Plannen

      3 Reacties op Plannen

Rio Baker

Ik heb het al eens eerder gezegd: als je reis het doel is, maakt het geen fluit uit waar je naar toe gaat. Ik zou er, gemakzuchtig als ik ben, elke dag voor kunnen kiezen met de wind mee te fietsen. Maar ja, dat krijg ik toch niet voor elkaar. Anderzijds is het ook niet zo dat ik per se ergens uit wil komen via een vooraf vastgelegde route. Je komt hier bijvoorbeeld fietsers tegen die Alaska-Vuurland willen doen. Of de hele Carretera Austral. Of van Puerto Montt naar Ushuaia. En dan moet je, leuk of niet, door stenen, stof en wind van de pampa’s. Iets wat achteraf eigenlijk niemand leuk vindt. Ik denk dat er een soort glijdende schaal van doelgerichtheid is onder lange-afstand-fietsers. Aan de ene kant de fietsers die alleen gelukkig worden als ze van A naar B mogen. Liefst met een stempelkaart, zodat je bewijs hebt van je prestatie. Aan de andere kant de echt vogelvrije fietser, die het allemaal niet uit maakt, als hij of zij maar mag fietsen. Desnoods de hele dag op en neer langs de Nieuwe Waterweg. Zoals wel vaker met glijdende schalen, kom je in het echt de uitersten niet of nauwelijks tegen. Zelfs de meest fanatieke stempelaar buigt de regels wel eens om in zijn voordeel. En mensen die volslagen doelloos rondrijden, ben ik ook nog niet tegengekomen. Inmiddels zijn Annette en ik aardig opgeschoven richting doelloosheid. Wat fietsen betreft. Maar toch. Neem nu mijn haat-liefde verhouding met de Carretera Austral. Vooraf had ik bedacht daar minstens een flink stuk van te fietsen, enthousiast gemaakt door allerlei verhalen. We zouden vanuit Santiago naar Puerto Montt vliegen en vandaaruit kijken hoever we zouden komen. Nog in Nederland werd deze variant vervangen door een tweede: vliegen naar Punta Arenas en vandaaruit omhoog fietsen. Toen we nog in Mexico waren, kwam variant 3 op. We gaan niet vliegen. Het midden van Chili is ook mooi. We fietsen vanuit Santiago naar het zuiden en zien wel hoe lang dat leuk is. Zie je ons al opschuiven op de schaal van doelloosheid? Eenmaal op de Austral aangekomen, moesten we bepalen hoever we die af zouden rijden. Per slot willen we ook nog de andere kant op, naar het noorden. Het leek een mooi richtpunt om naar Chile Chico te gaan, aan het Lago General Carrera. Vandaaruit kun je makkelijk oversteken naar Argentinië en daar de ruta 40 nemen naar het noorden. Hier moet ik even vermelden hoe wij aan onze informatie komen. Op hoofdlijnen is er thuis over nagedacht. Dat is dan op het niveau: “Ik wil langs Yellowstone en de Austral lijkt me ook leuk. En oh ja, dan naar de Salar de Uyuni. Schijnt prachtig te zijn”. Je begrijpt, daar moet nog wel wat detailplanning bij. Nu heb ik alle Lonely Planets digitaal meegenomen, maar daar lees ik maar sporadisch in. Nee, de meeste informatie komt van medereizigers. Zo kwamen we in een Hosteria in Villa Amengual een Belgisch stel tegen, maar een paar jaar jonger dan wij. Philippe en Annette. Zij fietsten hier voor de tweede keer. Volgens Philippe moesten we echt de Austral af tot aan O’Higgins. En dan vandaar uit met een bootje over het Lago Desierto en vervolgens lopend de grens met Argentinië over. Is volgens hem prima te doen. Belgische Annette was iets minder enthousiast over dat wandelen, maar ik schat haar ook minder sterk in dan mijn Annette. Beide waren het er over eens dat de omgeving daar tot de hoogtepunten van Patagonië behoren. En tegen de tijd dat stenen, stof en wind de overhand krijgen, zo bij Calafate, kun je een bus nemen naar Puerto Natales. Hier moest ik even op kauwen. Een dag later, in Villa Mañihuales, kwamen we hen weer tegen. Nogmaals legde Philippe me uit waarom we daar naar toe moesten. Ik was overtuigd. Ik moest nog wel rekening houden met ons visum voor Chili, dat maar 90 dagen geldig is. We kwamen op het volgende plan uit. We fietsen tot aan O’Higgins. Duwen onze fietsen naar Argentinië (El Chaltén). Vandaar fietsen we dan naar Calafate. Daar de bus naar Puerto Natales. En dan met de boot terug naar Puerto Montt. En dan fietsen we in een paar dagen naar Bariloche, Argentinië. Net binnen de tijd die het visum ons toestaat. Mooi plan, waarmee we toch weer opschuiven richting doelgerichtheid. Maar ja, het is maar een plan. En dan zijn we pas in Coyhaique. Vandaar hadden we een prachtige tocht naar Villa Cerro Castillo. Asfalt , wind mee en een zonnetje. En dat in een prachtige omgeving. Villa Cerro Castillo is een van die kleine plaatsjes die als condenseerpunten dienen voor backpackers. Je ziet ze onderweg nauwelijks. Soms achterin een pick-up, soms in een bus, maar nooit veel. En dan ineens, in zo’n dorpje, barst het ervan. Hangend bij de bushalte, liftend bij de uitgangen van het dorp, de winkels verstoppend. En dan lopen de campings laat op de avond vol met diegenen die niet weg konden komen en diegenen die laat arriveren. Het zorgt ervoor dat wij af en toe een cabaña of hosteria in vluchten. Aardige mensen hoor, die backpackers, maar 30 man voor één douche werkt niet.
Na Villa Cerro Castillo is het over en uit met het asfalt. We rijden over een (zeer) beroerde ripioweg richting Puerto Rio Tranquilo. Na een uur halen we een echtpaar uit Wales in. Het is hun 2e dag op de Austral. Wij hebben op dat moment 7.1 km afgelegd, zij ook, maar zij waren nog iets eerder vertrokken. Na 2 uur hebben we 15 km op de teller. Het gaat een lange dag worden. Om 18 uur stoppen we, volledig afgedraaid, bij een bosje langs de Rio Murto. 67 km in 7,5 uur. Ik heb wel eens sneller gefietst. Dag 2 is niet veel beter. Continue over ribbels rijden, op zoek naar een spoor met minder stenen of los zand. Niet te vinden. Als dit zo blijft, ga ik niet naar O’Higgins. Nog 350 km van deze weg overleef ik niet. Morgen gaan we over een gletsjer wandelen. Een dagtocht naar de Laguna San Rafaël gaat niet door vanwege het weer. Regen en wind komende dagen. Ben benieuwd hoe ripiorijden bevalt onder deze omstandigheden. Ik denk dat er een redelijke kans is dat ik nieuwe plannen moet gaan maken…..

Lago General Carrera

3 gedachten over “Plannen

  1. René

    Mooi geschreven Ton.
    Na 9 dagen radiostilte blij met weer een blog van jullie.
    Nu al nieuwsgierig naar het vervolg.

    Je laatste twee zinnen voorspellen dat de plannen vóór overmorgen zijn aangepast ….

    1. Ton Oudenhuijsen Auteur bericht

      Ha René, probleem is en blijft de afwezigheid van wifi. Bloggen dus slechts sporadisch mogelijk. Na ampel beraad besloten door te gaan naar het zuiden. Villa O’Higgins dus. Ondanks regen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.