Tegen windmolens vechten?

      4 Reacties op Tegen windmolens vechten?
Moinhos da Serra da Atalhada.

Er zijn vele sites aan gewijd: een huis kopen in Portugal. In allerlei talen. Ze geven je een lijstje “do’s and don’ts” en klaar ben je. Zeggen ze. Was het maar zo simpel. Wij hebben een huis op het oog: het rode huis, net buiten Serpins aan de weg naar Goís. Bij ons eerste bezoek had ik al niet zo’n lekker gevoel bij onze makelaar, Luis. Aardige man hoor, daar niet van. Klein, als de meeste Portugezen, vriendelijk, loopt tegen zijn pensioen aan. Trouwe hondenogen boven een droevige snor, die vaak deels verdwijnt achter zijn mondkapje. Niet als hij moet roken of iets duidelijk wil maken in zijn steenkolenengels. Dan gaat het kapje naar de kin. Het “niet zo’n lekker”-gevoel komt van het gebrek aan zijn kennis over het huis dat wij willen kopen. Bij elke vraag van mij zoekt Luis op zijn mobiel zijn eigen Remax-site op om te kijken of daar het antwoord staat. Niet dat hij een slechte makelaar is: ik zag op het Remax-kantoor dat hij medewerker van de maand is. En dat word je natuurlijk niet zomaar.

Toen wij serieus interesse toonden en graag een 2e bezoek wilden afleggen werd het nog mooier. Hij had zijn kompaan, Alcino Rodrigues, weer meegenomen. Waarom is me een raadsel. Deze man (ook aardig) spreekt nauwelijks Engels. Dus zijn toegevoegde waarde nadert nul. Maar vooruit, wij hoeven hem niet te betalen. Guilhermina, de zeer vriendelijke en enthousiaste eigenaresse, had ook de Nederlandse buurman, Gert, uitgenodigd. Dat was een goede zet. Omdat Luis én Alcino vooral druk waren met telefoneren, hebben we met Gert het huis nog eens verkend. Hij kon best veel vertellen omdat hij al 12 jaar buurman is. Op een gegeven moment kwam er nog een meneer langs, ene Miguel, die gevraagd was het energiecertificaat op te stellen. Op het laatst kwam ook nog de dokter langs om medicijnen voor de man van Guilhermina te brengen. Wij zijn toen maar vertrokken. Wij hadden nog steeds interesse in het huis, maar we begrepen nu al veel beter waarom al die sites zeggen dat je je eigen adviseur moet inhuren, bij voorkeur een advocaat. De makelaar wil alleen maar verkopen, En wel zo snel mogelijk. De notaris? Die kijkt alleen of alle papieren er zijn. Niet of ze ook kloppen. Wij hadden in een vroeg stadium Heleen al gevraagd ons te adviseren. Heleen is een Nederlandse makelaar die al 15 jaar in Portugal woont en werkt. Toen Luis mij, bij ons afscheid aan het eind van het 2e bezoek, met zijn trouwe ogen aankeek en verwachtte dat ik meteen al een definitief “ja” kon laten horen, heb ik hem verteld dat ik graag alle documenten wilde zien (woonvergunning, bouwtekeningen, inschrijving bij gemeente). Hij knikte gelaten. Natuurlijk dat kon ook. Een uurtje later belde hij. Hij mocht deze documenten niet naar mij sturen. Privacy. Wel naar mijn adviseur, maar dan geanonimiseerd. Je kent dat wel: veel zwarte balkjes in de tekst. Prima. Dus alles naar Heleen. Zij kwam een paar dagen later met een conclusie: de notaris die zij gesproken had zei dat het huis met deze documenten verkocht kon worden. Dat is goed nieuws. Maar Heleen zag één klein mogelijk probleempje: het huis stond geregistreerd als gebouwd in 1937. Volgens Remax was het echter gebouwd in 1960. Gezien de hoeveelheid beton en bakstenen leek 1937 mij ver bezijden de waarheid. Wat nu?

Moinhos da Serra da Lousã.

Luis gebeld. Kan hij dat uitleggen? Nee. Maar ik hoef me geen zorgen te maken, dit gebeurt vaker in Portugal. Hij begrijpt ook mijn ongerustheid en gaat iets regelen. Hij plant een gesprek met ons en een bouwkundige die dit prima kan uitleggen. Heleen kent dit soort gesprekken en zegt me er niet teveel van voor te stellen. Op maandagochtend vindt het gesprek plaats. Miguel da Franca is de ingenieur. Dezelfde man die het energiecertificaat heeft opgesteld. “En?”, vraag ik, “G?”. “Nee”, lacht hij, “F. Lager kan niet”. Vervolgens maakt Miguel duidelijk dat hij nog niet zoveel kan zeggen omdat hij de gegevens van de gemeente nog niet heeft ontvangen. Wat hij wel heeft laat hij ons zien. Registraties bij het Conservatorio (een soort kadaster), met alle namen, belastingnummers enzovoorts. Hoezo privacy? Miguel en wij zijn het er over eens dat we dus voor nu klaar zijn. Voor Alcino gaat dat te snel: wij zouden best al een voorlopig koopcontract kunnen tekenen en deze administratie later (laten) regelen. Dat gebeurt wel vaker in Portugal. Zal wel, maar nu even niet. Wij vertellen de heren dat we een dag later terug gaan naar NL en dat de rest dus via mail en WhatsApp moet. ’s Avonds komt er dan nog een appje van Luis. De gegevens van de gemeente zijn maandagmiddag alsnog ontvangen door Miguel. Kunnen wij nog iets afspreken voor dinsdagochtend? Ja hoor. Kan. Wij lopen ’s avonds nog even langs Graca, de vrouw van wie wij een studio huren in Lousã. Weet zij misschien een goede advocaat in Lousã? Daar gaat ze achter aan.

Dinsdagochtend vouwt Miguel de kaarten van de gemeente open. Hij strijkt de plooien glad en kijkt mij lachend boven zijn mondkapje aan. “Dit is wat er bekend is bij de gemeente.” Hij draait de kaart een halve slag en kijkt mij vragend aan. Ik bekijk de kaart. “Dit is maar een half huis”, zeg ik tegen Miguel. “Ja”, zegt hij, “dit is wat de gemeente weet. Het klopt niet.” Luis krijgt het een beetje warm. Volgens hem kunnen we een voorlopig contract opstellen met als ontbindende voorwaarde dat de huidige eigenaren eerst de goedkeuring en registratie van de woning afronden. Ik zeg hem dat we dat eerst met onze advocaat willen overleggen. Als we naar buiten lopen om ergens koffie te drinken, appt Graca. Of we om 12 uur bij de advocaat kunnen zijn. Graag! We gaan naar huis en nemen afscheid van Graca. De auto is al ingepakt. Alleen nog even langs de advocaat. Hij wil ons wel helpen. Daartoe moet hij alle papieren hebben. Die kan hij bij Miguel opvragen. Zijn eerste advies: geen voorlopig koopcontract tekenen, eerst duidelijkheid. Lijkt ons een goed advies. Wij gaan naar NL en wachten vol spanning het vervolg af. Het is nog niet zo simpel om een huis in Portugal te kopen. Wordt vervolgd.

4 gedachten over “Tegen windmolens vechten?

  1. Annibeth Wessels

    Ook in Portugal kennen ze haken en ogen, zo te zien. Een hele onderneming. Maar volgens mij hebben jullie tijd genoeg en zij haast 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.