Tijd

      2 Reacties op Tijd
Elke ochtend anders. Bijna altijd mooi, het uitzicht vanaf ons huis.

“Tenho tempo.”, zeg ik hier regelmatig. Ofwel: “Ik heb tijd.” En dat is maar goed ook. Ik moet er niet aan denken dat wij zouden moeten emigreren met allebei een volledige baan. Waarom? Tja, verschillende redenen. Ten eerste hebben Portugezen zelden haast, althans hier op het platteland. En dat is een verademing. Meestal. Of, zoals een Vlaamse medecursist (Portugees A1) zei: “Ik zie hier veel overeenkomsten met de verhalen die mijn vader over vroeger vertelde.” Het kan gebeuren dat de persoon vóór jou in de rij bij de kassa nog wat laatste roddels te bespreken heeft met de kassière. Niemand die daar aanstoot aan neemt. Probeer dat komende zaterdag maar eens bij jouw favoriete AH of Jumbo…..

Kijk eens wat ik tegenkwam toen ik onze druiven aan het snoeien was. Ik dacht eerst een naaktslak met schurft te zien, maar het bleek een heuse vuursalamander.

Ten tweede zijn de Portugezen maar beperkt digitaal actief. Ook dat geldt natuurlijk sterker op het platteland dan in de grote stad. Als je op Google gaat zoeken naar een timmerman, kom je bijna altijd op een digitaal telefoonboek terecht, zelden op een website. De meeste timmermannen (of loodgieters, of elektriciens, of….) hebben namelijk geen website. Reclame gaat van mond tot mond. Zo heeft Zé Manuel, onze klusjesman, mij gewezen op Jorge Pinto. Volgens hem een goede timmerman. En ja, we hebben 2 binnendeuren nodig. Dan kun je natuurlijk naar de Leroy-Merlin (een soort Hornbach) gaan, maar het is veel leuker om een lokale vakman te zoeken. Maar net als in Nederland heeft die niet veel tijd. Het orderboek zit vol tot eind oktober hoor ik begin september. Pas dan kan hij een offerte maken. Oké. We hebben geduld, we gaan toch nog een paar weken naar Nederland. Maar ja, half november nóg niks gehoord. Dus er maar weer langs. Dat blijft leuk. Je zou Jorge moeten kennen. Klein, zoals de meeste Portugezen. Maar met een heel vriendelijk gezicht. Lijkt een beetje op Kees Rijvers (voor de jongeren: bekende oud-voetballer én succesvol coach). Als ik de fabriekshal binnenstap waar hij druk bezig is een traphekje te schuren, zie ik een vlaag van herkenning over zijn gezicht trekken. Ik fris zijn geheugen wat verder op. “Oh ja, die Hollanders uit de buurt van Sarnadela”. En “Oh ja, een offerte voor twee binnendeuren”. We kuieren naar het kantoortje. Daarbij lopen we langs een net op maat gebouwde keuken. Ik spreek mijn bewondering uit. Hij laat vol trots zien hoe ingenieus hij een opbergsysteem gemaakt heeft. Mooi die beroepseer. Het opbergsysteem van de administratie is iets minder ingenieus. Ergens moet dat handgeschreven briefje toch liggen met de maten die we hadden doorgegeven. En onze contactgegevens. Niet te vinden. Maar ja, zijn vrouw is dan ook van de administratie. En die is er even niet. Na nog vergeefs een aantal ordners opengeslagen te hebben, geeft Jorge het op. Hij gaat zijn vrouw bellen. Zij weet meteen waar het over gaat. Telefonisch wordt Jorge naar de juiste map geleid. Hij hoeft maar drie keer de hele map door te bladeren om het briefje te vinden. De blijdschap is er niet minder om (maar ook niet meer). Goed nieuws voor mij: dit moet binnenkort lukken. Maar ben ik zeker van de maten? Ja. Maar moet hij toch niet even langskomen om zelf te meten? Ach, doe maar. Hij zal bellen wanneer het kan. Oké? Oké! En zowaar. Hij belt, komt meten en gaat aan de gang. Twee weken later hebben we een paar mooie binnendeuren. Van pinho Portugués, handgemaakt. Al met al was de doorlooptijd zo’n 3 maanden. En ben ik ik 3 keer langs gegaan. Maar dan heb je ook wat!

8 December. De feestdag van de “onbevlekte ontvangenis”. Maria werd zonder belast te zijn met de erfzonde verwekt. Hoe dat werkt weet ik niet. Ik heb die les bij biologie gemist.

Ten derde: slechts papier telt bij de overheid. Letterlijk een papieren werkelijkheid. Zo moesten wij deze week ook langs bij de Segurança Social (zeg maar de SVB). We moeten namelijk een verzekeringskaartje hebben voor de gezondheidszorg. Mario, assistent medewerker, heeft ons al eerder geholpen. Dus hij kent ons nog. We kunnen zonder afspraak langs komen. Fijn. We hebben, mede dankzij hem, inmiddels een nummer dat bevestigt dat we aangesloten zijn bij de publieke gezondheidszorg (de Serviço Nacional de Saúde). Om dat te bereiken moesten we eerst een nummer hebben van de Segurança Social (dus via Mario). Maar voor dat nummer moesten we eerst ingeschreven zijn als belastingplichtige bij Finanças (de Belastingdienst). Wel eerst een afspraak maken….. En voor dat nummer was weer vereist dat je ingeschreven staat als inwoner van de Cámara Municipal de Arganil (de gemeente). Maar daarvoor moet je eerst een papieren bewijs halen bij de Junta de Freguesia (de deelgemeente waar je je gevestigd hebt). En dan moet de Presidente van de Junta wel aanwezig zijn. Want die moet zijn handtekening zetten. Je begrijpt dat dat allemaal wat tijd vraagt. Inmiddels hebben wij een map vol met officiële papieren. De een nog mooier dan de ander. Maar dan nog. We waren deze week dus weer bij Mario. Die al onze papieren al een keer gekregen heeft om ons aan een nummer van de Segurança Social te helpen. Optimistisch stapten we binnen bij Mario. “We willen graag een kaart aanvragen voor de gezondheidszorg”. Dat kan,” zegt Mario, “maar dan heb ik wel de volgende papieren nodig….” en er volgt een opsomming van alles wat we al een keer hebben aangeleverd. Mario heeft al die papieren al ergens, “ja, maar voor deze aanvraag heb ik ze weer nodig….”. Vriendelijk lachend nemen we afscheid van Mario. Voor nu. “Té logo!”. Zeggen ze hier. Tot later. Gelukkig hebben we de tijd.

Santuário do Mont’Alto. Maria is hier nooit verschenen. Annette wel.
Deze mini-gekko verscheen op de hor in ons slaapkamerraam.

2 gedachten over “Tijd

  1. Marianne

    Mooie blog weer! Wat heerlijk hebben jullie het daar! Leuk om te lezen dat jullie zo genieten van de rust en de natuur in Portugal.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.