Dromen in duigen.

      Geen reacties op Dromen in duigen.
Ponta da Piedade, bij Lagos.

Als je hard werkt moet je er af en toe tussenuit. Als je huizen zoekt ook. Maar dan moet het wel verdiend zijn. Omdat we in een verstandige fase zijn beland, wilden we eerst een huurhuis hebben. Dat geeft rust en een thuisbasis van waaruit we rustig verder kunnen zoeken. We zaten in een studio van Graça, in Lousã. Daar waren we in november ook al een paar weken geweest. Heel leuk, zeker ook met Graça als airbnb-host. Maar een studio blijft klein. Nu vond Graça het belangrijk dat wij Antoinette zouden ontmoeten, een Nederlandse. Antoinette woont al zo’n 20 jaar in Lousã. Zij is getrouwd met Luis, een neef van Graça, en doceert Nederlands aan de universiteit van Coimbra. Graça nodigde ons allen uit voor een lunch. Daar kwam onder andere ter sprake dat wij een huurhuis zoeken voor een aantal maanden. Gemeubileerd, dat wel. Nu blijkt de broer van Luis een familiehuis te verhuren via airbnb. In een dorpje vlakbij Serpins. Luis stelde voor er na de lunch even langs te rijden. Zo gedaan. Het leek ons wel wat, dus Luis ging vragen of zijn broer het voor een paar maanden zou willen verhuren. ’s Avonds kwam al een berichtje. Ja, dat wilde hij wel. Dus wij de dag erna met Luis het huis van binnen bekijken. Wij hoefden niet lang na te denken: doen.

Ons tijdelijk huis in Terra da Gaga.

Dus toen dat geregeld was, hadden we wel een kleine vakantie verdiend. Deels een werkvakantie want we moesten onze vakantiefietsen en bagage nog ophalen bij Cor en Yvonne op onze vorige winterstek: Alcarias Grandes. Dit was prima te combineren met een bezoek aan Lagos. Daar zitten twee “thuiswerkers” uit Nederland met wie we eerder geprobeerd hebben iets af te spreken. Wij op pad. Lagos was leuk, de avond met de “thuiswerkers” heel leuk. Vandaaruit moesten we de volgende dag de hele Algarve doorsteken. We kwamen dus ook vlak langs Paula. Wij hebben vorig jaar voor enkele maanden een auto bij haar gehuurd en zij heeft ons met allerlei zaken geholpen. Gewoon een heel leuke vrouw. Even op de koffie, bijgekletst en beloofd contact te houden. Door naar Vila Real de Santo António. Een feest der herkenning.

Niet alleen wij, ook de ooievaars zijn terug op het oude nest.

Donderdagmiddag hadden we bij Cor en Yvonne afgesproken. Dat gaf ons tijd om in de ochtend nog eens een kijkje bij het meer van Beliche te nemen. Ik was benieuwd naar twee dingen. Het tentje (mogelijk van een soort Jos B.) dat geheel verscholen op een heuveltje bij het meer van Beliche stond. Vorig jaar al verlaten, maar geheel compleet, inclusief prima rugzak. En het Nederlandse gezin (man, vrouw en vier kinderen van 3 tot 9 jaar) dat een stukje grond aan het meer had gekocht. Zij waren van plan daar een huis van zandzakken te bouwen en een nieuw leven te beginnen ver van alle Nederlandse regeltjes. Nu hadden we tussendoor van Cor al begrepen dat er problemen zijn geweest. Iets met drank, ongelukken, ruzie en kinderen uit huis geplaatst. Het tentje van de vermeende Jos B. is weg. Omdat alles opgeruimd is, vermoed ik dat de gemeente dit gedaan heeft. Het ziet er te netjes uit voor een vermeende Jos B.. Door naar het kampement van het Nederlandse gezin. Hetzelfde. Alles opgeruimd. Nog één hoop grof afval dat opgehaald moet worden. Slechts rijen stenen doen vermoeden dat hier plannen waren voor een huisje en een moestuin. Een agave en een cactus is alles wat rest van hun droom.

Hier had een zandzakkenhuisje moeten staan.
De “plattegrond” van huis en tuin.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.