De goden verzoeken…

      3 Reacties op De goden verzoeken…

Niet elk kampeerplekje is idyllisch. Dit is letterlijk de goot van de Ruta 40.

René wilde weten of wij echt zo weinig “pech” hebben. Je moet weten dat hij op zijn fietstochten met mij heel andere ervaringen heeft. Om de haverklap had ik iets aan mijn fiets. En inderdaad, nu al ruim 12000 km nauwelijks problemen. Ik moest alleen die dag nog even een kleine slag uit mijn wiel draaien. Ik had onderweg naar Malargüe al wat lopen prutsen, maar ik moest er nog even goed naar kijken. En daar had ik tijd voor, want we zouden een dagje in Malargüe blijven. Wiel eruit, band eraf, en ja hoor, geen gewone slag in mijn wiel maar een fikse scheur in de velg. Die werk je niet weg met een spakenspanner. Dus naar de fietsenmaker. Eigenlijk was de fietsenmaker dicht op zaterdagmiddag. Maar wij waren eerst naar een boekhandel gelopen voor een kaart. En die boekhandelaar bleek een fietsliefhebber. Dus hij zou wel even bellen met de fietsenmaker. Geregeld, over een kwartier konden we terecht bij de fietsenmaker. Maar ja, die had zo even geen goede 32-gaats velg staan. Hij bellen. Of we haast hadden? Nee, maandag was oké voor ons. Dat bleek te doen. Maandag eind van de middag had ik een nieuw ingespaakt wiel. Prachtig rond en erg sterk, volgens de fietsenmaker. Op dinsdag (en woensdag) zoefde ik tevreden over de weg richting San Rafaël. Prima wiel. Op donderdag wilden we richting Pareditas. Rustig kauwgom kauwend reden we door San Rafaël op weg naar een supermarkt. Dan kraakt er iets in mijn mond. Nee, hè, zal toch niet waar zijn? Ik gooi mijn kauwgom weg en ga met mijn tong op zoek naar het gat. Ja, daar zit het. En nu? Grappig is dat ik daar nog even over na moet denken. Thuis zou ik meteen de tandarts bellen en een afspraak maken. Maar hier, in San Rafaël? Dan lijkt het argument dat het geen pijn doet in een keer mee te tellen. Onzin natuurlijk. Terwijl ik bij de supermarkt nog even sta te twijfelen, zie ik een bordje: kunstgebitreparaties. Naast de supermarkt. Kan geen toeval zijn. Ik daar naar binnen, daar moeten ze weten waar er een tandarts is. Ik wordt enthousiast begroet en geknuffeld door de tandtechnicus. Zij kijkt even naar het gat en zegt dat ik inderdaad even langs een tandarts moet. En ja, zij weet een goeie, vlakbij. Wij er naartoe. En, ja, zo gevonden. Een jongeman doet open. Hij is Bruno, de tandarts. Bijna aarzelend vraagt hij of ik meteen geholpen wil worden. Niet omdat hij het druk heeft, maar omdat ie dat niet gewend is. Nou graag, zeg ik, verbaasd over het feit dat een tandarts het niet druk heeft. Een half uurtje later sta ik buiten. Niks meer aan de hand. Hoewel we vandaag 110 km moeten, met wat rustig klimwerk, gaan we eerst aan een verdiende lekkere koffie. En daarna, het is al 12 uur geweest, alsnog op pad. Dan maar een beetje doorbikkelen. Eenmaal buiten San Rafaël hoor ik een tik aan mijn fiets. Even de pedalen stil en goed luisteren. Ja, daar is het weer. Toch maar even stoppen. Na enig zoeken, is het probleem duidelijk. Een spaak uit mijn nieuwe wiel is gebroken! Hoe kan dat nou? Geen idee, maar ik moet wel wat doen. Gelukkig heb ik een noodspaak van kevlar bij me. Daar kun je prima een echte stalen spaak mee vervangen, zelfs een slag mee uit je wiel draaien, maar het blijft een tijdelijke oplossing. Ik moet dus weer op zoek naar een fietsenmaker. Dus terug naar San Rafaël. Een paar fietsers wijzen ons de weg. Maar ja, het is siësta-tijd, dus de fietsenmaker is dicht. Na 17 uur vlot geholpen. We blijven nog een nachtje in San Rafaël. Zouden we het pechduiveltje hier achter kunnen laten?
Zoals eerder betoogd, niets kan bestaan zonder zijn tegendeel. Na pech moet dus ook het geluk weer komen. De vrijdag begint goed: voor het eerst sinds lang weer wind mee. Komt mij goed uit want mijn benen willen niet. Dat is dan weer pech, mijn zwakke gestel. Maar het wordt die vrijdag alleen maar beter. We bereiken al voor 17 uur Pareditas. De camping municipal lijkt gesloten. Even binnen vragen bij de naastgelegen farmacie. De mevrouw roept Alberto, de apotheker zelf. Ja, we kunnen gratis kamperen op de municipal, maar dat is zonder voorzieningen. Hij heeft echter ook kampeerplekken, mét warme douche en wifi. Daar gaan we voor. Alberto blijkt een zeer aimabele man, met veel kennis van de omgeving. En hij spreekt voor ons verstaanbaar spaans! Op zijn terrein (Rocas Vivas), staan 2 cabañas, er is een zwembad en enkele kleine kampeerplekken. De eerste regendruppels vallen al, er is regen en onweer voorspeld voor vannacht. Slim vraagt hij of hij ons een 3e “kamer” mag laten zien. Het is de ruimte dat als een soort kiosk dient in de zomer. Inmiddels ingericht voor de verhuur, met een nog ongebruikte magnetron annex kookplaat, een tv en een waterkoker. Er staat één bed in, maar wij kunnen natuurlijk op de grond liggen met onze matjes en slaapzakken. De voorspelde regen doet ons besluiten voor de kamer te gaan. Goede keus.

