Gastvrijheid

      Geen reacties op Gastvrijheid
Zonsopkomst Gonzaga Bay

Zonsopkomst Gonzaga Bay

Het is inmiddels maandag. Gisteren van Puertocitos naar Gonzaga Bay gefietst. Na de koffie bij El Gringo op naar de Pez Market, 5 km verderop. Behoorlijk goed gesorteerde winkel voor zo’n gat als Puertocitos. Op weg daar naar toe even met een Duits stel staan praten. Zij hadden op het strand geslapen, vlakbij El Gringo. Zij zijn in juni in Alaska gestart en vliegen vanaf Guadalajara naar huis. Hoewel we van plan waren vroeg te vertrekken, bleven we ook in de Market lang kletsen. Met David, de eigenaar. Leuke vent, maar wat gebrekkig Engels, dus dan duurt de conversatie vanzelf al wat langer. Om 10 uur echt gaan fietsen. Viel mee. Ik kon mijn broek aan houden, Annette hoefde maar één keer snel de schaarse bosjes in. Op tijd bij Gonzaga Bay. Goeie winkel, maar een te duur hotel. Overigens betekent op tijd tegenwoordig vóór 17 uur. Afgelopen zaterdag is de klok weer een uur terug gezet. Dat betekent zon onder om 17 uur. Nu hadden wij al niet meer van die lange avonden, want moet je nou in het donker in de middle of nowhere? Maar om nou al om 19 uur in de slaapzak te kruipen….. Nog 2 dagen, dan fietsen we Baja Sur binnen en die doen aan de Mountain Time. En dat scheelt weer een uur met Pacific Standard Time. Dan hebben we weer tot 18 uur licht.

Annete en Coco (rechts)

Annette en Coco (rechts)

Vandaag weer een bijzonder tochtje. Ontbijt bij de supermarkt, waar ook onze Duitsers net aankwamen. Even de adviezen voor vandaag doorgenomen. Conclusie: we zien wel. Wat is het geval? De highway 5 eindigt zo’n 20 km voorbij Gonzaga. Dan wordt het gravel of dirt road. Iedereen die die weg kent waarschuwt ons er voor. Grote keien, mul zand, al moeilijk met een grote auto. Maar geen van allen hebben ze hem ooit gefietst. Ja, het is een knakenweg, maar ik heb wel eens beroerdere wegen gehad. We konden alles fietsen. Overigens zijn ze bezig om de ze weg helemaal te asfalteren tot aan de kruising met de 1 bij Chapalla, waar we nu kamperen. Maar wacht nog maar even met plannen maken. Het gaat nog wel even duren. Na 40 km, halverwege het onverharde stuk is Coco’s Corner. Coco verkoopt bier, fris en water. Dat is niet bijzonder. Coco en de aankleding van zijn Corner zijn wel bijzonder. Coco was een goede motorrijder. Cross. Hier heel populair. Maar hij kreeg suikerziekte. Eerst één been geamputeerd. Toen kon hij nog een beetje motor rijden. Later een tweede been geamputeerd. Toen was het klaar. Maar hij had zijn Corner al gevestigd. Hij hobbelt rond op zijn stompen, of hijst zich in een rolstoel. Hij slaapt in zijn bar. Een (schoon)zoon met (schoon)dochter wonen in een caravan op het terrein. Elke motorrijder in Baja kent hem en komt langs. Inmiddels ook alle fietsers. Als je wilt kun je je tentje opzetten. Als dank wordt de vrouwen gevraagd een gesigneerde onderbroek of bh achter te laten. Die worden in de bar opgehangen. Voor ons was het te vroeg om al te stoppen. Dus wij zijn de hele onverharde weg afgereden, tot aan Chapalla (3 huizen, waarvan een ‘n restaurantje). Wij stoppen om te vragen of we ergens onze tent op kunnen zetten. De jongen die ik dat vraag, spreekt redelijk Engels. Ja, we kunnen achter het grote huis (van de eigenaar) de tent wel opzetten. En of we niet even een biertje willen drinken. Nou, graag! Tentje opgezet bij Eugenio. En daarna natuurlijk in het restaurant gegeten. Burritos en Quesidillas. Met frisdrank, want bier verkochten ze niet meer. Je kunt ook niet alles hebben, toch?

Coco's verzameling

Coco’s verzameling

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.