97%

      Geen reacties op 97%

Behoorlijk ongemerkt New Mexico in gefietst. Zo boven in de bergen zie je het verschil ook niet tussen een Colorado-berg en een New Mexico-berg. Maar als je dan afdaalt ga je het zien. Andere planten, andere steen, andere kleuren en natuurlijk andere dorpjes. Eerst komen we langs de kiosk van José. Ik weet niet of hij zo heet, maar zo ziet hij er wel uit. Beetje Mexicaans. Volgens de routebeschrijving is er bij dit dorpje een “snack”. Soms open, soms niet. Nu wel. Er is verder niemand. Je kun zo naar binnen, zelfs de kassa kun je meenemen. Als je iets nodig hebt, moet je toeteren. Er staat een toeter hiervoor klaar op de toonbank. Na enig getoeter komt José naar beneden zetten. Met zijn hond. Eigenlijk bestiert zijn vrouw de snack, maar dat gaat hem ook wel lukken. Zijn vrouw komt ook voor in de film Ride the Divide. Die hebben wij natuurlijk gezien, maar de snack kan ik me niet herinneren. Thuis nog maar eens kijken. Niet alleen voor de snack. José is een gezellige prater. De snack is ooit gestart door zijn kinderen. Die verdienden een centje bij door limonade en lollies te verkopen. Toen de kinderen verder gingen met hun leven, heeft zijn vrouw er iets van gemaakt. Speciaal voor Great Divide rijders, die ook allemaal iets in haar journaal moeten schrijven. Wij ook natuurlijk. Zo kunnen we ook zien dat Bill hier niet heeft aangelegd. Na een half uurtje gaan we verder. Het dorpje waar we doorheen moeten lijkt in niets op wat we tot nu toe gezien hebben. Slecht onderhouden huizen, rotzooi op het erf, rotzooi in de berm. En loslopende honden. We zijn nog in de USA, maar dat zou je niet zeggen. Zo onzichtbaar als de staatsgrens met Colorado was, zo zichtbaar is het verschil tussen de vorige staten en New Mexico. Het enige dat hetzelfde is, is het weer. Alhoewel. José waarschuwde ons al: de regens komen terug. Morgen al. Had ik maar beter geluisterd naar deze sympathieke New Mexicaan. Maar nee,Ton wilde graag ook de laatste van de serie passen van 3000 meter beklimmen. Na een goed ontbijt in de Albiqui Inn en nog wat geklus aan mijn wiel, gingen we om 10 uur op pad. Vrijwel meteen begon het te regenen. Het pad was ook niet al te best. Maar ja, de regen zou toch wel een keer ophouden? En het pad kon toch niet 45 km slecht zijn? Wel dus. Het pad bleef slecht, in allerlei vormen. Grote keien, kleine keien, lava-blokken, geulen en gaten. De regen is even weg geweest, zo tussen een en drie. Daarna weer in volle hevigheid terug. De hoeveelheid water zorgt ervoor dat zelfs de enigszins begaanbare stukken van het pad, onbegaanbaar worden. Om half zeven vanavond (dinsdag) zijn we gestopt. Tentje opgezet in de stromende regen. Alles nat. Niks bonen opwarmen. Meteen slaapzak in. Avondeten bestaat uit een zakje trailmix. Noten en gedroogde vruchten. Het is inmiddels half negen en het klettert nog lekker door. Onvoorstelbaar. Ik smeer me al 35 dagen elke ochtend in met zonnebrand. Zelfs vanochtend. Dat er dan uitgerekend in New Mexico zoveel regen valt, verbaast me. Dit is toch de staat die ik associeer met woestijnen. Dus droogte. Maar goed, dit hoort bij de Divide. Morgenvroeg maar eens kijken hoe het er voor staat. Het goede nieuws is dat ik mijn regenbroek en winterhandschoenen niet voor niets heb mee genomen. Gelukkig geeft de routekaart ook alternatieven voor als het nat is. Veel wegen in New Mexico zijn dan onbegaanbaar. Meer asfalt ligt voor de hand. Ook beter voor mijn achterwiel. Ik weet niet wat de verwachting voor morgen is, maar voor vandaag voorspelde men 97% kans op 15 mm regen. Ruimschoots gehaald!

Woensdagochtend: droog! Tenminste het regent niet meer. Alles is nat, ook in de tent. Dus ook de slaapzak. Maar goed eerst maar eens koffie zetten en een paar tortilla’s met jam naar binnen werken. Dan plannen maken.

Een “verharde” afdaling. Toch maar gelopen…

image

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.