Kamperen in Chili

      1 reactie op Kamperen in Chili

Pichilemu.

Terwijl de meesten van jullie genieten van de Hollandse winter, zijn wij aan onze 2e zomer begonnen. Met kerstmis begint hier in Chili de grote vakantie. Dat is voor ons wennen, maar heel normaal natuurlijk. Als je er even over nadenkt. Na twee weken met Bas en Selma in Santiago zijn we weer en route. En gaan we weer kamperen. Want dat zou moeten kunnen, hier in Chili. Nu is het altijd even wennen in een nieuw land. Aan een heleboel dingen, dus ook aan kamperen. In de VS en Canada kamperen ze vooral met hun complete huisraad in een enorme camper gepropt. In Mexico kamperen ze liever helemaal niet. Logisch als je voor een paar centen een hotelkamer hebt. Hoe zou dat in Chili zijn? Een beetje googlen gaf aan dat er wel campings zijn, maar niet overal waar wij langs wilden fietsen. Maar met een beetje passen en meten kwam ik er wel uit. Op naar Melipilla. Ten zuiden daarvan, een kilometer of zes, is een openluchtzwembad annex camping. Santa Eugenia. Toen wij op het eind van de zaterdagmiddag aankwamen, waren de meeste badgasten aan het vertrekken. Even leek het erop dat niemand bleef kamperen, maar ver weg ontwaarde ik nog een paar tentjes. Groot grasveld, ruime tafels onder een afdak. Stroom en water. Zag er best redelijk uit. De beloofde douche was een koude. Letterlijk. Minpuntje dus. De overal aanwezige zwerfhonden wisten hoe je een ton om moest gooien om bij het afval te kunnen. Klein minpuntje. Toen wij om 22:30 voor het eerst sinds tijden weer eens in de slaapzak kropen, kwam het grootste minpuntje. Er kwam nog een hele familie de camping op. Nou kan dat gebeuren, dat je laat op een camping aankomt. Overkomt iedereen wel eens. En natuurlijk, dan moet je je tent nog opzetten. Begrijpelijk. Maar dat je vervolgens de bbq nog aansteekt en je kinderen over de hele camping laat ravotten, is minder. Zeker als dat tot half drie duurt. De eerste kennismaking met de Chileense kampeercultuur was dus matig. Maar vooruit. Op naar het Lago Rapel. Daar liggen aan het meer een heleboel campings. Daar zal van alles tussen zitten. Ook voor ons. Mark Rutte mag het niet meer zeggen, maar ik wel: tokkies! Alleen maar tokkies! Campings vol! Ik heb best al wat campings meegemaakt in mijn leven. Allemaal hebben ze toch wel een paar regels. Dat je vanaf een bepaald tijdstip stil moet zijn. Dat je hond aan de lijn moet. Dat soort dingen. Hier dus niet. Elke tokkie-familie heeft minstens één klein k-hondje. En dat mag vrij rondlopen. Blaffen, piesen en poepen waar en wanneer het uitkomt. Verder heeft iedere familie zijn eigen muziek meegebracht en daar moet iedereen van genieten. Vinden ze. En natuurlijk ga je om 23 uur nog aan de bbq. En ga je harder lachen naarmate je meer gedronken hebt. Om 4:30 uur gingen de laatste buren slapen. Met frisse moed op naar camping 3. Nog één zo’n ervaring en ik kap ermee. Eind van de zondagmiddag, na een aantal pittige klimmen, dalen we af naar Pichilemu. Een echt surfstadje. We vinden camping El Pequeño Bosque. Het blijkt het erf te zijn van een woning, waar 9 plekken zijn afgezet. Voor niet al te grote tenten. We staan te twijfelen bij de poort. Is dit wat we zoeken? We willen een extra dag blijven, maar willen we dat hier? Dan komt de eigenaresse naar ons toe. En ze zegt precies de goede dingen. Geen herrie, geen honden, schone toiletten, schone douches met warm water. Stroom, water en wifi. En ja, ze kent de campings langs Lago Rapel: “loco”! En ze maakt waar wat ze zegt. Ze heeft mijn reis door Chili gered!

Zeewier. Verkopen ze hier bij bosjes, maar ik weet nog niet waarvoor.

1 gedachte over “Kamperen in Chili

  1. René

    Oprecht wat een ellende. Hoe je je in je tentje dan ligt te ergeren.
    Hopelijk zijn de volgende campings als nummer 3.
    Hoe is Chili verder? Of ben ik te ongeduldig ?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.