Hoefijzerwerpcompetitie

      4 Reacties op Hoefijzerwerpcompetitie
Clarence en Annette (rechts)

Clarence en Annette (rechts)

Door de rook Thompson Falls uit. Waarnaartoe? Missoula was te ver voor één dag. Maar er leken geen campings te zijn langs onze route. Op de brug bij Paradise (!) gesproken met andere fietsers. Zij hadden hun tentje op kunnen zetten bij de Bison Inn in Ravalli. Dat leek ons ook wel wat. Rond half zes daar aangekomen. Bison Inn gesloten. Dat wisten we. Maar bij de trailer van de baas (George) was niemand. Even rond gekeken. Prima plek voor een tent, maar toch wel zo sympathiek om eerst toestemming te vragen. Verder stond er veel leeg. Een jonge vrouw (sorry, ik woon hier ook pas een maand) dacht dat er om de hoek een restaurant was. Oké, gaan we even kijken. Het restaurant was ook gesloten. Het leek erop dat dat al een tijdje zo was en nog lang zou blijven. Niks dus. Wat nu? En daar komt iemand de hoek om. Big smile. “Hi, I am Clarence. From Alabama. Can I help you?”. Tja, wij zoeken een plekje om de tent op te zetten en een plek waar we wat kunnen eten. “Nou”, zegt Clarence, “dan zit je hier goed! Ik vraag even of de baas, mijn vriend Calvin, misschien wat eerder open wil gaan”. Dat klonk veelbelovend, en dat bleek het ook te zijn. Even later komt Calvin uit het restaurant gelopen. Hij verzekert ons dat we rustig de tent op kunnen zetten bij de Bison Inn. Dat vindt George prima. Hij zal hem wel even een sms-je sturen. En wat eten betreft vallen we met de neus in de boter. Het is deze avond hoefijzerwerpcompetitie. En dat gaat gepaard met een gratis buffet. En ntuurlijk zijn we meer dan welkom om mee te eten. Volledig tevreden steken we nog even de weg over om verse kersen en huckleberries te kopen. Daarna zetten we ons tentje op en lopen terug naar Morigeau’s restaurant. Het hoefijzerwerpen is al in volle gang. Serieus werk met een paars en een roze team. Ik weet niet wie er uiteindelijk gewonnen heeft. In bar treffen we Clarence aan, zien Calvin in de keuken in de weer en maken we kennis met de barvrouw, Teresa. Clarence praat honderduit. Vertelt veel, ook over zijn verslaving, zijn mislukte huwelijken en zijn leventje nu. Zelf afgekickt van de metamfetamine (en proces van ruim 2 jaar), manusje van alles in het dorp en een tevreden mens in deze kleine gemeenschap. Hij werkte nu als meloenenplukker in Dixons, een dorp verderop. Hij stelt ons voor aan George, de uitbater van de Bison Inn. Rustig type. Het is een bijzonder gezellige avond geworden. Uiteindelijk nog wat foto’s gemaakt, facebookadressen en telefoonnummers uitgewisseld en beloofd nog een keer terug te komen. Dat zullen we ook zeker doen, als we nog eens in de buurt komen. ‘s Ochtends blijkt dat Clarence met George heeft afgesproken dat Clarence ons ontbijt betaalt. George weigert dan ook iedere betaling. “Want ik moet hier nog verder leven en ik wil geen ruzie met Clarence”. Sterk argument. Mooi om zoveel gastvrijheid en vriendelijkheid tegen te komen. Oh, nog één tip. Als ze je na een paar biertjes een Fireball aanbieden, kun je het beste vriendelijk weigeren. Daar heb je uiteindelijk het meeste plezier van.

4 gedachten over “Hoefijzerwerpcompetitie

  1. Mia en Twan

    ik ben benieuwd naar de foto gemaakt door de man achter Annette!
    Ach, da’s Ton zelf!
    Sta je d’r zelf ook nog een keer op.
    Gr Twan

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.