Venijn

      4 Reacties op Venijn
Jake

Jake

Elk op de camping

Elk op de camping

Dat zit in de staart. Maar laat ik bij het begin beginnen. Vrijdagavond kwamen we aan op de Pine Creek camping. Na een klim waarvan vooral de afdaling zwaar was. Net voor die klim hebben we de Grizzley Encounter een bezoekje gebracht. Een soort zeehondenopvangcentrum, maar dan voor Grizzley’s. Ze hebben er nu 5, waaronder Jake (foto). Veel geleerd van een onderhoudend praatje. Op de camping kwamen we een oude bekende tegen: Marcel. Na Ovando hebben we afscheid genomen, want hij zou via een andere route naar de westelijke ingang van Yellowstone gaan. Maar hij had zijn plannen gewijzigd. Vandaar. Zaterdag namen we de East River road door het dal van de Yellowstone river. Dat ging prima totdat deze samenvloeide met highway 89. Deze highway viel nog wel mee, de wind niet meer. Maar na een paar kilometer zouden we een trail nemen aan de zuidkant van de rivier. Onverhard, maar een stuk rustiger. Na een paar kilometer op die een bordje: over 2 km pad geblokkeerd, geen doorgaand verkeer. Effe dubben, toch maar even kijken. Na 2 km grote betonblokken op het pad. Nog meer dubben. Dan maar terug. Even een beloning in de vorm van een pronghorn die ons rustig blijft aankijken. Even later een 2e beloning: een echte cowboy die ons groet met zo’n karakteristiek tikje aan zijn hoed. Op de stalen brug met planken die ons weer op de highway brengt, houdt een cowboy in een pick-up ons staande. Of we over het geblokkeerde pad hadden willen fietsen? Kan best. Deed hij regelmatig met zijn paard. Mooi, maar laat nou maar zitten. Wat volgde was nog 30 km highway met fikse wind tegen. Eindelijk bereiken we de noordelijke ingang van Yellowstone. Een aardige ranger verkoopt ons een kaartje en zegt dat wij de dirt road meteen rechts mogen nemen (verboden in te rijden), want dat is veiliger voor fietsers dan de drukke doorgaande weg. Wat volgt is een verzameling waanzinnige klimmetjes. Over grind, gruis en mul zand. Echt op het randje van wat ik aankan. Veiliger? Toegegeven, de kans op een verkeersongeluk is nihil. Maar de kans dat je op zo’n weg met een accute hartstilstand van je fiets valt is vrij groot. Zo werden de laatste 8 km verreweg de zwaarste van deze trip. Maar ook nu volgde een beloning: pronghorns onderweg, het onverwachte uitzicht op de Mammoth Hotsprings en de ontmoeting met een roedel Elk die gemoedelijk lagen te rusten op een grasveld midden in het dorp. Na een hernieuwde kennismaking met Marcel (die wijselijk had afgezien van die laatste dirt road), komen er tot twee keer toe een aantal herten over de camping gelopen. De park rangers waarschuwen iedereen om voldoende afstand te houden. Het zijn en blijven wilde dieren. Kan iemand dat ook een keer aan die Elk uitleggen?

Pronghorn

Pronghorn

4 gedachten over “Venijn

  1. Albert

    Mooie plaatjes. De beesten doen me denken aan de tijd dat ik door de Eerdse hei en het Wijbosch broek struinde op zoek naar avontuur. De bokken lijken wat op de gaffelbok, die ik nu en dan ontmoette, de herten op de eland maar dan wat kleiner en de beer op de kodiakbeer, dito. Allemaal met keurige Nederlandse namen. Dat mocht toen nog.

  2. René

    Annette appte me net dat jullie al 5 weken lang de wind in de rug hebben …..
    Mooie dierenplaatjes weer. Hier gooien ze zo het Kroondomein weer voor een paar maanden dicht. Schieten ze geen plaatjes ….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.