Worshippen

      Geen reacties op Worshippen

Worshipplekje

Toen ik op de middelbare school zat, enige tijd geleden, was de Bhagwan-beweging in opkomst. De aanhangers van deze Indiase goeroe waren te herkennen aan hun oranje gewaden. Dat leverde discussies op over het recht om dit gewaad altijd te mogen dragen, bijvoorbeeld op je werk. Een interessante vraag was toen of een leraar in oranje gewaad les mocht geven. Voor de jongeren onder jullie: die discussie leek sterk op de hoofddoekjesdiscussie van afgelopen jaren. Alleen wat minder fel, in mijn herinnering. Ik zag toentertijd een mooie documentaire over die Bhagwanbeweging, waarin een jongen die de trap van hun onderkomen aan het schrobben was, uitlegde dat dit eigenlijk een vorm van “worshippen” was. Je moet er maar opkomen. “Worshippen” kunnen ze hier ook. Alleen werkt dat net anders. Ik heb al eens verteld dat ze in Montana, VS, witte kruizen in de berm van de weg plaatsen, waar een dodelijk ongeval heeft plaatsgevonden. Dat is niet om te gedenken, maar om te manen: als je niet goed oplet, kan het fout aflopen. Hier in Zuid Amerika hebben ze hun eigen werkwijze.

Hier gedenken ze Martin.

Je ziet nog wel plaatsen waar een slachtoffer in de berm herdacht wordt, maar niet zo vaak. Veel vaker staat er een huisje/hokje/kapelletje langs de weg waar je een heilige kunt bedanken voor bewezen diensten. Hoe je weet welke heilige je waarvoor moet aanspreken, is mij niet helemaal duidelijk. Gelukkig is er een ruime keus aan heiligen, die per regio ook nog verschilt. Je hebt “echte” heiligen, die door de katholieke kerk worden erkend. Maar er zijn ook heiligen, waarvan een aantal mensen vindt dat hij of zij heilig is. En die kunnen blijkbaar ook heel goed helpen, gezien de vele bedankjes. Maar die zijn niet erkend heilig. Zo is Difunta Correa zeer populair. Deze vrouw ging op zoek naar haar man die ergens aan het vechten was als soldaat. Zij wilde hem zijn kind laten zien. Onderweg bezwijkt zij aan de dorst. Als men haar vindt, ligt de kleine nog aan haar borst. Haar borst, die ook na haar overlijden nog melk geeft. Als dat geen wonder is!? De mensen hier bedanken haar voor verleende diensten door een fles met water bij haar beeltenis te leggen. Een fraai gebaar dat helaas leidt tot een enorme milieuvervuiling.

Difunta Correa

Een andere populaire, maar niet erkende heilige is Gauchito Antonio Gil. Hij leefde in de 19e eeuw en nam het op voor de armen. Een soort Argentijnse Robin Hood. Zijn “worshipplekjes” zijn te herkennen aan knalrode vlaggen.

Gauchito Antonio Gil

Verder hebben we met name in Patagonia veel “worshipplekjes” gezien voor de wel erkende San Sebastian (geel-rode vlaggetjes) en zien we de laatste week een toenemende aandacht voor San Expedito. Vooral van vrachtwagenchauffeurs, denk ik. En dit is nog maar een kleine greep uit alle heiligen die wij voorbij zien komen. Maar wat ik hier een beetje mis, is het enthousiasme van onze jonge Bhagwan-aanhanger. Er mag van mij best iets meer geworshipt worden in de baños op de campings alhier. En dan liefst met meer dan alleen water.

Een erkende heilige: nuestra Señora del Rosario de Andacollo

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.