De 200

      1 reactie op De 200
Ovando. Blackfoot Inn.

Ovando. Blackfoot Inn.

We gaan van de 200 af. Highway 200 bedoel ik. Daar hebben we al met al best lang op gefietst. Al net buiten Sandpoint (Washington) zijn we er op gekomen. Was meestal prima te doen. Gisteren nog gebabbeld over de Great Divide. Dat is gravel en stof. Wat wij nu doen is meestal verharde weg. Nou is het niet zo dat wij als een paar sneue fietsers over de vluchtstrook van de A12 richting Utrecht rijden. Zo moet je dat niet zien. Highway 200 is op grote stukken niet veel drukker dan de Ietje Kooistraweg in Apeldoorn. Afgezien van een enkele vrachtwagen met boomstammen. Want die hebben ze op de Ietje Kooistra nog nooit gezien. Natuurlijk wordt het drukker in de buurt van een stadje. Ravalli-Missoula was te druk. Niet leuk. Wel veilig hoor. Overal een brede vluchtstrook waar je rustig op fietst. Er gaat overigens wel eens wat mis. De rijkswaterstaat van Montana plaatst simpele witte kruizen op elke plaats waar een verkeersdode is te betreuren. We hebben inmiddels best veel kruizen gezien. Sommige nog steeds simpel wit. Anderen wat meer aangekleed. Vaak met kunstbloemen. Die blijven wat langer goed dan echte bloemen. Maar ik vind ze wel veel treuriger als ze eenmaal versleten zijn. Op andere zie je de namen van het slachtoffer. Of Amerikaanse vlaggetjes. Dan weet je dat ze trotse Amerikanen waren. Daar zijn ze trouwens goed in: vlaggen. Alsof ik al niet het sterke vermoeden had dat er vooral veel Amerikanen in het binnenland van Montana wonen. Of zou dit al een voorbereiding zijn op het Trumptijdperk: ga mijn deur voorbij, ik ben een échte Amerikaan?

1 gedachte over “De 200

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.