Tunnelvisie

      Geen reacties op Tunnelvisie
Onderhoud van het land. De meneer kijkt chagrijnig maar vond het prima dat ik een foto maakte.

Op onze eerste fietstocht met bagage, heel lang geleden, fietsten we over de Hardangervidda naar Bergen (Noorwegen). Het was een regenachtige dag, maar we schoten aardig op. Nog één langere tunnel te gaan. Helaas, verboden voor fietsers. En gezien de breedte van de weg leek het mij verstandig geen gokje te wagen. Gelukkig lag er naast de weg nog een verlaten spoortunnel. Bielzen en rails waren verwijderd. Alleen de keien lagen er nog. Dat betekende wandelen, maar Bergen lonkte. Er was natuurlijk geen verlichting in de tunnel. Maar wel een bocht. Ik hoopt na de bocht het uiteinde van de tunnel te kunnen zien. Helaas, nog meer bochten. Het was pikkedonker. Onmogelijk om verder te gaan. Terug dus. Ik moest hier aan denken toen Mark Rutte in een van zijn persconferenties benadrukte dat er wel degelijk licht is aan het eind van de tunnel. Dat er licht is betwijfel ik niet, maar dat wil niet zeggen dat je daar zo maar even in een rechte lijn naar toe kunt.

Lente!

Bij die persconferentie viel mij ook op dat Mark dezelfde communicatiecursus heeft gehad als ik. Zo’n cursus waarbij ze je meteen duidelijk maken dat 90% van wat je vertelt binnen een paar dagen vergeten is. En dat het mede daarom belangrijk is dat je je kernboodschap minstens 5 keer herhaalt. En dat deed Mark: “Er is licht aan het einde van de tunnel.”. Ik denk inmiddels dat ook Adeleida deze cursus heeft gevolgd. Zij stond op een ochtend bij ons voor de deur, als altijd op gepaste afstand. We zien haar niet meteen, maar ze weet dan toch duidelijk te maken dat ze er staat. Annette ging een praatje maken en kreeg al snel door dat er iets opgehaald moest worden. En dat daar domme kracht bij nodig was, dus ik moest ook meekomen. Ik begreep dat we een kruiwagen op moesten halen met salie. Salie? Ja, dat verstond ik. Adeleida ziet mijn twijfel en herhaalt de opdracht (2e en 3e keer). Enfin, we lopen het dorp in. Je moet weten dat de weg door ons dorp ongeveer 200 meter lang is. Met één afslag. Je kunt halverwege naar rechts. Dan loopt er een verharde weg nog zo’n 100 meter tot aan de gezamenlijke oprit naar de huizen van Cor en Yvonne, Damião en Hugo. Van daar gaat de weg verder als zandpad naar het Belichemeer.

Mocht het water in het Belichemeer nog eens écht hoog staan, dan kan het hierdoor naar buiten.

En we moesten naar Damião begreep ik. Vóór ons zagen we Maria-Rosa de afslag nemen naar Damião. Adeleida, die voorop loopt, gebaart dat we in moeten houden. Ze kruipt een beetje in elkaar, alsof ze Maria-Rosa nu niet tegen wil komen. Nu kun je net vóór de afslag rechts een opritje op dat leidt naar een drietal leegstaande huizen. En zelfs 20 meter daarvóór kun je een geitenpaadje in dat parallel loopt aan het opritje, maar vervolgens doorloopt tot aan de schuur van Damião. Het opritje komt uit op het laatste stukje van het geitenpaadje. Dat geitenpaadje neemt Adeleida niet. Dat vindt ze te link zegt ze. Maar ze wijst wel naar het opritje. Zo komen we achterlangs bij Damião. Voor we bij de schuur komen, gebaart ze ons weer even te wachten. Ze kijkt voorzichtig om de hoek. Ik denk dat ze zeker wil zijn dat ze niet alsnog Maria-Rosa tegenkomt. Niemand te zien. Maar dan ook echt niemand. Dus ook Damião niet. En die hebben we nodig om de salie te pakken. Wel wijst ze de kruiwagen aan die, met de handvatten omhoog, tegen de schuur van Damião staat. Nou dan straks maar even terugkomen voor de salie, zegt Adeleida (4e keer). We lopen onverrichterzake terug. Voor we afscheid nemen benadrukt ze nog een keer de afspraak om straks nog een keer op pad te gaan voor de salie (5e keer). Afgesproken. Omdat ik anderhalf uur later iets aan het doen ben wat ik niet meteen kan afbreken, kom ik de 2e keer iets later bij Damião aan. De kruiwagen staat klaar, gevuld met anderhalve zak zout. “Sal” in het Portugees…. Ik doe waar ik voor ingehuurd ben en krui het zout naar haar schuur. Ik moet van haar tot het achterste schuurtje rijden en daar even wachten. Dit is een schuur in 2 gedeelten met een lage opening ertussen in. En het zout moet in dat 2e stuk. Dus eerst nog de blokkade van allerlei meuk weghalen. Ze laat merken dat ze blij is dat ik dit voor haar doe. Maar ik wil natuurlijk nog wel even weten waar ze dat zout voor nodig heeft. Ze stapt naar buiten en wijst een stukje grond aan met veel onkruid. Daar wil ze het zout op strooien, begrijp ik. Als onkruidbestrijding. Waarom we dan zo geheimzinnig moeten doen, is me niet duidelijk. En kan ik helaas ook niet vragen. Na vele “obrigada’s” nemen we afscheid. Wat een mooi mens, die Adeleida (keer 5).

De dag zit er op, in Alcarias Grandes.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.