Rood, geel, roze, grijs of toch wit?

      Geen reacties op Rood, geel, roze, grijs of toch wit?
De vrolijkste stratenmaker van Coimbra. Deze man heeft 5 maanden in New York gewerkt en wilde toen niets liever dan naar huis. Naar Coimbra. Om nooit meer weg te gaan.

We zitten alweer zo’n 2 weken in Portugal. Nog steeds op zoek naar een huis. We waren benieuwd of makelaar Luis en bouwkundige Miguel al een beetje opgeschoten waren met het legaliseren van het rode huis. Ik had de hoop om meteen de eerste week met de heren aan tafel te kunnen, maar dat werd de 2e. Dinsdag 1 februari om precies te zijn. We hebben 2 maanden niks gehoord van Luis, dus ik was niet heel hoopvol gestemd. Op het kantoor van Remax komt Miguel als eerste binnen. Energiek als altijd, alsof hij haast heeft. Hij heeft een grote stapel papier bij zich die hij met een klap op tafel legt. Hij heeft duidelijk niet stil gezeten. Hij vouwt een grote tekening open, net als Luis binnen komt. Op de tekening twee verschillende huizen. En dat klopt. Waar wij dachten één huis te gaan kopen, zijn het er ooit twee geweest. Gebouwd in 1960, zoals de advertentie zegt? Nee. Eentje in 1972 en eentje er aan vast in 1976. Vervolgens blijkt ook nog het gehele kadastrale perceel van huis en tuin niet uit één perceel bestaat zoals Luis ons verteld heeft, maar uit vijf percelen. Die moeten eerst samengevoegd worden. Uiteraard. Ik merk dat ik er wel klaar mee ben. En Annette ook. We vertellen Luis dat we naar andere huizen zijn gaan kijken, omdat we het vertrouwen kwijt zijn. Het vertrouwen dat dit binnen een redelijke termijn helemaal goed komt. Ik kijk Luis aan, benieuwd naar zijn reactie. Hij kijkt terug, boven zijn mondkapje. Er volgt een soort “stare down”. Ik merk dat ik verwacht dat hij boos wordt. Maar dan zie ik zijn ogen ontdooien. Hij zegt dat hij het jammer vindt. En dat de eigenaren vreselijk teleurgesteld zullen zijn. Dat snap ik. Op mijn vraag of alle administratie niet sowieso geregeld moet zijn voordat het huis te koop gezet kan worden, antwoord Miguel meteen met een volmondig “ja”. Luis vervalt weer in zijn treurige blik. Volgens mij realiseert hij zich dat hij fouten heeft gemaakt. Maar als je net medewerker van de maand bent geweest kun je dat niet zomaar toegeven. Wij staan op. Luis bedankt ons en dan scheiden zich voorlopig (?) onze wegen. Miguel heeft dan allang zijn papieren gepakt en heeft ons snel verlaten. Hij heeft het wellicht écht druk.

Het witte huis.

Onze zoektocht gaat meteen verder. Na bezoeken aan het gele en witte huis met Dominic, een Engelse makelaarsknecht gaan we op pad met Clara naar het grijze en roze huis. Wat een verademing. Niet de huizen, maar de makelaar. Clara praat honderduit. Weet veel te vertellen over huis, eigenaar, buurt en buurtgenoten. Gunt ons alle tijd om rond te kijken en snapt wat het betekent als je als buitenlander een huis wilt kopen in Portugal. Dominic is ons nog steeds (na 14 dagen) antwoorden verschuldigd op onze vragen over geel en wit. Gaat hem dus niet worden. Clara biedt aan om een aannemer uit de buurt te vragen om een volgende keer mee te gaan naar grijs. Om te vertellen wat er wel en niet kan. En hoeveel dat dan ongeveer kost. En vanmiddag, op een koude en regenachtige zondag, kom ook deze Mario opdraven. Het kost bijna twee uur om alles te bekijken en te bespreken. Dat deert Clara noch Mario. Na afloop gaan we met Clara ook nog naar een volledig opgeknapt natuurstenen huis mét gastenverblijf. Als vorm van alternatief. Clara blijft vrolijk hoewel ze vast al gemerkt heeft dat dit huis ons niet kan bekoren. Opgewekt nemen we afscheid. Wij weten inmiddels dat rood, geel, roze en wit afvallen. Of dat betekent dat het grijs wordt? Moeten we het morgen nog maar eens rustig over hebben.

Het grijze huis.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.