Stamkroeg.

      3 Reacties op Stamkroeg.

Wij zijn een huis aan het zoeken. Een nieuw “thuis”. Nu weten we niet precies wát we zoeken en al helemaal niet wáár we het moeten zoeken. Maar wat we wel weten is dat veel op ons gevoel neerkomt. Zo ook het “thuis” voelen. We hebben besloten om een aantal stadjes in het centrum van Portugal aan te doen. In elk stadje verblijven we een paar dagen. Dan kunnen we de sfeer proeven en de omgeving verkennen.

Waterbeheersing tbv de papierfabriek in Lousã.

Zo zijn we ook in Lousã terecht gekomen. Ons hotel staat in een oude buurt met veel koffiecafeetjes en restaurantjes. Op de eerste dag belandden we op het terras van een café vlakbij. Pagelou geheten. Een beetje oubollig, als veel cafeetjes in Portugal. Met een meneer die prima past in die oubollige sfeer. Maar toch, iets trok me aan. We bestelden 2 flesjes Sagres, die keurig geserveerd werden, afgesloten met enige “obrigado’s“. Op het eind van de tweede dag wilde ik weer naar Pagelou. Annette probeerde nog even me mee te krijgen naar een terras met meer zon. Maar omdat de zon net verdween achter een dikke wolk, stemde ze al snel in met Pagelou. Toen we het terras naderden hoorden we luid gelach uit het café komen. Onze meneer stond bij een stel stamgasten te praten, lachen én drinken. Onder de stamgasten twee mannen die we een dag eerder ook al gezien hadden, beiden slecht ter been. Een bewoog moeizaam op twee krukken, de ander had een oude fiets bij zich die hij slechts gebruikte als kruk. Onze meneer komt lachend naar buiten en verwelkomt ons hartelijk. Leuk dat we weer terug zijn gekomen! Twee Sagres? Nee, bedankt, liever twee glazen rode wijn. We krijgen 2 ruim bemeten glazen en krijgen al een beetje een thuis gevoel. Dat gevoel wordt later op de avond nog eens versterkt. We wandelen rond negen uur terug van een restaurant waar we gegeten hebben, niet ver van het hotel. En wie komen daar uit een nabij gelegen kroeg? Onze stamgasten uit de Pegalou, de man met de krukken en de man met de fiets. Waarschijnlijk is voor hen de afstand tussen Pegalou en huis te groot om in één keer te overbruggen.

De meneer van Pegalou.

Op dag drie hoeven Annette en ik niet meer te overleggen. Natuurlijk gaan we weer naar Pegalou. De ontvangst is weer hartverwarmend. De meneer is echt blij dat we weer langs komen. Hij vindt ons sympathiek, zegt hij. Om dat te bewijzen brengt hij even later een kadootje: een echte “pastel de bacalhau”. Als we ooit een huis in de buurt van Lousã vinden, dan hoeven we over de stamkroeg niet lang na te denken.

Het kadootje.

3 gedachten over “Stamkroeg.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.