Funda

      1 reactie op Funda
Het vroegere huis van Gerrit Komrij in Vila Pouca da Beira, waar we niet gaan wonen.

Vroeger had ik een opdrachtgever bij het ministerie van VROM. Peter, zo heet hij, was in de zomer vaak degene die op de winkel moest passen als de minister en andere topambtenaren met reces (vakantie) waren. Toen ik vroeg wat hij dan zoal deed in zo’n zomer, was een van de dingen die hij noemde: “Funda kijken”. Daar kon ik me iets bij voorstellen. Dat vind ik zelf ook best leuk. Maar Funda is wel iets typisch Nederlands. In ieder geval niet iets typisch Portugees. Nu zijn we hier dus op zoek naar een huis. Dus een Funda zou enorm helpen. Ik dacht zoiets gevonden hebben in vorm van Idealista.pt. Een soort Marktplaats voor huizen. Maar wat blijkt: niet elke makelaar zet alles op Idealista. Of laat het er nog even op staan als het al verkocht is. En, nog erger, er is geen één-op-één-relatie tussen verkoper en makelaar. Dus de makelaar is er niet bij gebaat om te vertellen waar precies het te verkopen huis staat. Want dan kan er een ander mee gaan leuren. En dus mogelijk beuren. Maar wij, argeloze Nederlanders, willen eerst even de plek van het huis bekijken, voordat wij een afspraak voor een bezichtiging maken. Het zal maar net naast een houtzagerij liggen. Maar dat blijkt lastig. Een huis dat aan de weg EM541 moet liggen, kan ook best in een gehuchtje iets verder van de weg liggen. En dat over een afstand van vele kilometers. Hetgeen betekent dat wij, in de afgelopen 3 weken, ongeveer de helft van de huizen die we wilden zien ook daadwerkelijk hebben gevonden.

Sommige huizen zijn lastig te vinden. Andere hebben teveel achterstallig onderhoud.

Maar het levert ook leuke momenten op, al dat zoeken. Zo liepen wij door Sarnadela (je weet wel, op de weg naar Pombeiro da Beira) op zoek naar een groot rood huis. Gevonden! Toen stopte er een auto naast ons met een ouder Portugees echtpaar. Zij vroeg, in keurig Engels, of wij hier woonden of toevallig op zoek waren naar een huis? Zo ja, dan hadden zij nog een mooi huis in de aanbieding. Nee, het stond nergens op internet, want het was een oud, fraai Portugees familiehuis en ze wilden het alleen verkopen aan mensen die dat konden waarderen. Blijkbaar zagen wij er uit alsof we dat wel konden. Is ook zo, trouwens. Enfin, telefoonnummer meegekregen. Mochten wij interesse hebben dan waren zij de hele week nog in Portugal. “Kijk maar even. Het is het huis recht tegenover de kerk in het centrum van het dorp. Vlakbij!” Wat we zagen was inderdaad een mooi oud huis. Nadeel is dat het net een meter verspringt ten opzicht van het buurhuis, waardoor het een meter op straat staat. En die meter hoort bij een slaapkamer zoals wij kunnen zien. Nu lijkt het erop dat er nog nooit tegenaan gebotst is, maar dan kan wel gebeuren. Bovendien zullen in de avond passerende automobilisten de slaapkamer even fel verlichten. We kunnen er natuurlijk een logeerkamer van maken zodat we zelf weinig last hebben, maar dat is ook niet echt sympathiek. Toch maar weer verder zoeken.

Aveiro. Het Venetië van Portugal, waar we ook niet gaan wonen.

Een paar dagen later komen we langs het rode huis. Dit huis was makkelijk te vinden, want het ligt aan de weg van Lousã naar Gois. Maar dat wisten we natuurlijk niet uit de advertentie. Als we uitstappen om het even vanaf de weg te bekijken, begint er opzij van het huis een hond stevig te blaffen. Hij ligt aan een ketting wat voor ons een geruststellende gedachte is. Dan verschijnt er achter op het terras een oudere mevrouw. Zij beweegt zich moeilijk op twee krukken. Zij ziet ons, roept iets en gebaart dat ze wel even naar voren komt. Even later gaat de voordeur open. De mevrouw schuifelt naar buiten. Haar benen zien er niet geweldig uit. Opgezwollen, vormeloos. Lijkt wel op een vorm van elefantiasis. Zij spreekt op een duidelijke en goed verstaanbare manier Portugees. Daar kunnen wij wel iets van volgen. Alleen terugpraten vlot nog niet zo. Maar vooruit, zij snapt dat wij interesse hebben in het huis. En dat vindt ze fijn. Het is namelijk een erg mooi en goed huis. En nog goedkoop ook. Nou, dat is wel zo’n beetje wat we zoeken. Eerst probeert ze nog even de buurman te bellen, want die spreekt wel Engels. Helaas is die niet thuis. Dan maar de makelaar gebeld. Dan blijkt dat ze het huis niet aan ons mag laten zien. Dat moet de makelaar doen. Maar ze neemt ons al wel mee langs het hek waarbij ze aanwijst wat allemaal bij de tuin van het huis hoort. Verder vertelt ze honderduit. Dat ze wel moet verkopen want haar man is bedlegerig (al 18 jaar!) en zelf gaat ze ook steeds moeilijker bewegen. Ze zal het graag aan ons verkopen, want wij komen sympathiek over. En iets verderop wonen ook Nederlanders en die zijn ook erg sympathiek. En ook nog aardige Engelsen. Wij nemen met moeite afscheid met de belofte contact op te nemen met de makelaar en een afspraak voor bezichtiging te maken. En dat doen we ook. Maar daarover meer in een volgende blog.

Vissers bij Figueira da Foz, waar we ook al niet gaan wonen.

1 gedachte over “Funda

  1. Rob

    Jullie zijn goed bezig. Heerlijk als je zoveel tijd hebt om op je gemak te gaan zoeken. Hoewel, funda blijkt dan toch wel iets gemakkelijker, maar er zal in Portugal wel meer andere regeltjes/gewoontes gelden dan bij ons.
    Veel succes met verder zoeken en wij lezen jullie verhalen graag
    Gr Rob en Annemieke

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.