Woestijn

      3 Reacties op Woestijn
Brug weg.

Brug weg.

Het begon best goed vanochtend. Een uitgebreid ontbijt in het zonnetje, op ons eigen plekje achter de verlaten trailer. We waren vroeg, want we hebben er weer een uur bij gekregen. Het tijdsverschil met Nederland is nu weer 9 uur. We fietsen om 8:45 uur aan met het vooruitzicht van een kort ritje. Dus tijd om lekker koffie te drinken in Moapa Valley en de ongetwijfeld aanwezige wifi te benutten. Vanaf onze “wilde” kampeerplek (“dry camping”, zeggen ze hier) moesten we de rivier over en dan richting de Interstate 15. In de bocht waar onze Old Highway 91 afbuigt naar de I15 is een zandpad. Daar moeten we in. Na 5 meter sta ik met mijn fiets muurvast in het zand. Geen doorkomen aan. Wat nu? Even rondkijken. Hé, daar staat een soort barricade. En daarachter lijkt warempel een verharde weg te liggen. Wij moeten door een droge rivierbedding en dan staan we op wat ooit de snelweg naar Las Vegas is geweest. Deze wordt natuurlijk al lang niet meer onderhouden, maar er op fietsen kunnen we. Terwijl de I15 wat noordelijker is aangelegd, moeten wij een tafelberg op. Nog maar net begonnen, komt ons een mountainbiker tegemoet. Hij roept ons toe dat het verderop nog veel gekker wordt. Het zal. Voorlopig gaat het goed. Hij is overigens de eerste en enige persoon die we vandaag tegen komen. Even later begrijpen we wat hij bedoelt: de weg is weg. Een groot deel van het asfalt is in de afgrond verdwenen. Gelukkig kunnen we nog langs de bergwand over een paadje. De rest van de klim gaat goed. Eenmaal boven is het prima fietsen. Langzaam gaan we weer richting de I15. Regelmatig moeten we even van de fiets af: de regen, die hier slechts sporadisch valt, heeft hele stukken weg weggespoeld. Bij een serieuze canyon is ook de brug weg. Effe lopen en duwen dus. Samen komen we er wel. Dan geeft de gps aan dat onze route linksaf gaat, weg van de I15, de woestijn in. Leuk! Tenminste, de eerste kilometer. Prima hard zandpad. Als het pad omhoog loopt, liggen er ineens veel losse keien. Jammer, even lopen en duwen. Dat duurt wel lang. We spreken af dat als het na deze klim niet beter wordt, we omdraaien en terug gaan. Dan maar wat langer langs die I15. Gelukkig wordt het pad weer fietsbaar. Tijdelijk althans. Kortom, we lopen wat af met die fietsen. Al met al meer dan 10 km. En het is vandaag warm in de woestijn. Toppunt is het laatste stuk. Als we het dorp al zien liggen, staan we aan een afgrond. Nee, hè. Wat nu? Er blijkt een zandpad naar beneden te slingeren. Steil, dus lopen. Los zand en keien. Van een afstand ziet de laatste anderhalve kilometer er goed uit. Gezichtsbedrog. Nog veel meer los zand en losse keien. Om half 3 bereiken we weer asfalt. Totaal afgepeigerd en inmiddels ook uitgedroogd. We zijn al tijden door onze watervoorraad heen. Bij de eerste beste gelegenheid naar binnen. Een Mexicaans restaurant. Een halve liter koude cola. Met nog 2 “free refills” erachteraan. En oh ja, doe maar een burrito, want we hebben ook nog niks gegeten. We zitten er aardig doorheen. We doen even boodschappen in de lokale super en zoeken de camping op. Er ligt er eentje op zo’n 7 km van het dorp. Omhoog natuurlijk. Dit blijkt een kleine vlakte te zijn, waar je vrij kunt kamperen. We twijfelen even. Er is hier niks, ook geen water, laat staan een douche. De rivier staat droog. Er is een camping met services in het Valley of Fire State Park. Maar we weten niet hoever dat nog fietsen is. We blijven hier, op wat ze de Poverty Flats noemen. Dan nog maar een dagje stinken. Een meneer die we hier spreken wil ons wel wat extra water geven. Daar gaan we morgenvroeg gebruik van maken. Ik wil niet weer met te weinig water de woestijn in. Je weet maar nooit hoelang je onderweg bent. Op naar Las Vegas!

Zonsondergang Valley of Fire State Park

Zonsondergang Valley of Fire State Park

3 gedachten over “Woestijn

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.