Catisjan

      3 Reacties op Catisjan

Winkeltje in Huaco. Heeft niks met de blog te maken.

Op de middelbare school heb ik Spaans gehad. Daar leerde ik dat de “ll” (de dubbele l) uitgesproken wordt als “lj”. Ofwel het woord “caballo” (paard) wordt uitgesproken als “cabaljo”. Dat bleken ze in Mexico anders te doen. Daar blijkt een paard een “cabadjô” te heten. Dat is even wennen. Niet dat we het zo vaak over paarden hebben, maar die “ll” komt best vaak voor in het Spaans. In Chili vonden ze dat ook best. Ze hebben daar wel een heleboel andere woorden dan in Mexico, maar de uitspraak van de “ll” is gelijk aan de uitspraak in Mexico. Toen ik echter in Argentinië aan een riviertje ons avondeten zat klaar te maken, kwam er een man naar me toe. Die wilde weten of ik een meisje op een “cabasjo” had gezien. Nu had ik me er makkelijk van af kunnen maken door “nee” te zeggen. Ik had namelijk geen meisje gezien. Dus ook niet op een cabasjo. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil dan toch graag weten wat die man nu precies bedoelt. Op mijn vragende blik herhaalde hij zijn vraag. De 3e keer deed hij of hij teugels vast hield en maakte er paardengeluidjes bij. Het kwartje viel. Het antwoord was nog steeds “nee”. Dus hier in Argentinië spreken ze Spaans, maar met de sj-klank voor de dubbele l. Verder slikken ze ook een laatste klinker per definitie in en verdenk ik sommigen ervan om ook bij andere dubbele medeklinkers een sj-klank te gebruiken. Ik heb het er moeilijk mee. Laatst kwamen we op een camping aan en begon het meisje van de receptie tegen ons te praten. Als ze er een Noord-Koreaanse nieuwslezeres hadden neergezet, had ik er net zoveel van begrepen. Heel jammer. Als ik nog bezig ben om te bedenken of een woord nog ergens een s of z heeft, die worden namelijk ook niet uitgesproken, of een sj die ik in gedachten moet vervangen door een ll, of een andere sj-klank die ik moet vervangen door iets anders of een klinker aan het eind die niet uitgesproken is, is de ander al weer drie zinnen verder. Ik herinner me een moeizame conversatie met een vrouw uit Buenos Aires, die mij een compliment gaf. Mijn catisjan was zo goed. Mijn wat? Mijn catisjan. “Tja”, zegt ze, “ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen”. Gelukkig was mijn hoofd toen klaar met de legpuzzel. Ze bedoelde natuurlijk mijn Castillano (het Castillaans, het algemeen beschaafd Spaans dat ze in Castillië spreken, de streek rondom Madrid). Heel aardig van die mevrouw, jammer dat zo weinig Argentijnen catisjan spreken.

Een van de vele oude Franse auto’s. Heeft niets met de blog te maken.

3 gedachten over “Catisjan

  1. Don Olthof

    Ach Ton, zoals jij zelf altijd zegt: alles is relatief.
    Hier noemen ze soms een paard een peerd!
    Mooi verhaal. groetjes

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.