Woonkeuken

      3 Reacties op Woonkeuken

Arturo, Annette en Luzmira

Na een nacht met veel regen en een ochtend met veel wifi-problemen, rijden we klokslag 12 in het zonnetje Cochrane uit. Richting Villa O’Higgins, maar nog wel met een paar tussenstops. Streven is om op het eind van dag 2 nog de laatste ferry van Puerto Yungay naar Rio Bravo te halen. We zouden dan dag 3 ’s ochtends meteen kunnen gaan fietsen. Volgens planning kunnen we na vier dagen in O’Higgins zijn. Als ripio en weer meewerken. Nou dat weer dus wel. De ripio minder. De eerste 30 km zijn zwaar. Veel los zand en grind, gecombineerd met heel veel ribbels. Paar pittige klimmetjes erbij. Op het eind van de middag steken we de rio Barrancoso over en draaien het dal in. Betere ripio en een windje in de rug. We besluiten om goed om ons heen te kijken of we een geschikt kampeerplekje kunnen vinden. Na een kilometer of 8 staat er een bordje langs de weg: “Té, cafè y pan”. Het huisje heet Donde Arturo en lijkt een rustplek aan fietsers te bieden. Even kijken of dit iets is. We stappen af en lopen naar het hek. Twee carabineros, die ons onderweg vriendelijk groetten, staan binnen te praten. Een vrouw, Luzmira, komt naar ons toe. Ergens in de zestig, met een heel vriendelijke uitstraling. Ja, we kunnen hier onze tent neerzetten. Nee, dat kost niks, als we bij haar wat broodjes, koffie of zelfgemaakte jam kopen. Goeie deal! De carabineros komen naar buiten en beginnen een praatje met ons. Dat begint met het schudden van handen (voor mij) en een knuffel voor Annette! Nog niet eerder meegemaakt. We maken daarna ook kennis met Arturo, naamgever en man van Luzmira. Even vriendelijk in zijn uitstraling, maar zo zwijgzaam als Luzmira spraakzaam is. We zetten snel onze tent op en gaan binnen koffie drinken. Buiten staat een frisse wind, binnen brandt de kachel. En dat is ook meteen het belangrijkste meubelstuk. Mij heeft een woonkeuken altijd wel aangetrokken. Hier is het tot de basis teruggebracht. Centraal staat de cocina, het grote fornuis. Hout gestookt. Daaromheen heeft Arturo langs twee kanten aan de muur een bankje getimmerd. Vier losse krukjes, duidelijk zelfbouw, aan een kleine tafel completeren de inrichting. Bank en krukjes worden opgesierd door gebreide kussens. Werk van Luzmira. De hele woonkeuken is ongeveer 3 bij 4 meter. Ernaast is nog een kleine slaapkamer, dat is het hele huis. Een klein aanrecht staat in de hoek. Geen kraan of afvoer. Het waterpunt is buiten, afvoer overbodig. Het waterpunt is een slang die gekoppeld is aan een wat dikkere slang die rechtstreeks uit de waterval komt die aan de andere kant van de weg naar beneden klettert. Het hout voor de kachel wordt uit het bos gehaald, de overheid heeft zonnepanelen geïnstalleerd, met vier batterijen erbij voor de opslag. In 2 jaar hebben ze nog nooit zonder stroom gezeten. Maar ja, wat wil je: er hangt één lamp in de kamer. Geen koelkast of vriezer. Geen magnetron of wasmachine. De enige luxe is een zeer oud tv-tje. Zonder aansluiting overigens. De tv wordt slechts gebruikt om met de even antieke dvd-speler af en toe film te kijken! Na de koffie laat Luzmira Annette een hapje van een groentestoofschotel proeven. Er is genoeg voor ons vieren zegt ze, met een beetje rijst erbij. Eten we mee vanavond? Graag! Maar eerst bakt ze nog verse pancito’s voor ons.

Pancitos in de maak.

Kleine witte broodjes die we meteen uit de oven op een bordje krijgen. Verser kan niet! De volgende dag gaat Luzmira naar Cochrane. Dat doet ze eens per maand, die dingen kopen die ze zelf niet kunnen verbouwen. Eten halen ze voornamelijk uit eigen tuin. De jam die ze maakt komt van de eigen fruitbomen. Vlees eten ze nauwelijks. Deze eenvoudige mensen, die zo weinig geld of luxe kennen, zijn zeer tevreden met wat ze wel hebben. En willen dat graag met ons delen. Geweldig om hier een avondje te mogen zijn! Als we de volgende ochtend de woonkeuken binnenkomen, heeft Luzmira al weer verse broodjes gebakken. Voor ons ontbijt en om mee te nemen. Ze heeft een plastic flesje gevuld met jam. Ze weet dat fietsers liever geen glas meenemen. Om half tien, het tijdstip waarop de bus hen op komt halen, nemen we afscheid. Nog lang nagenietend, rijden we langzaam de regen tegemoet. Deze ontmoetingen maken onze reis zo mooi. En mijn woonkeuken? Wie weet, maar dan wel met een hout gestookte cocina. En dan af en toe fietsers op bezoek krijgen.

3 gedachten over “Woonkeuken

  1. Marianne

    Prachtig; zo gastvrij! Niet alleen genieten van het landschap, maar ook vooral van de mensen die jullie ontmoeten. Wat een ervaring.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.