Vrijdag de 13e

      Geen reacties op Vrijdag de 13e

Het Days Inn motel in Grants. Alle kleren gewassen, zelf weer schoon en weer helemaal bij met de social media. Klaar voor de etappe naar Pietown. Als René zijn fiets buiten wil zetten, merkt hij dat hij een lekke band heeft. Balen. Dat duurt eventjes, want zijn pompje werkt niet meer zoals het moet. Of René weet het niet meer precies. Uiteindelijk kunnen we boodschappen gaan doen bij de Walmart. Eten voor vier dagen. Om 10:45 rijden we Grants uit. Dat wordt een lang dagje, denk ik nog. Vijf kilometer verder, hoor ik “peng”. Ja hoor, een gebroken spraak. Natuurlijk in dat geteisterde achterwiel. Maar gelukkig, het is niet aan de kant van de tandwielen. Dus kan ik er bij. Ik heb reservespaken mee genomen. Alle bagage van de fiets, wiel er uit, band eraf. Als ik ook het velglint verwijder, zie ik de echte schade pas. Over grote delen is de velg gescheurd aan de binnenkant. Hier is niet meer mee te fietsen. Levensgevaarlijk. Ik moet op zoek naar een nieuw wiel. De dichtstbijzijnde fietsenmaker zit in Albuquerque, 80 mijl verderop. Eerst maar terug naar het dorp. Vijf kilometer lopen en geen Amerikaan die me even een stukje meeneemt in zijn pickup. Als ik bij het motel kom, heeft René al het telefoonnummer van de enige autoverhuur in Grants. Helaas hebben ze nu middagpauze. Dan maar even skypen met Annette en Loes. Ook leuk. Om half twee heb ik de autoverhuur aan de telefoon. Helaas ze verhuren alleen lokaal. Geen internationale rijbewijzen!? René loopt meteen naar de front desk. En ja hoor, ik heb weer eens mazzel. De vrouw wil zelf die middag met haar vriend naar Albuquerque, morgen is haar dochtertje jarig. Wordt vier. Als we om 14 uur klaar staan, kunnen we mee! Ik zoek via google nog snel even een bicycleshop in Albuquerque. Ik zie er zo al zeven. Allemaal een beetje in het centrum, lijkt het. Ik heb nog het Europese idee van een stad in mijn hoofd. Als ik bij de ene zaak niet vind wat ik zoek, loop ik even naar de volgende. Zo zitten Amerikaanse steden niet in elkaar. Eindeloze avenues kruisen met even lange streets. Een en al winkel. Mijlenver uit elkaar en geen trottoir te zien. Gelukkig brengen Holley en Justin ons naar de eerste winkel. Een Trek Bicycle Superstore. Ze zijn zo verstandig om even te wachten. Misschien hebben ze niet het wiel dat ik moet hebben. En dat is zo. Onvoorstelbaar. Wel tipt de meneer van de winkel ons. Ga naar Fat Tire Cycles. Daar hebben ze wat je zoekt. En goedkoper, voegt hij er aan toe. Dat is alleen een heel stuk verder in Albuquerque. Ik voel me bezwaard, want ik weet dat Holley en Justin nog heel veel andere boodschappen moeten doen. Meer in de buurt van de eerste winkel. Zonder morren brengen ze ons, wachten weer even en gaan hun ding doen als ik zeker weet dat ik geholpen wordt. Mooi toch!
Bij de Fat Tire Cycles geven ze me een prima wiel, voor een schappelijk prijs. Hier ga ik zeker (?) El Paso mee halen. De man van de winkel gaat in mei met zijn vriendin naar Berlijn. Vandaar willen ze, deels per fiets, afzakken naar Rome. We hebben hem nog een paar goede tips kunnen geven. Allemaal blij.
Zo lijkt vrijdag de 13e nog goed af te lopen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.