Onze “kamer” in Rocas Vivas, Pareditas.

We hebben nog net tijd om droog boodschappen te doen. ’s Avonds begint het te regenen en dat gaat de hele nacht zo door. Alberto gaat nog een keer op en neer naar zijn huis, 25 km verderop waar ook zijn 2e apotheek is, om nog een matras te halen. Hij komt ons om 21:30 nog vertellen dat dat niet lukt, zit achter slot en grendel ergens. Met de afspraak ’s ochtends nog samen een mate te drinken, gaat hij weer terug naar huis. Mate is mateloos populair in Uruguay, Paraguay, Argentinië en Brazilië. Je propt thee (Yerba, oorspronkelijk afkomstig uit Mesopotamië) in een mate-potje en giet daar heet water (70-80 graden) op. Met een speciaal pijpje lurk je de thee onder uit het potje. Op? Gewoon weer aanvullen met warm water en verder lurken. Je ziet hier dan ook heel veel mensen met een thermosflesje rondlopen. En vrijwel overal kun je warm water tappen. Alberto snapt er niks van dat wij al weken in Argentinië zijn en nog geen mate hebben gedronken. ’s Ochtends krijgen we van hem een matepotje cadeau. Samen maken we een potje Yerba-mate, samen lurken we hem leeg. Ondertussen vertelt hij honderduit over de streek en zijn plannen om Rocas Vivas verder uit te breiden. Ik snap dat wel. De inflatie ligt hier rond de 30% per jaar. Geld op de bank zetten is nutteloos, het verdampt meteen. Dus is iedereen aan het bouwen of anderszins aan het investeren (dwz. als ze wat geld verdienen). De zon schijnt weer. Wij gaan fluitend op weg. Ontmoetingen zoals met Alberto maken me vrolijk. Pech? Nauwelijks.

Annette aan de mate.

3 gedachten over “De goden verzoeken…

  1. Margo de wolf

    Ja lekker die Mate; het werkt wel vocht-afdrijvend weet ik uit ervaring. En iedereen aan datzelfde pijpje leurken
    vind ik nog steeds wat raar.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.