Behelpen

      4 Reacties op Behelpen
Onze slaapkamer.

We wisten natuurlijk ongeveer waar we aan begonnen. Maar de twee keer dat we het huis bezocht hebben (eerst met Antonio, toen vrijwel alle sleutels ontbraken en later met Paulo toen die de meeste sleutels wel had) keken we óf we er iets van zouden kunnen maken. Nu gaan we kijken hóe we dat dan moeten doen. Na ons eerste rondje op donderdagmiddag moeten we even prioriteiten stellen. We hebben natuurlijk veel uit NL meegenomen. Maar ook heel veel niet. En wat we mee hebben genomen zit goed ingepakt. Dus eerst maar eens de auto verlossen van zijn zware vracht. Vervolgens een slaapplaats maken. We schrobben een slaapkamer schoon en leggen daar onze matrassen neer. Annette werpt zich op het toilet. Zelden zo’n smerige ruimte gezien.

Onze badkamer vóór de inzet van de hogedrukspuit.

Dan maken we een lijstje. We moeten eten kopen, maar dat eten ook kunnen bewaren. En zonder koelkast lukt dat niet. Je kunt bij deze temperaturen een stuk kaas niet een dag buiten de koelkast bewaren. En nog een keer bedorven kaas eten trekt ons niet echt. In Arganil weten we een “electrodomésticos”-winkel te vinden. Carla vraagt wat we zoeken. Een koel/vriescombinatie. Nou die hebben ze een paar. We kiezen er een en vragen wanneer die bezorgd kan worden. “Waar?” vraagt Carla. Nou, in Vale de Além, vlakbij Alagoas, vlakbij Sarnadela. “Ooh, wat leuk, dan zijn we praktisch buren! Ken je Casal do Frade? Daar woon ik.”. Nou ja, kennen, ik weet waar het ligt. Volgens Carla komen we in het paradijs te wonen. Zo mooi, zo rustig. Ze wil ons graag helpen. Natuurlijk ook met meer apparaten verkopen maar zeker ook met andere zaken. Ik geef aan dat we nogal wat oude meuk kwijt moeten en dat ik niet weet hoe dat hier werkt. “Nou”, zegt Carla, “dat treft. Een vriendin van mij, Susanna, werkt op de Junta de Freguesía van Pombeiro da Beira. Weet je wat dat is? Een soort gemeentelijke deelraad, waaronder Vale de Além valt. Susanna gaat o.a. over het ophalen van grofvuil. Zij regelt het en dan komt José het ophalen. José is trouwens de eigenaar van dat café in Sarnadela vlakbij jullie. Ik zal haar morgen meteen bellen.” Dat vind ik nou mooi. Dat is Portugal.

Als de basis eenmaal geregeld is (slapen, wc en koelkast) gaan we naar het dorp en trakteren we onszelf op een etentje in het dorp (Arganil). We kennen restaurant O Tasquinha nog van een eerder bezoek. Gelukkig zit het restaurant er nog steeds, is de meneer nog even vriendelijk en het eten puur, eenvoudig en lekker.

Dit is nog niet de helft van wat er opgehaald moet worden.

Maar hebben ze wel enig idee wat ze allemaal op moeten komen halen? Het is ongelooflijk wat we allemaal vinden. En dat wat we vinden eigenlijk ook allemaal weg kan. Niets mee te beginnen of überhaupt te smerig om aan te pakken. Stel je voor, man en vrouw krijgen ruzie en gaan scheiden. Man is niet gewend iets in het huishouden te doen. En doet dat vervolgens ook minstens 10 jaar niet. Heb je enig idee wat dat betekent voor een keuken, een douche, een wc of een matras? Het is al zaterdagnacht als ik voor het eerst op blote voeten de badkamer in durf te lopen.

Naast slapen en de wc gebruiken, wordt na een paar dagen ook douchen wel fijn. Helaas is die alleen koud. Er zijn mensen die daar bij zweren, maar daar hoor ik niet bij. Er hangt in de keuken wel een geiser, maar die durf ik niet aan te sluiten. Niet getreurd. We hebben al onze kampeerspullen meegenomen, waaronder twee waterzakken van onze grote fietstocht. Twee zakken van ieder vier liter water, waarvan één zak uitgerust met een douchekop. ’s Ochtends op tijd vullen en in de zon leggen en je hebt ’s avonds een echt warme douche. En douchen kan gewoon buiten, dus het water loopt zo naar de bananenplant. Als dat niet duurzaam is.

Onze warme douche.

Op vrijdag heb ik me met een sikkelmes een weg gebaand naar onze enige buitenkraan en de deur naar de kelder. Ik heb maanden gedroomd van een eigen tractor(tje), ben bereid genoegen te nemen met een bosmaaier, maar ben veroordeeld tot handwerk. Maaimachines mogen nu even niet vanwege het brandgevaar. En dat is een reëel gevaar. We waren maandag in Coimbra, bij de Leroy-Merlin (een soort Hornbach). Ten oosten van Coimbra, nabij Penacova woedde een fikse bosbrand. Toen we terug naar huis reden zagen we de rookpluimen zich steeds verder uitbreiden. Eenmaal op ons terras zagen we de as naast ons neerdwarrelen. En dat van een brand die hemelsbreed 30 km van ons verwijderd was. En gisterenavond, toen we nog even met een kopje koffie op ons dakterras zaten hoorden we ineens vele sirenes loeien. We kijken meteen op Fogos.pt, een site die zeer accuraat alle info over bosbranden in Portugal weergeeft. Er bleek een brand ontstaan net aan de andere kant van de berg waar wij wonen. Dan wacht je toch nog even met naar bed gaan tot je leest dat de brand onder controle is. Ook dat is Portugal. Het is soms behelpen, maar wel in een prettige omgeving met leuke mensen!

Ons fornuis.
Een logeerbed gevonden. Jullie zijn welkom!
De zolder moeten we ook nog opruimen.
Ook de tuin heeft wat achterstallig onderhoud.

4 gedachten over “Behelpen

  1. Marianne

    Fantastisch dit! Heel herkenbaar ook, want het is ongeveer dezelfde situatie zoals wij het huis in Bramberg aantroffen. Eigenaren gescheiden, man blijft wonen, is alcoholist, heeft geiten en maakt zelf kaas in de kelder, rookt hammen in het rookkanaal, komt te overlijden en de zoon met eenzelfde leefwijze betrekt het huis. Na 8 jaar hebben wij het gekocht.

    Gefeliciteerd met de aankoop! Heel veel plezier met het opknappen, maar vooral veel plezier en geluk toegewenst in jullie nieuwe woning!

  2. Henriëtte

    Gefeliciteerd met jullie ‘nieuwe’ woning, maar er is nog wel heel veel werk te verrichten, geduld en succes ermee.
    Het was een een lang verhaal om te lezen met ‘leuke’ foto’s erbij, het is voor mij de bijlage van de zaterdagkrant.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.