Eten

      1 reactie op Eten

Lunch met eiersalade in de wijngaard.

Op een tocht zoals die wij maken, ben je beperkt in wat je kunt koken. We hebben een brander mee, met één pitje. Uit eten kan, maar niet elke dag. Dat past niet in ons budget. Dus koken we regelmatig, met beperkingen. Enerzijds de beperking van dat ene pitje, anderzijds de beperking van het aanbod. In de VS heb je fantastische supermarkten met een wereld aan groente en fruit. Met een vernevelaar er boven waardoor alles fris blijft/lijkt. Maar ja, die vind je alleen in de grotere plaatsen. De kleine stadjes/dorpjes hebben kleine supermarktjes waar het merendeel van de schapruimte ingenomen wordt door varianten op chips en cola. Dus wat meer uit een blikje (erwtjes!) of af en toe een vitaminepil. In Mexico daarentegen (en dan bedoel ik het vasteland, niet Baja California) is van alles te koop. Bovendien hoef je daar niet te koken, want het aanbod op straat is lekker, vers en goedkoop. Ook in het midden van Chili was van alles te koop, vers, vaak langs de kant van de weg. Zelden zulke lekkere aardbeien, kersen, wortels en tomaten gegeten. In het zuiden, pakweg onder Puerto Montt, houdt dat op. Dan ben je al blij met een verse ui en een tomaat die niet al te lang op zijn koper heeft moeten wachten. In het zuiden van Argentinië idem dito. Behalve dat ze daar weer wel goed en goedkoop vlees hebben. Maar daar heb je nog een probleempje te pakken. Als rondreizende fietser kun je niet zomaar bederfelijke waar meenemen. Daarvoor wordt het in de fietstas te warm. En wat betekent dat nou allemaal voor ons dagelijks eten? In de VS hadden we vaak een pak tortilla’s in de tas. Met jam of pindakaas prima voor ontbijt en lunch. Als het lukt met tomaat en avocado (vooral weer ruim voorradig in Mexico). Als avondeten hebben we altijd wat droogvoer bij ons: rijst, linzen en/of pasta. Met een ui en knoflook plus tomatensaus is dat goed te eten. En nee, dat hoeft niet allemaal lang te koken. Gewoon aan de kook brengen en dan van het vuur af ergens een kwartier of zo laten staan. Gaar. Voor de smaak een bouillonblokje erbij. En natuurlijk wat variatie per land. In de VS had de Nutella de pindakaas uit onze tas verdreven, maar in Chili kun je die nauwelijks kopen en in Argentinië helemaal niet. Pindakaas overigens ook niet. Daarvoor in de plaats is de honing gekomen. Ze hebben hier wel enorm veel Dulce de Leche, een soort karamelpasta. Mierzoet, best een keertje lekker, maar niet dagenlang op je brood. Brood? Ja, na de tortilla’s in de VS en Mexico, kunnen we in Chili en Argentinië weer overal vers brood kopen. Heerlijk! Verder kijken we natuurlijk goed wat andere fietsreizigers zoal eten. Van Marcel namen we het koken van eieren over. Gewoon ’s ochtends 6 eieren hard koken en meenemen. Blijft lang goed en is heerlijk op brood met wat mayonaise. Ook de mayonaise, in zakjes, niet in potjes, kun je een aantal dagen meenemen. Vinden wij. Julia zagen we haar echte koffie verrijken met opgeklopte melk. Melk gemaakt van melkpoeder. Die hebben we nu dus ook steeds bij ons. Net als cacaopoeder. Tenminste als we een eetbare variant vinden. Vrijwel alle cacao/choco-poeder is veel te zoet voor ons. Suiker is sowieso een probleem. Alles wordt zoet gemaakt, je kunt zelfs nauwelijks gemalen koffie zónder suiker vinden in Argentinië. Ze branden hun koffie met 10% witte suiker! Malloten! Omdat overgewicht een serieus probleem is (gôh, echt?), liggen de schappen vol met light-producten. We hebben wel eens in een winkeltje geen gewoon sap kunnen vinden, alleen de ondrinkbare 0%-suiker-variant. Dat was ergens in Chili. Het land waar de favoriete snack de “completo” is. Dat is een hot-dog in kapsalonvorm. En dan maar light-sap drinken….. Veel reizigers, maar zeker die uit Angelsaksische landen, beginnen de dag met pap. En jawel, voor het eerst sinds de Brinta-periode van onze kinderen, gaan wij weer aan de pap! De basis is de melkpoeder, koken, en havermout erbij. Op smaak brengen met een klont honing. Fietsen maar! Overigens doen we dat alleen als er geen winkeltje in de buurt is met vers brood. De pap smaakt prima, maar geeft een vreselijke afwas. Vlees eten we dus maar heel weinig. In chili kochten nog wel eens salami. Is lekker door de linzen en op brood. In Argentinië, vleesland bij uitstek, beperken we ons tot een keer diepvrieshamburgers. Die kunnen we wel meenemen, kunnen ze onderweg lekker ontdooien. En ze zijn inderdaad stukken beter dan de diepvriesburgers in NL.
Als ik bovenstaande terug lees, verbaast het me dat ik niet veel meer ben afgevallen. Of hou je een buikje van een dagelijks rantsoen van bier en pinda’s als afsluiting van de dag? Het zal toch niet van de Malbec zijn die we bij de avondmaaltijd nuttigen? Je kunt toch onmogelijk door de provincie Mendoza fietsen en van de Malbec afblijven?

Wijngaard aan de voet van de Andes.

 

1 gedachte over “Eten

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.