Dorpsgenoten – 2

      Geen reacties op Dorpsgenoten – 2
De meneer van de bulldozer en Ricardo overleggen hoe het moet. Dit wordt het tijdelijke huis van Ricardo en Rocío.

Eigenlijk gaat dit stukje over de bijna-ex-dorpsgenoten. Morgen vliegen we naar Nederland. Voor een tijdje hoor, we gaan ook weer terug naar Portugal. Ik heb er wel zin in, maar een beetje dom is het ook. We gaan van een land dat een fikse coviduitbarsting te boven is gekomen, naar een land dat blijft worstelen met grote aantallen besmettingen en de (mogelijke) dreiging van een 3e golf. Maar goed, daar staat ook wat tegenover. Tijd dus om jullie nog even bij te praten over de inwoners van Alcarias Grandes. Het dorp dat ons thuis is geworden. Het dorp dat op het punt staat ingrijpend te veranderen. De inwoners die we hebben leren kennen en waarderen. Het inkijkje dat we kregen in het plattelandsleven in de Algarve en het lot dat hen te wachten staat. Peyton Place in het klein. Voor de jongeren: Peyton Place (a continuing story) was de allereerste echte soap (1967-1973), GTST verbleekt erbij.

Vlnr. Annette, Rocío en Canela.

De een heeft een kort lontje en de ander een drankprobleem. Een explosief mengsel. Ricardo en Rocío. De kern van onze soap. Zij zijn pakweg 5 jaar geleden in dit dorp komen wonen. Ricardo heeft er 2 oma’s en de families bezitten veel grond en onroerend goed (veelal ruïnes en bouwval). Zo mocht hij van zijn moeder in een bouwval wonen die hij en passant wel even zou opknappen. Hij is in die 5 jaar niet verder gekomen dan één kamer waterdicht maken en stroom aanleggen.

De achterkant van het huidige huis van Ricardo en Rocío.

De overige kamers zijn niet waterdicht. En dat is niet omdat het dak beroerd is. Nee, het dak ontbreekt. Al heel lang. Nu hadden ze mazzel want het huis naast hun bouwval was van een Engelsman die er zelf niet (meer) wilde wonen. Deze Jonathan had het te koop staan. Als Ricardo en Rocío het een beetje wilden onderhouden dan mochten ze gebruik maken van de douche, de keuken en de wasmachine totdat het huis verkocht zou worden. En natuurlijk maakten ook hun 7 honden gebruik van huis en tuin. Maar Laura (ook Engels), die het huisje aan de andere kant naast Ricardo en Rocío heeft gekocht, was de honden beu. Ze wil op termijn in Alcarias Grandes komen wonen, maar dan moeten die honden (en dus Ricardo en Rocío) weg zijn. Dus wilde Laura het huisje van Ricardo en Rocío kopen. Over de prijs was Laura het snel eens met de moeder van Ricardo. Maar waar gaan Ricardo, Rocío en hun honden dan naar toe? Het plan is een houten huis neer te zetten op een stukje grond van oma Francisca, net buiten het dorp. Op een prachtige locatie trouwens. Dat plan bestaat al heel lang, maar de uitvoering stokt. Twee weken terug werd ineens het huis van Jonathan verkocht. En daarmee hun keuken, douche, wasmachine en verblijfplaats van de honden. Het huis is gekocht door een echtpaar uit Estland. Ook zij eisten, net als Laura, dat de honden binnen blijven, in het huisje van Ricardo en Rocío. De druk liep zichtbaar op. En leidde tot enige actie bij Ricardo. Hij huurde een meneer met bulldozer uit de buurt met 2 opdrachten. De eerste: schraap een andere ruïne in het dorp leeg zodat ik daar een tijdelijke woning kan bouwen. De tweede: schuif een pad naar de locatie van mijn nieuwe permanente huis op de grond van Francisca.

De meneer maakt een pad naar de locatie van het nieuwe houten huis.

Leuke plannen, oude plannen, maar de uitvoering staat zwaar onder druk. De verkoop van hun huidige ruïne aan Laura levert geld op. Volgens Ricardo vindt zijn moeder het goed dat hij dat geld houdt. Wil ik geloven. Met dat geld kan hij uit Spanje een houten huis laten komen en neerzetten op het stukje grond van oma Francisca. Maar. Hij krijgt dat geld van Laura pas als hij de ruïne verlaat. Dus dan pas kan de bouw van zijn houten huis beginnen.  Maar waar blijven ze dan in de tussentijd? Een soort dead-lock.

