Haat/liefde

      4 Reacties op Haat/liefde

 

Yelcho gletsjer

Toen onze fietsplannen nog in het stadium “misschien ooit” verkeerden, stond er in de National Geographic een artikel over de carretera Austral. Met hele mooie plaatjes. Daar wilde ik ook nog wel eens fietsen. Dus toen onze plannen concreter werden, moest de “austral” er in opgenomen worden. De carretera Austral, officieel de ruta 7, loopt van Puerto Montt naar Villa O’Higgins. Mensen die graag verder gaan naar Vuurland nemen daar een boot en gaan dan verder of duwen hun fiets naar Argentinië om daar weer verder te fietsen. Eigenlijk is het de enige doorgaande weg in het Zuiden. Daar waar het toch al smalle land nog eens gehalveerd wordt. De linkerhelft wordt allemaal eiland. Eerst Chiloé, daarna heel veel kleintjes. De rechterhelft is wat er overblijft aan vasteland. Veel bergen, water, gletsjers en vulkanen. En weinig mensen. De charme van de Austral fietsen, schuilt voor een deel in het avontuur. Hele stukken zijn onverhard. De weg is dan van “ripio” zoals ze hier zeggen: grind, zand, stenen. Dat wordt wel steeds minder. Want daar ging het artikel ook over: de Chilenen willen de hele ruta 7 asfalteren. Nu heb ik niks tegen asfalt, zeker niet als ik aan het fietsen ben, maar het avontuur gaat er een beetje af. Sommigen verwachten ook een enorme aanwas van toeristen. En dat terwijl het nu al druk is in veel dorpjes. Vind ik. Maar goed, wij naar Puerto Montt. En ja, daar aan de kust begint ie. Bijzonder gevoel. In Puerto Montt zijn ze nog bezig er iets moois van te maken, dus dat was behelpen. Daarna kwamen we op een prima asfaltweg, die allengs rustiger werd. Onze eerste camping was prachtig. Agrocamping Austral. Een enthousiaste vrouw verwelkomde ons. Ze had in totaal drie plekken. Alle drie beschikbaar. En ja, er was een douche, wel koud water. Nou ja, vooruit, ik had de dag ervoor nog gedoucht, dus kan wel weer een dagje overslaan. Mooi uitzicht over de zee. Beetje uitkijken in het washok. Vanaf het stopcontact naast de deur, liep een snoer voor de wastafel langs, door de douche bak het raampje uit. Dat was de stroomvoorziening voor de kampeerplekken. Tja, geen echte ANWB-camping dus. Maar het uitzicht en de sterrenhemel waren geweldig. De tweede dag begon goed. Zonnetje erbij, goed ontbijt en mooi langs de kust. Maar om in Hornopirén te komen, moesten we nog wel een landtong oversteken. En daar begon zo’n 25 km ripio. Met inderdaad stukken van 12% en zeer slechte weg. Vaak van de fiets af en duwen. En hoewel de asfaltweg heerlijk rustig was, zat er ineens redelijk wat verkeer op het stuk ripio. Dat betekent voor de fietsers: stof happen! Want een beetje gas terugnemen doen de Chilenen niet. Of ze realiseren zich niet wat ze de fietsers aandoen (positieve variant), of het interesseert ze geen moer (realistische variant). Daar komt bij dat we het gebied binnen fietsen waar de tofano heerst. Zo noemen ze hier hun nogal groot uitgevallen horzels. Dus terwijl ik zwetend over mij stuur hang, om te proberen die 12% over de ripio te nemen, raast er een auto langs die mij volledig in stof hult. En als dat een beetje is weggewaaid, komen de tofano’s op mijn heerlijke zweetlucht af. Waarom wilde ik hier eigenlijk naar toe? Eenmaal in Hornopirén vinden we het kantoor van de ferry gesloten. Morgenvroeg om 7 uur weer open. Wij willen graag zeker weten dat we de volgende ochtend met de eerste ferry om 8:30 mee kunnen. Gelukkig komt er nog een ferry-medewerker een sigaretje roken buiten. Hij verzekert ons dat het geen probleem is. Gewoon om 7:30 even een kaartje komen kopen. Fietsers gaan toch het laatst aan boord. Mooi. We kunnen op zoek naar een camping. Nu weet ik niet of je Hornopirén een beetje kent, maar eigenlijk bestaat het dorp dankzij het feit dat je daar de ferry moet nemen. Dus iedereen die de Austral doet, hetzij per auto, motor, fiets of te voet, moet hier langs. De ferry vaart drie keer per dag en de ochtend is populair. Iedereen komt dan ook de avond tevoren. En daar hebben de dorpelingen handig op ingespeeld. Als je een groot huis hebt, heb je een Hostel. Als je een grote tuin hebt, heb je een camping. Zo ook onze meneer. Bordje camping in de tuin. Twee wc’s in een hokje achter in de tuin. Klaar. Tegenwoordig vragen we echter of er een warme douche is, als we daar echt behoefte aan hebben. En ja, die was er ook. Tegen een kleine vergoeding mochten we gebruik maken van zijn eigen badkamer in het huis. Goed geregeld! Vier tentjes in de tuin en alle vier de bewoners naar de eerste ferry. Prachtige tocht. Kennis gemaakt met Gian-Carlo uit Italië. Nog iets ouder dan wij. Italiaan, op bezoek geweest bij zijn zoon in Brazilië. Nu nog even in 3 weken de Austral doen. Een man met een missie. Die gaan we ook niet meer zien. En Julia. Een praatgrage vrouw uit Freiburg, Duitsland. Die kan in Puerto Natales aan boord van een Duits onderzoekschip (iets met klimaat en Antarctica) mee terug varen naar Duitsland. Met haar hebben we nog een paar dagen opgetrokken. Nu dachten we gezien te hebben dat de ferry in één keer naar Caleta Gonzalo zou varen. In pakweg 4 uur. Maar nee, we gaan eerst naar Leptepu. Vandaar moeten we 10 km over land (vervoer wordt geregeld, zei de mevrouw van de ferry) om een tweede ferry te pakken naar Caleta Gonzalo. Wij, de 4 fietsers, staan samen met zo’n 30 backpackers te wachten op ons vervoer. Maar een van de twee vrachtwagens die van de ferry af moeten, heeft grote moeite om de steile weg met s-bocht te nemen. Duurt zomaar een half uur, met veel gekraak en verbrand rubber. Dan moeten de wachtende auto’s de ferry op. En dan pas, na een uur, komt de bus. Daar gaan geen vier bepakte fietsen in. Komt een man van de ferry naar ons toe. Jullie kunnen beter gaan fietsen, want jullie kunnen niet in die bus mee! Waarom heeft ie dat niet meteen gezegd? “Tja, jullie hebben het niet gevraagd.” Ik weet dat geweld niks oplost, maar de verleiding is soms groot. Om half vier kunnen we weer écht gaan fietsen. Ons oorspronkelijke plan om ’s middags nog naar Chaitén te fietsen, laten we varen. Julia heeft een alternatief: camping Las Cascades de Escondidas, midden in het natuurpark Pumalin. Mooie hike ook, als je wilt, naar de watervallen. Zo gezegd, zo gedaan. Goeie keus! Hoewel het bij aankomst begint te regenen, en het blijft regenen tot vroeg in de ochtend, hebben we een leuke avond. Er staan drie ruime afdakjes met picnicbanken. Onder één ervan hebben wij een genoeglijk avond met twee Israëlische meiden en een studentenstel uit Santiago. Allemaal zo’n beetje de leeftijd van onze kinderen. ’

