Gebaande paden

      3 Reacties op Gebaande paden

De salar

Het stadje Uyuni, toegangspoort voor de zoutvlakte (de salar), is een 2e leven begonnen. Ooit was het een knooppunt van spoorwegen. Erts (goud, zilver, koper) ging per trein via Uyuni naar de Argentijnse havens om verscheept te worden naar Europa. Toen dat ergens vorige eeuw ophield, liep het stadje leeg. Veel later werd het een toeristisch centrum. Dé plaats om de salar en heel zuid-west Bolivia te bezoeken. Van elke 100 toeristen zijn er 95 rugzaktoeristen, 4 motorrijders en 1 fietser. De rugzaktoeristen worden keurig per 7 verpakt in een Nissan Pathfinder, of vergelijkbare auto. Chauffeur erbij en gaan. Deze auto’s rijden eigenlijk allemaal dezelfde route (en hard ook!). Ze klonteren samen bij het treinenkerkhof, het monument voor de Dakarrally en het eilandje Incahuasi. Als je een meerdaagse boekt, zie je nog veel meer mooie natuur. Maar zelden ben je alleen. Ik heb niks tegen rugzaktoeristen, maar ik geniet graag in stilte van de mooie natuur. En dat is gelukt. Ik had een route uitgestippeld van Colchani (waar je vanaf Uyuni de salar opgaat) naar een dorpje onder de vulkaan Tunupa.

De Tunupa

Een route die de toeristenauto’s niet nemen. Dat heeft ook nadelen. Er ligt niet echt een gebaand pad over de zoutvlakte, hooguit wat sporen. Omdat ook de fietsers die ik sprak, of wiens blog ik las, allemaal het gebaande pad via Incahuasi nemen, kon ik moeilijk aan informatie komen. Niet hoever het is (“2 uur met de auto”, zei een man uit Colchani. Tja.), ook niet in welk dorpje we eventueel kunnen overnachten. Googlemaps en soortgelijke apps bieden geen uitkomst: ze weigeren een route te plannen die óver de salar gaat, ze sturen je er omheen. Uit voorzorg neem ik een flinke steen mee in mijn tas. Als we onverhoopt moeten kamperen op de salar, kan ik daarmee de haringen het zout in rammen. Hoop ik. Vanaf de start zien we de vulkaan Tunupa liggen. Verdwalen kan niet, zou je zeggen.

Ons pad.

Wel is het lastig om te bepalen waar nu de dorpjes liggen. Dus blijven we op het midden van vulkaan mikken, er vanuit gaande dat we op enig moment wel wat huizen zullen zien staan. Na 75 km zie ik auto’s op de rand van de salar staan, denk ik. De eerste mensen die we tegenkomen! Mooi, kunnen we eens informeren naar logies. Wordt tijd ook want het is al 5 uur en we zijn behoorlijk afgepeigerd. Eenmaal daar blijkt het een toeristenkampement te zijn, met 3 airstreamcampers, een generator en een verzorgingstent. De aardige gids maakt me blij: het dorpje recht vooruit, Jirira, heeft een hostal, Doña Lupe. Het is nog 5km, dat wel. Daar aangekomen, is er niemand aanwezig. Hoe kan dat nou, een van de chauffeurs van het kampement logeert er ook! Achter het complex is nog een metselaar bezig (het is een prachtige verzameling gebouwen en aanbouwen, voor het merendeel niet af). De man zal wel even bellen. Even later komt Carlos op de motor aangereden, vergezeld van zijn hond. Carlos, ik schat hem begin 70, nog één tand in zijn mond, begint lekker te kletsen. Zijn vrouw zit in La Paz, zijn dochter in Oruro. Ik krijg het gevoel dat hij ons niet kan helpen. Het schemert al en het wordt koud. Gelukkig heb ik het mis. Hij laat ons de kamers zien, we mogen kiezen. Er is volop warm water en we kunnen de keuken gebruiken. Gelukkig, want er is verder niks in het dorp. Ik schat dat er nog geen 25 mensen wonen. Vergane glorie.

Poetsen!

Als wij de fietsen een beetje gepoetst hebben (zout!) en onszelf ook (koud!), komt Carlos melden dat de “cocina” aangestoken is. We kunnen koken in een lekker verwarmde keuken. Een beetje babbelen met Carlos, zijn nichtje en de gids. Later op onze kamer prijzen we onszelf gelukkig dat we niet gekozen hebben voor de gebaande paden. Dit is zoveel leuker!

Beetje spelen met perspectief.

3 gedachten over “Gebaande paden

  1. Eddie

    Elke keer weer fantastisch om te lezen wat jullie meemaken, jullie krijgen t straks nog moeilijk als alles weer as usual is in Nederland!

    1. Ton Oudenhuijsen Auteur bericht

      Ja, klopt, Eddie, we maken nog steeds veel mee en genieten daar (meestal) enorm van. En ook wij zijn benieuwd hoe het is om straks weer het “gewone” leven op te pakken. Misschien moet ik daar ook maar eens over bloggen….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.