Wraak

      Geen reacties op Wraak
Cardon cactus

Cardon cactus

De Cardon cactus.

Je kon er op wachten. Het moest een keer gebeuren: Montezuma’s Revenge. Ik weet niet meer wat we Montezuma aangedaan hebben, maar zijn “revenge” mag er zijn. Gisteren Mexicaans geluncht en Italiaans gedineerd. Ergens is iets mis gegaan. Misschien het ijsje tussendoor? Bij Annette begon het ‘s nachts, bij mij gedurende de dag. Ik zal jullie de details besparen, maar een fijne fietsdag was het niet. Met toch enkele hoogtepuntjes onderweg en een geweldig slot. De woestijn aan zee levert een bijzonder landschap op. Veel droger dan de woestijn hier wordt het niet: voor het merendeel stenen en zand. Veel natter dan de zee natuurlijk ook niet. In Baja California gaan ze abrupt in elkaar over. We kwamen hier weer een oude bekende tegen: de visarend. Waarschijnlijk dezelfde die we 2 maanden geleden in het noorden tegen kwamen. Echte snowbirds! Maar ook weer oude bekenden uit het Caribisch gebied: de bruine pelikaan en de fregatvogel. En weer eens een coyote. Je snapt niet waar die van leeft. En, ook al voel je je beroerd, als je door de Valle de Gigantes mag fietsen, voel je je toch bevoorrecht. In dit geval zijn de Gigantes enorme cactussen. Ze heten volgens mij Cardón, maar je mag van mij ook Lucky-Luke-Cactus zeggen. Daar moest ik meteen aan denken (voor de jongere kijkers: stripboeken uit mijn jeugd) . Omdat ik niet zo lekker fietste, ging het niet zo snel. En dat we omstebeurt uit de broek moesten, hielp ook niet. Dus pas op het eind van de middag bij Puertocitos aangekomen. Eerst komen we langs een bordje “camping open”. Maar we konden met geen mogelijkheid het terrein op. Maar liefst 3 hangsloten op het toegangshek. Doorfietsen dus. Iets verder zien we een bar. De Cowpatty. Hoe toepasselijk. Wij naar binnen om te vragen of we ergens onze tent op konden zetten. We hebben de vraag niet kunnen stellen. Na onze “buenas tardes” krijgen we meteen het aanbod om in de bar zelf te blijven slapen. Op het strand kan ook, maar de bar wordt warm aanbevolen. Memo, de Mexicaanse barman, blijkt zelf ook een fietser. Zijn hele leven lang maakt hij ‘s zomers fietstochten. Gewoon vanuit Puertecitos. Geld heeft hij nauwelijks. Als barman krijgt hij niet betaald, hij moet het van de fooien hebben.  Dat horen we van El Gringo, een gepensioneerde Amerikaanse onderwijzer, die een jaar in Puertecitos wil blijven en bekijkt of er van het fietstoerisme niet iets meer is te maken. Wij blijven graag in de bar slapen (sluit om 19 uur, alle deuren blijven ‘s nachts gewoon open, alleen de bar wordt met luiken afgesloten). Groot voordeel boven het strand: er is een behoorlijk schoon damestoilet! Daar hebben we goed gebruik van gemaakt. Bijkomend voordeel: er staan buiten 2 grote vaten  met water. Van Memo krijgen we een emmer en een leeg blik. Kunnen we “douchen”. Bovendien belooft El Gringo dat hij ‘s ochtends om 8 uur de koffie klaar heeft. Wat wil een reiziger nog meer?

De Cowpatty

De Cowpatty

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.