Toeristen

      3 Reacties op Toeristen

San Martin Hidalgo

De fietsers die we in Mexico gesproken hebben gaan óf langs de kust naar het zuiden (de 200), óf ze gaan via de 15 naar Guadalajara en dan eventueel door naar Mexico City. De meeste snowbirds vind je langs de kust. Alleen wij doen iets anders. Langs de kust tot Puerto Vallarta en dan onderlangs Guadalajara. Dat brengt ons in dorpjes waar nooit buitenlanders komen. Geweldig! Neem Atenquillo. De dorpskern ligt een kilometer van onze weg. Mooie kerk, verder armoedig. En geen hotelletje. Dus terug naar de weg. Daar lijkt een hotelletje te zijn: hotel Lily. Mooie naam toch? Maar de receptie is dicht. Een jongen komt op ons af. Hij moet op de baños passen. Ze hebben in dit gat wel 5 plaatsen met baños. WC’s en douches bedoeld voor passerende vrachtwagenchauffeurs. Nog nergens anders gezien. Maar dat gebeurt wel vaker. Iemand bedenkt iets wat geld oplevert en dan doen al zijn buren dat ook. Op dezelfde plek. Zo zijn we ook al eens een 6-tal banketbakkers tegengekomen (kraampjes à la ‘t Stoepje, maar zonder brood). Gewoon ergens langs de weg. Verder nergens gezien. En geloof me, daar let ik op. Enfin, hotel Lily. De jongen van de baños moet het aan de bazin vragen (ik vermoed dat ze ook zijn moeder is, en zo ja, dan zit zijn oma ‘s avonds op wacht bij de baños) en die staat 2 deuren verderop te koken. Ja, het is goed. Voor 200 pesos (‘n tientje) hebben we een kamer. En ze doet later voor ons ook nog gratis de was. Na de douche even naar een winkeltje aan de overkant. Daar zit een jonge vrouw achter de kassa die goed Engels spreekt. Geleerd op school zegt ze. Maar ze kan nauwelijks oefenen (ja, nu met ons). Komen er dan geen buitenlanders hier? Nee, nooit. Als we om 19 uur nog wat willen eten, zijn bijna alle tentjes gesloten. We vinden er nog een met het hek half open. De houtoven smeult nog, maar is klaar voor vandaag. Binnen zitten oma en haar kleindochter. Er brandt één peertje. Oma serveert ons rijst met bonenprut en rundvlees. Dat laatste leek me een veilige keus. Ik vermoed echter dat de koe minstens even oud was als oma. En dat is respectabel voor zo’n beest, maar maakt het wat lastiger kauwen. Het enige drinken dat ze kunnen bieden is “agua cafe”. Oploskoffie. Met enige huivering zie ik de kleindochter water uit de kraan pakken. Dat gaat dan nog wel de magnetron in, maar zal niet koken. Nou ja, dan weten we morgen of onze darmen inmiddels Mexico-proef zijn (ja, weet ik inmiddels!). We rekenen af en geven de kleindochter een fooi. Bij het opstaan plakken mijn ellebogen aan het plastic tafelkleed. Daar gaan ze, de enige toeristen ooit in Atenquillo.
Op naar het volgende pareltje. San Martin Hidalgo. Totaal anders. Wat opvalt is dat het schoon is! Ook heeft de gemeente er hier voor gezorgd dat er in het centrum één stoep ligt, mooi gelijkmatig, geen gaten erin. Bij de ingang van het hotel wordt Annette door een voorbijgangster aangesproken. Als ze hoort wat we aan het doen zijn, vliegt ze Annette om de hals. Zomaar. Na de douche steken we de straat over. Het lijkt alsof ze daar goede koffie hebben, maar binnen blijkt de zaak leeg. Dan komt een vrouw naar buiten. Of we koffie willen? Dan gaat ze dat regelen. Nou graag, en, vraag ik, is er ook wifi? Uit een nabijgelegen zaaltje klinkt life Mariachi-muziek. En dat gaat hard. Dan komt er een jongen naar buiten. Met zijn telefoon. Hij geeft ons het wachtwoord van de wifi. Hij spreekt wat Engels. Is student medicijnen in Guadalajara. Hij is de zoon van de eigenaren van zowel eettent als koffietent-in-wording, maar ook van de feestzaal en de aangrenzende apotheek/drogisterij. Even later komt de jongen naar buiten met een bord eten. Of hij erbij mag komen zitten. Natuurlijk. We praten wat. Dan komt zijn moeder naar buiten met nog een bord eten. Als wij vriendelijk bedanken (laat geluncht) krijgt haar zoon het vlees erbij. Als ze van hem hoort wat wij aan het doen zijn, worden we spontaan door haar omhelsd. Maar goed, wij willen nog even het dorp in. We moeten beloven de volgende keer bij hen te logeren. Makkelijk te houden belofte. Ook hier komen we weer een processie tegen ter ere van de Virgin de Guadalupe. Ditmaal met vuurwerk en een zingende priester. En niet alleen ‘s avonds, ook ‘s ochtends om 6 uur. Lekker wakker worden.

Als het eenmaal donker is, zoeken we nog iets te eten. Nu eens geen taco. Er staat een stalletje waar ze hamburgers (keuze uit 3 soorten), hotdogs (2 soorten) en frietjes (1 soort) hebben. Alles voor je neus bereid. Wij bestellen hamburgers van rundvlees en een portie frietjes. Als we af willen rekenen wordt dat geweigerd. Eerst eten, dan pas betalen. Achter het stalletje staan, zoals gebruikelijk, 2 rijen rode plastic stoelen opgesteld. Als we gaan zitten, spreekt een man ons aan in het Engels. Of we begrepen hadden dat we nog allerlei sauzen bij de hamburger konden pakken? Ja, hadden we, maar nee, bedankt. We raken aan de praat. Hij woont al 44 jaar in Amerika, maar komt elk jaar een maand of wat terug naar San Martin Hidalgo, zijn geboortedorp. Hij heeft hier ook nog een veld met maïs, en die moet geoogst. Op onze vraag of hier wel eens vaker toeristen komen, zegt hij van ja. Niet vaak overigens, maar meestal met de Semana Santa, de week van Pasen. Bij doorvragen blijkt het te gaan om Mexicaanse toeristen. Buitenlanders komen hier niet. “Luister maar”, zegt hij, “de vrouw van het stalletje heeft het over die 2 blanken!”. Wat mooi dat we deze route doen!

Een frisse start vanuit Atenquillo

3 gedachten over “Toeristen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.