Links vooraan het huidige huisje van R&R (met cementmolen voor de deur!), rechts daarvan het huis van Jonathan (met lichtblauwe lijnen). Daartussenin het huis van Laura en daar rechts achter “ons” huis.

Woensdagnacht ontplofte het. Om 3:30 uur ’s nachts werd er hard bij ons op deur en ramen geklopt. “Annette!” werd er gegild. Slaapdronken gaan wij naar de voordeur. Rocío. Schrammen in haar gezicht, ook op haar been en een pijnlijke tand. In elkaar geslagen door Ricardo. Veel huilen. Een ongemakkelijke situatie. Het is vaker gebeurd. Zegt zij. En hebben we ook van anderen gehoord. Maar ja, wat kunnen wij. Luisterend oor. Zij weet wel wat zij wil: weg. Maar ja, waar naar toe. In het dorp (veel familie van Ricardo) wordt zij niet echt gepruimd. Spanje, waar ze vandaan komt? Mag ze nu niet in, grenzen dicht. Moeder? Niet midden in de nacht. Politie? Nu even niet, ze heeft geen papieren. Ricardo is er in zijn auto vandoor en komt vannacht niet terug. Volgens Rocío. Ik wil dat graag geloven. Na een half uur gaat ze richting haar ruïne. Slapen hopelijk. Na enige tijd vallen wij ook weer in slaap. ’s Ochtends hoor ik Ricardo buiten. Ik ga naar hem toe en spreek hem aan op wat er gebeurd is. Hij vertelt me zijn kant van het verhaal. Rocío had 12 blikjes bier op, maakte hem om 3 uur ’s nachts wakker. Hij moest meer bier halen. Daar komt natuurlijk ruzie van. Als zij zich dan op zijn auto stort, zijn álles, wordt hij boos en “duwt” haar weg. Vervolgens vertrekt hij met zijn auto, want hij weet dat als de politie gebeld wordt, hij de pineut is. Hij zegt nog steeds van haar te houden, als enige op de hele wereld. Maar hij is wel klaar met haar drankgebruik. Ik maak nog een keer duidelijk dat geweld nooit een oplossing is en gewoon niet kan. Volgens Ricardo was het slechts zelfverdediging. Hij trekt zijn mondkapje naar beneden en laat een aantal fikse krabwonden zien. Ik laat het erbij, maar zeg wel de geplande afscheids-BBQ van zondag af. Heb ik even geen zin in. Dat snapt hij. Twee dagen lang zien we Rocío niet. Dan komt ze weer voorzichtig tevoorschijn. Ze lijkt nu vastbesloten om Ricardo te verlaten. Zo gauw haar tand gerepareerd en betaald is (door hem). En, nee, geen haar op haar hoofd die er aan denkt dat zij in een houten huisje buiten het dorp gaat wonen. Weer een dag later vertelt ze dat komend weekend Ricardo met een collega even het huisje in het dorp gaat opknappen. Ze lijkt er in te geloven. Ze doucht nog een paar keer bij ons. Draait een paar wasjes, want dat mag niet bij de oma’s. Zegt zij. Ik weet niet hoe het verder moet. Maar erger nog, zij waarschijnlijk ook niet. Maar wij stappen er even uit. To be continued.

Alberto komt eens kijken wat Ricardo van plan is.
Maria Ignacia en Annette praten even bij.
Portugezen bewaren graag veel spullen. Want je weet maar nooit.
Maria Rosa in de moestuin van Alberto.

Ik heb nog even gekeken bij het tentje van de vermeende Jos B.. Geen verandering tov de vorige keer (verdekt opgesteld tentje, rugzak, muurtje gebouwd, nooit iemand gezien). Daniël en Raisa en hun 4 kinderen hebben inmiddels 2 zandzakken gevuld en gepositioneerd. Het begin van hun zandzakkenwoning is er. De Fransman die 6 hectare gekocht heeft bij het meer, net vóór het stuk grond van Daniël en Raisa,  heeft een schacht laten boren naar drinkwater. 170 Meter diep volgens hem. Zijn plan is om een kleinschalig vakantieparkje te beginnen. Ben zeer benieuwd naar zijn vorderingen straks in de zomer.

P.S. Kika, mijn favoriete buurhond, is inmiddels bevallen van 9 puppies. Ik vrees dat hen de verdrinkingsdood wacht.

Bloeiende klaver tegenover het huis van Damião.
Een oude traditie: manden vlechten (Corte Pequena).
Deze meneer laat zijn geit uit (Furnazinhas).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.