Heel verschillend

      1 reactie op Heel verschillend

Kluitje Monarch

We zijn naar Morelia gekomen om de vlinders te zien. Verschillende mensen hadden ons aangeraden “àls je in de buurt bent, moet je daar langs”. Zo gezegd, zo gedaan. Wij kwamen zaterdag, na een mooie en rustige tocht (afgezien van 2 km klimmen à 12% gemiddeld), om kwart over 5 bij ons hotel aan. De meneer kon voor ons wel een vlindertochtje boeken. Wij wilden graag zondag, omdat op maandag het feest ter ere van de Virgen de Guadalupe zou zijn. Even later kwam de meneer naar onze kamer. Zondag kon wel, maar dan waren we maar met zijn 2-en. En 3 is het mimimum. Wij vertelden hem dat we dan wel voor 3 zouden betalen. Let wel, alle discussie hieromtrent ging in het Spaans. In het hotel, of waar dan ook, spreekt men niet of nauwelijks Engels. Op zondagochtend zaten wij om 9 uur in de lobby. De afgesproken tijd. Geen gids/chauffeur. Oké, dit is Mexico, misschien gaat dat zo. Twintig minuten later vraagt Annette hoe het zit. De dienstdoende mevrouw zegt dat er niks geboekt is. Voor 3 betalen is toch te duur? Eén telefoontje later kunnen we alsnog op zondag vertrekken. Pancho, onze gids, is er om 10 uur. Een erg aardige man, met veel kennis van de omgeving en de geschiedenis van Michoacan. Echter, met bepertke kennis van het Engels, dus gaat de hele tocht, 3 uur heen, 3 uur daar, 4 uur terug, alles in het Spaans. Goede oefening. Het was een geweldige dag. Veel geleerd, veel gezien en prettig gezelschap. Heerlijk ook om weer eens een dag niet op de fiets te zitten. De vlindertrek is iets bijzonders. De vlinders die vanuit Noord Amerika naar Mexico komen, gaan niet meer terug. Zij planten zich hier voort en hun kroost weet vervolgens waar ze in maart-april naartoe moeten. Hoe, is nog onduidelijk. De pleisterplaatsen van de Monarch zijn pas in de jaren 70 ontdekt. Nou ja, herontdekt. De oorspronkelijke bewoners van deze regio (indianen), wisten dit natuurlijk al lang. Ze vierden zowel de komst als het vertrek met een groot feest. Voor hen waren de vlinders de zielen van hun voorouders. En laten die vlinders nou in november komen, de maand waarin ook nu nog de Dia de Muertos gevierd wordt.

Op maandag doen we een dagje Morelia. Alles staat die dag in het teken van het feest ter ere van de Virgen de Guadalupe, de beschermheilige van Mexico. Wij lopen naar de kathedraal, en, na een goeie koffie, richting het Santuario van Guadalupe. Heel veel mensen, sommigen in klederdracht gaan ook die kant uit. De verschillende streken met ieder hun eigen klederdracht. De kleintjes zijn ook verkleed en soms geschminkt. Enkele vrouwen lopen op blote voeten. Als we bij het aquaduct aankomen, begint er een voetgangersgebied dat naar het Santuario leidt, omzoomd door bomen. Hier wordt het echt druk. Voor ons zien wij een man op zijn knieën vallen. Vóór hem wordt een deken op de keien gelegd. Hij begint op zijn knieën richting het Santuario de Guadalupe te kruipen. Steeds zorgt iemand ervoor dat de deken weer naar voren gehaald wordt. Zijn vrouw volgt hem. Ook op haar knieën. Familie loopt mee, zorgt voor de deken en zingt een lied ter ere van de Virgin de Guadalupe. Dit over de hele 500 meter tot de ingang van het Santuario. En dat is een eind, op je knieën, over de keien. We zien vandaag meerdere mensen dit doen. Jong en oud. Soms doen kinderen mee. Soms moeten de knielopers ondersteund worden. Ik kan er van alles van vinden, maar het dwingt wel respect af.
Dat doen ook de dansers die een ritueel van de Azteken in ere houden: het aanbieden van vuur aan hun god. In de brandende zon voeren ze dans na dans op. Prachtig aangekleed, met slechts 2 opzwepende trommels en de bellen aan hun benen voor het ritme. De 2 snaarinstrumenten worden fanatiek bespeeld, maar hun geluid valt weg in het getrommel.
Offerceremonie van de Azteken

Hierna kan onze dag niet meer stuk. We genieten van alle drukte, alle aangeboden etenswaren (we kauwen suikerriet, eten gorditos de nata en drinken een agua de coco). Ook bezoeken we nog een paar kerken en oude gebouwen. Merendeels goed onderhouden en indrukwekkend. Onze dag eindigt in een rockcafé, waar we voor de derde avond ons dagelijks biertje drinken (Barillo Oscuro). Dan een hapje eten bij een kraampje aan het Plaza de Augustin. En een melkijsje toe. Zo komt een einde aan 2 dagen Morelia. Allebei heel leuk, maar heel verschillend.

Versgebakken “gorditos de nata”

 

1 gedachte over “Heel verschillend

  1. Bart

    Hallo Ton en Annette

    Wat gaaf om jullie verhalen te lezen. Ik krijg zo af en toe wat mee van Roy en volgens mij hebben jullie het ontzettend naar je zin. Ook in het Hengelose gaat het allemaal nog goed. Onze fabriek begint steeds gesmeerder te lopen!
    Geniet er nog van en fijne kerstdagen toegewenst!

    Bart Leferink

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.