar het duurt even eer je dat als Nederlander doorhebt. Onze ervaringen met huizen zoeken en dus communicatie met makelaars, lijkt op eenzelfde cultuurverschijnsel te duiden: je zegt niet zomaar “nee” tegen een ander. Je draait er omheen. Aan mij de schone taak om in te schatten wanneer een niet volmondig uitgesproken “ja” eigenlijk “nee” betekent. En wanneer er wel degelijk nog een beetje hoop op “ja” gloort. Ik ben ooit een week in Bulgarije geweest. Waar ze de bijzondere gewoonte hebben om “ja” te schudden en “nee” te knikken. Dat heb ik in één week niet onder de knie gekregen. Nu, na maanden Portugal, denk ik nog steeds dat “misschien” nog enige hoop biedt. Soms denk ik er het mijne van. Nog even en ik weet er het mijne van.

Ook cultuur: een processie ter ere van het feest van de “mannen van de zee”. In Nazaré.
Bedevaartsoord Fátima. Ook cultuur.

Kleur

      Geen reacties op Kleur
Vlinder met schutkleur.

Rood, wit, blauw, geel en grijs zijn al voorbij gekomen. En nu weet ik het niet meer. De vorige keer vertelde ik over de perikelen rondom grijs. Nou, die zijn niet minder geworden. Ik ben nu zover dat ik onze Clara heb laten weten dat ik onze afspraak opzeg. Ofwel: wij gaan op zoek naar andere mogelijke huizen, zij mag het huis best aan iemand anders verkopen. Ik word een beetje moe van alle gedoe er omheen. Ik weet niet meer waar ik aan toe ben en vermoed dat ik niet alle informatie krijg. En dat vind ik niet fijn. Mocht onverwachts toch alles geregeld zijn binnenkort, dan mag ze me dat laten weten. Maar de wekelijkse verwarrende mails hoef ik niet meer.

Piodão. Leuk om te zien, niet om te wonen.

Het kan bijna geen toeval zijn: Luis belde. De makelaar van Remax via wie wij ooit (?) het rode huis wilden kopen. De registratie die daar nog nodig was (achteraf goedkeuring verkrijgen voor de verbouwing) was bijna rond. Of wij nog geïnteresseerd waren? Natuurlijk, Luis, nu weer wel.

Bij een Alminha kun je een heilige vragen iets voor je te doen. Ik moet er nog achter aan welke heilige over huizen gaat.

Wij toch maar weer op idealista.pt gegaan (een mix van Funda en Marktplaats, voor huizen en grond). En vervolgens weer rond gaan rijden. Gelukkig laat zich dat prima combineren met het bezoek aan mooie wandelgebieden. Gisteren reden wij een klein dorpje binnen, alwaar een leuk huis te koop zou zijn. We parkeren de auto bij een soort kleine hangjongeren (of waarschijnlijker hangouderen) plek. Als we uitstappen komt er nog een auto aanrijden. Wat voor dit dorp al een hele gebeurtenis is. Er stapt een man uit in werkkleren. Hij groet ons vriendelijk en wij hem. Dan vraagt hij of we toevallig op zoek zijn naar een huis. Deze António Gonçalves werkt als bouwvakker voor een Engelse man die huizen verkoopt. Hij beschrijft er een aantal en stelt voor er een paar te bezoeken. Mag hij ons bellen? Zeker. Tegenwoordig wel. Dit laatste leg ik hem niet uit, hij spreekt alleen Portugees.

Een zwijnenfamilie vlakbij Corterredor.

Op zaterdag maken we een mooie wandeling in een mooi dal dat van Cabreira richting Mestras loopt.

Een soort persiflage op de Alminhas. Bij Tarrastal. Waarschijnlijk goed bedoeld.

Terwijl wij net gestopt zijn om een boterhammetje te eten op een zonnig plekje met uitzicht, belt Antonio. Petje af voor Annette die een uitgebreid gesprek met hem voert in het Portugees. Maandag eind van de dag gaan we met Antonio een huis bekijken. Ergens bij Arganil in de buurt. Wat fijn is: het maakt allemaal niet zoveel uit. Tot eind mei wonen we leuk. Daarna mogen we van Luis (huisbaas) verhuizen naar het buurhuis. Geen haast dus. Er dient zich wel iets aan. Rood, grijs of een totaal andere kleur. En tot die tijd blijven we genieten van Portugal en de Portugezen.

Gevonden op een mooie wandeling, vlakbij Povorais. Krijgt een plekje in ons nieuwe huis. Waar dan ook.
Even pauze. Met uitzicht op Miranda do Corvo.
Op de Trilho dos Moleiros.