Mini of Maxi?

      2 Reacties op Mini of Maxi?

Een dorp. Wat is eigenlijk een dorp? Vale de Além, waar wij nu wonen heeft 5 huizen. Waarvan 3 bewoond. En niemand is jonger dan 60. Onder ons dorp ligt Alagoas. Met ongeveer 10 huizen. Daar wonen sinds kort Ismael en Fatima. Ruim beneden de 50. En daaronder ligt Sarnadela. Met misschien wel 70 huizen! En 2 cafés. Te weten het Alzheimer Café en het café van José. José kennen wij van de grofvuilophaaldienst van onze deelgemeente (freguesia), Pombeiro da Beira. Hij kwam op verzoek kijken wat wij allemaal aan grofvuil hadden. Best veel. Dat zouden ze allemaal komen ophalen. José kwam een dag eerder voor alles wat van metaal was. Ook best veel. Dat ging niet naar de gemeente maar naar hemzelf. Beetje bijverdienen.

José komt het oud-ijzer ophalen.

José is ook eigenaar van het café dat geen Alzheimer heet. Café José zeg maar. Hij laat dat uitbaten door 2 jonge mensen, Miguel en zijn vriendin. Miguel blijkt de zoon te zijn van Mario en Cila. Bovenburen van ons in het zeer nabijgelegen Chas Pequenas. Heb ik al verteld hoe we die leerden kennen? Nou, nu dan. Ik was druk bezig onze bomen te ontdoen van braamstruiken. En dat is pittig bij temperaturen boven de 30 graden. Ineens hoorde ik een auto. En dat is een vrij opwindende gebeurtenis bij ons in Vale de Além. Ik zag op het perceel naast ons, een paar meter lager gelegen en bestaande uit een grote schuur en verder niet zo heel veel, een pick-up staan. Daarnaast stond een vrouw van middelbare leeftijd in een traditioneel blauw geruit schort. Ik zwaaien. Zij ook. Ik loop een stuk die kant uit en gooi er geheel naturel een “Boa tarde!” uit. Dat werd enthousiast ontvangen. Ik loop een stuk die kant uit en begin een soort gesprek. Dat is uitdagender dan het klinkt, want mijn Portugees laat nogal te wensen over. Mario en Cila blijken de schuur naast ons te “beheren”. Dat doen zij voor een Portugese vrouw, die getrouwd is met een Engelse man en die vrouw spreekt dus (?) Engels en zij handelt in oude meubelen. Of ik even binnen wil kijken in de schuur? Natuurlijk! De schuur, ongeveer 15 bij 10 meter staat ramvol oude meubels. Sommige de moeite, sommige zeker niet. Dat blijkt ook Mario te vinden. Wat hem betreft kan een aantal banken zo de grofvuilcontainer in. Dat ben ik met hem eens. Maar er staan ook mooie stukken tussen. Sommige hebben nog wat werk nodig, anderen kunnen zo het huis in. Alles is van Marlène. Marlène heeft nóg een opslagplaats annex verkoophal of zoiets. In Arganil. Wat Mario en Cila betreft kunnen we daar nú meteen naar toe. Wat mij betreft niet. Mario legt uit waar het is en hij is daar dinsdag. Dus dan langs komen kan ook. Ik ga op die dinsdag op pad, maar ik heb het toch niet helemaal goed begrepen. Ik zoek een groot huis vlakbij een brug. Dat vind ik wel, 2 zelfs, maar daar verkopen ze geen meubels.

Bosbrand in de Serra da Estrela.

Gelukkig zie ik hen 2 weken later weer. Bij de schuur naast ons. En eerst daar nog achter. Daar staan wat fruitbomen en die onderhouden zij ook. In ruil voor de oogst. Annette maakt ook kennis en hup daar gaan we. Naar Arganil. Met een vaag glimlachje herhaalt Mario elke punt in de routebeschrijving. Het lukt mij uiteindelijk ook uit te leggen waar ik verkeerd ben gegaan. En ja, één verkeerde afslag is voldoende om nooit aan te komen. Het pand, een voormalige discotheek en nog voormaliger een garage, staat in de steigers. Het wordt mooi oranje geverfd. Marlène, met sleutels, laat nog even op zich wachten. Maar dat is de moeite. Niet zozeer Marlène zelf, zij is het best te omschrijven als een omvangrijke kwebbel, maar wel het pand. Zeer ruim, verdeeld over meerdere ruimtes waaronder een bar, maar vooral heel vol. Overal meubels, allerlei soorten. Veel ingepakt in plastic folie, op dezelfde manier waarop je op een luchthaven je koffer in kunt laten pakken. Elk meubelstuk heeft een prijskaartje. Maar ik vraag me eerlijk gezegd af waarom. Alle stukken die me de moeite waard lijken, blijken niet te koop. Ondanks prijssticker. Want die vindt Marlène zelf mooi. We lopen achter haar aan en gaan in een enorm tempo langs tientallen stukken. Ik kijk af en toe achterom naar Mario. Die heeft dan steevast een grijns op zijn gezicht. Hij heeft dit vaker meegemaakt en snapt mijn verbazing. We eindigen in de bar. Ik vraag Marlène wat hier de bedoeling is. “Hier moet een ontmoetingsplek voor expats komen”, zegt ze. Haar man is muzikant (gitarist denk ik, er hangen meerdere gitaren hoog aan de muur), en hij wil graag muziek, bier en buitenlander combineren. Wij gaan ook zeker uitgenodigd worden, zegt Marlène. Wij wachten af. Nog steeds.

Zé Manuel behandelt de olijven van Maria José een laatste keer tegen schimmel.

Tijd om te integreren. We wandelen op een zondagmiddag naar beneden, naar Sarnadela, naar de kroeg van José. We zetten ons aan een tafeltje in de schaduw, knikken vriendelijk goedendag tegen de aanwezigen en bestellen een biertje, een flesje Sagres. Geen mini (25 ml), maar een echte van 33 ml. Naast ons zit een oudere man. 84 Jaar zegt hij en ik geloof dat. Hij heeft veel te vertellen. Ik kan het niet allemaal volgen, maar dat lijkt hem niet te deren. Op die leeftijd is het misschien al genoeg als er iemand luistert, ook zonder het te begrijpen. Hij wil niks drinken, praat en gaat na een half uur weer op stap. Naar huis. Dan komt José langs. Handen schudden en voor we het weten staan er 2 flesjes bier op tafel. Met de complimenten van José. Ik ben vast van plan hem ook iets aan te bieden, maar voordat mijn flesje leeg is, komen er weer 2 biertjes. Nu van de tafel naast ons. We proosten en wensen elkaar gezondheid. Voor ik het me realiseer staan er weer 2 flesjes klaar. Als ik dan, snel voor mijn flesje leeg is, toch iets wil, aanbieden, slaat iedereen af. Bedankt, maar we gaan naar huis. Ik blijf een beetje beduusd achter. Blij met mijn dorpsgenoten, maar ook met een schuldgevoel. Inlossing zal moeten wachten tot de volgende keer. Schuld drukt wel zwaar. Dom ook. Volgende keer ga ik ook aan de mini’s.

De bakker komt 3 keer per week langs. Bij ons, aan het einde van de wereld. Zolang het duurt.

Een mistige ochtend. Vanuit het keukenraam.

2 gedachten over “Mini of Maxi?

  1. Henriette Bekhoven

    Het was een heel verhaal om te lezen.
    En……dat jullie bier drinken!!!!!
    Ik dacht rode wijn of port of zo.
    Na dit leeswerk, ga ik een glas Chardonnay inschenken, proost, gezondheid, vrede en vrijheid.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.