Cultuur

      Geen reacties op Cultuur
Een sokkenbreimachine in de fabriek van Carvalhos, Lousã. Dicht sinds 2006, maar mooi stukje cultureel erfgoed!

Ik ben een beetje lui van aard. Daarom spreekt efficiency mij zo aan. Nu heb ik vroeger een tijdje als “verandermanager” gewerkt. Zo heette ik officieel niet, maar “veranderen” was vaak wel onderdeel van de opdracht. En dan moest ik liefst “iets aan de cultuur doen”. Bij doorvragen moest het dan vooral efficiënter, want ja, minder budget. Maar “bezuinigen” is niet zo’n leuke boodschap. “Cultuurverandering” klinkt al veel beter en laat ook ruimte om zelf in te vullen welk stukje cultuur vooral veranderd moet worden. Want ja, wat is cultuur? Een kunstenaar schrijft cultuur met een grote “K” en daar moet je vooral vanaf blijven. Een bioloog denkt aan een met agar-agar gevuld petrischaaltje voor een bacteriekweek en een verandermanager denkt aan de manier waarop mensen samenwerken. En tegen dat laatste loop ik aan. Niet als verandermanager, want dat werk doe ik niet meer, maar als immigrant in Portugal.

Luis Carvalhos, onze huisbaas, geeft een privérondleiding door de oude Textielfabriek.

Ik ben een Nederlander. Ik vind mezelf een redelijke Nederlander. Het kan zijn dat ik een te positief beeld heb van mezelf. Maar een Nederlander ben ik. En daarmee deel van een volk dat bekend staat om zijn directheid. Door niet-Nederlanders vaak ervaren als botheid. En ik hou er wel van. Directheid dan, botheid niet. Weten waar je aan toe bent. Daar kan ik mee verder. En dat zit niet zo in de cultuur van de Portugees gebakken. Bij voorkeur vertelt ie jou niet dat iets niet kan. Of dat hij of zij iets niet wil. Ik herinner me dat Cor (uit Alcarias Grande) vorig jaar interesse toonde in de ruïne naast zijn huis, inclusief een bijbehorend stukje grond. De ruïne kon dan mooi omgetoverd worden tot een nieuwe badkamer. De eigenaar bleek een collega van buurman Hugo. Dus het contact was snel gelegd. Het leek snel rond te komen. Intussen is het al 3 of 4 keer vrijwel rond gekomen. Ik geloof dat Cor de hoop heeft opgegeven. De eigenaar zegt geen “nee” maar door wel “ja” te zeggen, maar geen “ja” te doen is het effect hetzelfde. Maar het duurt even eer je dat als Nederlander doorhebt. Onze ervaringen met huizen zoeken en dus communicatie met makelaars, lijkt op eenzelfde cultuurverschijnsel te duiden: je zegt niet zomaar “nee” tegen een ander. Je draait er omheen. Aan mij de schone taak om in te schatten wanneer een niet volmondig uitgesproken “ja” eigenlijk “nee” betekent. En wanneer er wel degelijk nog een beetje hoop op “ja” gloort. Ik ben ooit een week in Bulgarije geweest. Waar ze de bijzondere gewoonte hebben om “ja” te schudden en “nee” te knikken. Dat heb ik in één week niet onder de knie gekregen. Nu, na maanden Portugal, denk ik nog steeds dat “misschien” nog enige hoop biedt. Soms denk ik er het mijne van. Nog even en ik weet er het mijne van.

Ook cultuur: een processie ter ere van het feest van de “mannen van de zee”. In Nazaré.
Bedevaartsoord Fátima. Ook cultuur.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.