Grijs

      1 reactie op Grijs
Pena, aan de voet van de Penedos de Goís.

We zijn er uit. Het wordt grijs. Na wat gepraat en gedub hebben we besloten voor grijs te gaan, maar dan wel eerst nog even met Francisco (ingenieur, architect en bouwer én zoon van Graça) het huis bekijken. Ook nu nam Clara weer alle tijd. Zij liet ons rustig met Francisco door het huis struinen en trok zich met haar telefoon terug in een oude versleten fauteuil. Ook Francisco vindt het een prima huis. Als we tenminste de locatie goed vinden. En dat vinden we. Hij ziet ook allerlei mogelijkheden om het huis op te knappen. En ik zie het wel zitten om met iemand te werken die goed Engels spreekt én weet hoe het (en men) werkt in Portugal.

Grijs. En ja, we gaan óók iets doen aan die tegeltjes.

Dus na de prijsonderhandeling hebben we nog één keer met Clara afgesproken, op een vrijdagmiddag. Even wat laatste vragen, zoals “Hoe nu verder?”. Onder het genot van een kopje thee heeft Clara nog ruim 2 uur zitten praten. Het ene fraaie verhaal na het andere. Tussendoor keek ze me nog even strak aan: “So we have an agreement?” Ja, we zijn er uit. Clara gaat de papieren in orde maken en wij nemen contact op met onze advocaat. Die moet namens ons de papieren nog controleren en ook bekijken of het huis schuldenvrij is bijvoorbeeld. In de week daarop komt Clara weer op de lijn. Er is een klein probleempje met het huis. De grond waar het op staat noch de bijbehorende tuin staan op naam van de eigenaar. Dit klinkt een Nederlander heel vreemd in de oren. Hier in Portugal hebben we het inmiddels vaker gehoord. Als je een koopovereenkomst via de notaris regelt kost dat geld. Dus in vroeger dagen werd grond vaak onderhands verkocht. Handjeklap en een envelop met escudo’s over tafel. Dat was genoeg. Iedereen wist ervan, behalve de notaris, het Kadaster en de Belastingdienst. En dat wordt lastig als je wilt verkopen. Want wat verkoop je dan? Gelukkig is er ook een oplossing. Het gewoonterecht of de “escritura de usucapião”. Als je langer dan 15 jaar een stuk grond hebt bewerkt zonder dat je een relatie met de eigenaar hebt (je huurt of pacht niet), kun je het claimen. Je kunt dan bij de notaris een legalisatieproces starten. Nu kost dat proces ook weer geld. En dat hebben de eigenaren nauwelijks. Dus was het proces nog niet gestart. Maar in het vooruitzicht van de verkoop is de claim op 28 februari ingediend. Omdat er 30 dagen voor staat, zullen we tot eind maart geduld moeten hebben.

Zitten in een prachtig wandelgebied. Dit is het dorp van “geel”.

Of misschien iets langer. Vrijdag 11 maart kwam er een mail van Clara. Met een voorstel: toch alvast maar tekenen, want er zijn mogelijk kapers op de kust en die kan zij nauwelijks afweren, want ze heeft niet het exclusieve recht van verkoop voor ons huis. Daar meteen op gereageerd met wat vragen. Dan 3 dagen stil. En dat is helemaal niks voor Clara. Op maandag een mail: “Sorry, mijn bril is kapot. Ik reageer vanavond. Maar maak je geen zorgen. Het huis is voor jullie.” Klinkt me een beetje vreemd in de oren. Vervolgens komt er ook een mail van onze advocaat Amilcar. Hij heeft gesproken met Clara’s man Paulo. Ook makelaar bij dezelfde makelaardij. Amilcar adviseert ons te wachten met tekenen totdat alle percelen op naam van de verkoper staan. En ja, dat duurt minstens 30 dagen. ’s Nachts komt er dan weer een mailtje van Clara. Ze legt nogmaals de procedure uit en zegt dat ze mij wellicht een keer vraagt per sms of mail te bevestigen dat wij het huis willen kopen. Nou, dat lijkt me te doen. Eind van de middag komt Amilcar weer op de lijn. Met een wat verwarrend mailtje. Hij lijkt ons te adviseren om contact op te nemen met de notaris. Ook moeten we de “preferences of the land” controleren. Hier moet ik even op kauwen. Vandaag gebeld met Amilcar. Nu blijkt dat hij gisteren gebeld heeft met de notaris. Resultaat: het gaat om 5 percelen grond én het huis dat formeel geregistreerd moet worden op de naam van de verkoper. Er zit inderdaad een termijn op van 30 dagen, maar dan gerekend vanaf de dag van publicatie in het lokale blaadje. Hij weet niet of dat gebeurd is. Hij schat in dat het eerder 60 dan 30 dagen wordt voor het formeel geregeld is. En dan nog die “preferences”. Het is bij wet geregeld dat als jij grond gaat verkopen dat je dat eerst aan de buren moet aanbieden. En die mogen er dan ook weer even over nadenken. Of dat gebeurd is, weet Amilcar niet. En wij ook niet. Maar weer eens aan Clara vragen. Of tzt aan de notaris. Als ik het al niet was, zou ik het nu worden: grijs.

Tussen Aigra Velha en Povorais.
Een promenade bij het Santuário de Nossa Senhora da Candosa.

1 gedachte over “Grijs

  1. Marianne

    Daar kunnen jullie iets heel erg moois van maken! Prachtige omgeving ook en dichtbij Coimbra (mooie stad). Heel veel succes en ook veel klusplezier toegewenst.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.