Mexico!

      Geen reacties op Mexico!
Eerste camping in Mexico.

Eerste camping in Mexico.

Na een heerlijke maaltijd door Cindy bereid, op maandagavond nog even schorpioenen gaan zoeken. Gewoon achter het huis van Tim, want daar begint meteen de woestijn. Het was Halloween, dat vond ik wel toepasselijk. De 8 die we gevangen hebben, konden bij Charley, de huisschorpioen in de pot. ‘s Ochtends bleek dat Charley daar niet van gediend was: alle schorpioenen waren dood, grotendeels opgegeten. Charley lag, tonnetjerond, onder een steen uit te buiken. Daarna op tijd naar bed, iedereen was moe van het klussen. Op dinsdag was het dan zover. Spullen pakken, afscheid nemen en richting Mexico. Tim had aangeboden ons naar het casino aan de I8 ten westen van Yuma te brengen. Daar begint de weg naar Los Algedones, die je na een kilometer bij de grens brengt. Klein plaatsje en een mooie afstand om de fiets te testen. Onze fietsen hadden namelijk een grote beurt gehad en dan kun je maar beter even testen of alles vast zit. Al op het rondje pafkeerplaats merkte ik dat een van mijn derailleurhandels los zat. Geprobeerd zelf vast te zetten (voor de geïnteresseerden: type bar-end-shifter). Dat lukte niet. Kon mijn inbus er niet goed in krijgen. Er leek een moer te missen. Nou, zegt Tim, niet langer klungelen, terug naar de fietsenzaak. Is toch vlakbij. Ik vermoed toch minstens 10 kilometer. Daar was het snel gefikst. Maar omdat het inmiddels lunchtijd was, hebben we daar nog wat gegeten. Vervolgens terug naar de parkeerplaats en zo rond half 2 echt vertrokken. We waten al snel bij de grens en snel er over. De douanier wilde natuurlijk weten wat we gingen doen en vond het prachtig. Visum gehaald en betaald en Los Algedones in gefietst. Dit grensdorp bestaat bij de gratie van de het enorme prijsverschil tussen de Amerikaanse gezondheidszorg en de Mexicaanse. Ik denk dat je nergens ter wereld zo’n grote dichtheid aan tandartsen vindt. Ze proberen je als toerist naar binnen te praten, al is het maar voor een “second opinion”. Op een zelfde manier als ze je in een badplaats een restaurant in willen praten. Boeiend. Vervolgens richting Baja. Langs een bij tijden zeer slechte weg. We joeven ons hier niet meer druk te maken over de breedte van de vluchtstrook: die is er gewoon niet. Opvallend veel rotzooi in de berm, vooral glas. En ja hoor, loslopende honden die niet van fietsers houden. Ook is het land duidelijk armer dan de noorderbuur, maar dat wisten we al. Ons klokje sprong een uurtje terug, dus dat leek ons ruimte te geven om toch nog een redelijk dorpje te bereiken. Helaas ging de zon niet later onder, dus zijn we op tijd om ons heen gaan kijken. Ik had vanaf de grens nog niet één fatsoenlijk kampeerplekje gezien. Dus dan maar op zoek naar een onfatsoenlijk plekje, want pensionnetjes vind je in dit deel van Mexico ook niet. Ha, een winkeltje. Daar maar even vragen. Maar ja, dat moet dan wel in het Spaans. Man en vrouw hangen beide over de toonbank. De winkel heeft betere tijden gekend. Mijn vraag of we hier ergens kunnen kamperen, wordt geïnterpreteerd als een vraag of we op hun terrein mogen kamperen. Na kort overleg (hij aarzelt, zij zegt dat het best kan) mag het. Naast de bandenreparatieplaats (afdakje). Want die is er ook. Net als een leegstaande tandartspraktijk naast een leegstaande “estetica”-praktijk. Geluk bij een ongeluk: achter een paar oude wasmachines die nog gerepareerd moeten worden (?) bevindt zich een toilet. Wij krijgen een sleutel, maar pal voor de deur slaapt een dakloze man, met hun toestemming. Die hebben we één keer lastig gevallen. Na zonsondergang zoeken we de bosjes wel op. De zoon van het echtpaar ziet me hannessen met de haringen (los zand en stenen vormen de ondergrond) en komt me een hamer brengen. Wat later zegt de man die de wasmachines en de banden repareert, dat we onze fietsen achter het huis en daarmee achter het hek kunnen stallen. Is veiliger. Mooi toch? We zetten onze tent op, zetten ons op een betonblok en drinken en eten wat. Bijzonder einde van onze eerste dag in Mexico. Wordt vervolgd.

Ook hier nog landbouw dankzij de Coloradorivier.

Ook hier nog landbouw dankzij de Coloradorivier.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.