Camping Las Escondidas

s Ochtends samen met Julia nog een mooie wandeling naar de watervallen en dan op weg naar Chaitén. Nu weet ik weer waarom ik de Austral wilde fietsen.
Veel ripio, maar geen stof vanwege de regen. Halverwege een leuke ontmoeting met een Nederlands/Duits stel uit Dresden, dat met drie kinderen, waarvan de oudste 5, aan het fietsen en kamperen is! Stel je zo’n jonge moeders-bakfiets voor. Beetje aangepast, kind erin. Achter die fiets nog zo’n karretje met nog 2 kinderen. Verder alle plekjes benut om bagage in te verwerken. Zij is een half jaar van tevoren begonnen met kleren naaien voor de kinderen. Van lichte stof. Een spijkerbroek kan niet mee, te zwaar. Zelf doet het ze het met één set fietskleren en één set gewone kleren. En dat voor 4 maanden. Wat zijn wij toch watjes!
De laatste 10 km zijn asfalt. Chaitén is een afknapper. Een ghosttown. De helft van de gebouwen is leeg. Kapot, vervallen. Alleen de inwoners die zich op het toerisme hebben gericht, hebben nog werk. Ze hebben wel een excuus. In 2008 bleek de berg naast het dorp onverwacht een vulkaan te zijn. Heeft veel schade aan gericht. Sowieso iedereen geëvacueerd. Niet iedereen wilde terug.
Wij op zoek naar een camping. We vinden er een in combinatie met een hostal. Wat een drama. Uiteindelijk staan er ’s avonds laat zo’n 40 man op de camping. Hutje, mutje. En dat met 2 wc’s annex badkamers. Ik besluit mijn plasje maar ergens in het dorp in een bosje te doen. Wachttijden worden te lang. Nog één zo’n ervaring en ik steek over naar Argentinië. Wat moet je met zo’n Austral?
Een dag later vinden we goeie koffie in het dorp. Na het boodschappen doen gaan we op pad. Wind mee, zonnetje erbij en een prima asfaltweg met weinig verkeer. Op het eind van de middag vinden we een kampeerplekje aan de rivier de Yelcho Chico. Deze komt rechtstreeks van de gletsjer Yelcho. Onze camping is meteen het vertrekpunt van de wandeling daar naartoe. ’s Avonds staan we daar met 2 andere fietsers, een Colombiaan en een Chileen. Rust en natuur. ’s Ochtends eerst de wandeling omhoog naar de gletsjer, daarna weer op de fiets. Wat is die Austral toch mooi!

4 gedachten over “Haat/liefde

  1. Marianne

    En…. ook gebeten door die rot horzel? Mocht je een bult krijgen die niet over gaat, smeer er dan een dikke laag vaseline op. De larve (ja echt! :’-( ) komt dan vanzelf naar buiten gekropen. Mooie reis samen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.