Nine eleven

      Geen reacties op Nine eleven

Dat het vandaag 11 september is, realiseer ik me pas als René de datum moet weten. Hij heeft onderweg namelijk een man geholpen een geo-cache te vinden. En dat moet met datum geregistreerd worden. Tot op heden komen de Amerikanen op mij over als zeer vaderlandslievend. Heel veel huizen, ranches en zelfs caravans en motoren zijn versierd met de Amerikaanse vlag. Hier in New Mexico is dat anders. Nog maar weinig vlaggen gezien. Eéntje eigenlijk vandaag, bij een brandweergebouw. Die hing dan ook halfstok. Waar we nu doorheen fietsen is indianen-land. Navajo’s. Die zijn misschien iets minder nationalistisch.
Vanochtend een droge start gemaakt. In de loop van de ochtend brak de zon door en hadden we weer ons oude vertrouwde goede weer. En dat bleef. Wel fietste ik rond met een natte tent, binnen én buiten, natte slaapzak, natte fietskleding en een nat slaapmatje. Onze afdaling naar Cuba, bevatte nog ruim 700 hoogtemeters. Toch nog flink zweten dus. Laatste 10 kilometer ging over asfalt naar het dorp. Lunch bij de Subway en plannen maken. Er zijn vanaf Cuba twee routes naar Grants. De originele, onverhard, maar onbegaanbaar als het nat is. En een alternatief over de verharde weg. Beide zijn even lang. Wij kiezen voor de originele route. Het heeft wel heel veel geregend, maar dat was gisteren. Als we in de rij staan bij de supermarkt, spreekt een man mij aan. Zoals wel vaker. “Waar ga je naar toe?” Enzovoort. René vraagt hem of onze route begaanbaar is. Hij blijkt aan die route te wonen. Nee, zegt hij, tenzij je je fiets wilt duwen door de blubber. Hij had zelf vast gezeten met zijn auto. Voor de zekerheid vraagt René het nog drie keer. Het antwoord verandert er niet door. Dus gaan wij voor het alternatief over asfalt. En dat is eigenlijk heel leuk. Een prima weg, geen zware klimmen. Rustige aeg en de chauffeurs die je tegenkomt houden goed rekening met fietsers. We spreken af tot een uur of zes te rijden. Dan is er nog tijd om de spullen te drogen. Alle land lijkt echter privé-bezit, van de indianen. En dus afgezet met prikkeldraad. Uiteindelijk maar een openstaand hek in gefietst en de tent opgezet. Morgen proberen we een dag van 100 mijl te maken. In één ruk naar Grants. Maar dan is het al de twaalfde.

Illegaal kamperen. Spannend!

image

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.