Jut en Jul in Utah

      2 Reacties op Jut en Jul in Utah
Espen in de sneeuw. Mooi jaargetijde.

Espen in de sneeuw. Mooi jaargetijde.

Mijn beeld bij Utah was: warm, droog en zonnig. En ook mooi. Dat  laatste klopt. Toen wij op woensdag van Heber naar Duchesne fietsten, waarschuwde echt iedereen ons voor het slechte weer. Op het laatst beweerden ze zelfs dat het vandaag al slecht fietsweer was. Vervolgens trekken ze hun broek op, vegen hun vettige handen er aan af en stappen in hun pickup. Wat weten zij nou? Op de camping in Duchesne aangekomen, melden we ons bij de receptie. Vriendelijke oude mensen. Ongeveer onze leeftijd. De vrouw doet de administratie. De man toont ons onze plek (4 van de ongeveer 30 zijn bezet) en vertelt en passant dat het morgen én overmorgen zeer slecht weer wordt. Terug in de receptie kunnen we niet betalen, want de vrouw is de cursor kwijt. Kan gebeuren. Op tv vertelt de weerman enthousiast over alle ellende die er aan komt. De man knikt en haalt zijn gelijk. Op het moment dat wij onze slaapzakken dichtritsen begint het te regenen. Dat duurt tot 11:30 uur de volgende ochtend. Dan wordt het even droog gelukkig, want ik kon het niet meer ophouden. Opstaan en in het clubhuis ontbijten. Dan toch maar even naar het dorp, want ons eten is op. Soep, frites en een burger en veel slappe koffie. Dan snel naar de supermarkt want het is even droog. Veel lekkers gekocht als troost voor het slechte weer. ’s Nachts barst het echt los. Zeer blij met ons tentje (Carl Denig Mars 2XT). De volgende ochtend oogsten we bewondering van alle andere kampeerders, inclusief de jagers. Wij zijn de echte outdoor-mensen. Volledig droog, maar een beetje laat stappen we op de fiets.  De zon schijnt. De temperatuur loopt op. Alle ellende voorbij. Ons wacht een klim van ongeveer 50 km. Niet steil dus. Tot de laatste 3 km. Wind tegen maakt het zwaar. Twee gemzen fleuren ons op. Een hagelbui fleurt ons af. De sneeuw van vannacht is geveegd, iets lager de modder ook. Na een klim door een prachtige canyon en een frisse afdaling die eindigt in een ongelooflijk landschap, stoppen we in Helper bij een motel. Te koud voor een camping. Angel helpt ons aan een kamer en kent een prima resataurant. Aldaar komt de eigenaar effe met ons babbelen (doet ie altijd met buitenlanders) en vertelt dat Angel overdag bij hem werkt. Prima kerel. En oh, als we lekkere koffie willen (en dat willen Europeanen altijd) dan moeten we aan de overkant zijn. De beste koffie van Utah. In een tentje dat van zijn vrouw is. Zo’n dorp dus. In een prachtige omgeving. Met een teruglopende steenkoolwinning. En geen Hillary of Donald die daar iets over zegt. Zo’n dorp dus. En wij gaan morgen bij diezelfde man ontbijten, maar met koffie van zijn vrouw!

Indian pas, Utah.

Indian pas, Utah.

2 gedachten over “Jut en Jul in Utah

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.