Dorpsgenoten

      5 Reacties op Dorpsgenoten
Traditionele bijenkorf van kurkbast.

Een gewone zondag in Alcarias Grandes. Die begint met een staartje van gisteren. Wij waren gaan wandelen en hadden voor het eerst 4 honden mee. Branco, eigenlijk van Jonathan, maar die woont nu aan de kust. Dus is Branco een soort pleeghond van Rocío geworden, onze buurvrouw. Branco gaat al vanaf het eerste moment mee wandelen. Later sloot Kika aan. De leukste (vinden wij), maar bij Rocío scoort ze niet geweldig. Later kwam ook Dumba erbij. Incestueus product uit Alcarias, maar jong en lieveling van Rocío. En als laatste ging Rico voor het eerst mee. Deze Rico is nieuw. Hij heeft zich de afgelopen 2 weken langzaam ingevoegd in de roedel. Waarvandaan is onbekend. Voor hoe lang, ook. Mijn inschatting is dat hij aangetrokken werd door de aanwezigheid van meerdere loopse teven bij de buurvrouw. Kan ik me iets bij voorstellen. Wij weten inmiddels zeker dat zowel Kika als Dumba zwanger zijn. Rocío is daar tot haar schrik ook achter gekomen. Zij ziet, vertelde ze zaterdag, geen ander alternatief dan het verzuipen van de nieuwe nakomelingen. Maar dan wel meteen, als ze de oogjes nog dicht hebben, anders kan ze het niet meer. Dus ook de kleintjes van Dumba, nog geen 10 maanden oud en haar lieveling. Diezelfde Dumba ging er met Rico vandoor op onze wandeling op zaterdag. Wat alle 7 honden gemeen hebben, is het absolute gebrek aan opvoeding. Ze racen achter elke auto aan en rennen elke wandelaar blaffend tegemoet. Roepen heeft geen zin. Net als elk ander beroep op fatsoen. Behalve onze buren Ricardo en Rocío, ken ik geen mensen die blij zijn met die honden. Ik kon dus nog wel roepen naar Dumba, hij keek me ook nog even aan met zijn kraaloogjes, maar rende vrolijk achter Rico aan. De bush in. Nou heeft ie dat eerder gedaan. Alleen deze keer kwam hij niet terug. Ook niet ’s avonds. Rocío in tranen. Geen oog dicht gedaan. Dus begon onze zondag met het doelloze geroep van Rocío. Ze miste Dumba vreselijk. Ze neemt ons niks kwalijk, maar kijkt wel licht verwijtend als ze vertelt over haar beroerde nacht. Wij vertellen haar dat we die zondag toch weer gaan wandelen en dan gaan we nog een keer hetzelfde gebied in als waar Dumba en Rico gisteren aan hun stutten trokken. Zij gaat met een opgetrommelde kennis in een auto door het gebied crossen. Uiteraard komen wij de hondjes niet tegen op onze wandeltocht. En zij ook niet. Hondjes blijven niet in het veld of het bos, die zoeken mensen op. Ze hebben namelijk eten en onderdak nodig. Misschien is Rico wel de vader van de nog ongeboren kindjes van Dumba en hebben ze bedacht dat ze het geen fijn idee vinden dat die postnataal geaborteerd worden. Zou kunnen. Enfin, wij gaan ons ding doen in de overtuiging dat die hondjes wel weer komen als ze er zin in hebben. Of anders maar niet.

Campers aan het Beliche-meer. In het midden die van Daniël.

Op het eind van de middag gaan we nog een korte wandeling maken. Alleen Kika heeft dat  in de gaten en gaat mee. Na zo’n 200 meter komen we langs het huis van Damião. Hij loopt net voor ons uit, beetje moeizaam leunend op een korte wandelstok. Hij gaat naar zijn schapen die nog eens 200 meter verder op de heuvel staan. Die moeten rustig aan weer eens naar binnen voor de nacht. Grappend vraagt hij of we nog gaan zwemmen in het stuwmeer. Nee, daar wachten we nog even mee. Ik ben vooral nieuwsgierig naar onze nieuwe bewoners. Sinds een week staat er namelijk een camper vlakbij het meer. Een jong Nederlands gezin met 4 kinderen (9, 4 en een tweeling van 3) heeft daar een lap grond gekocht en gaat er een zandzakkenhuis bouwen. Duurzaam en goedkoop. Ik weet niet wat de doorslag heeft gegeven. Ik was wel nieuwsgierig geworden. We waren hem (Daniël) een week eerder al tegengekomen met een makelaar én 2 van zijn kinderen op een behoorlijk afgelegen stuk van onze wandelroute. Daniël vroeg toen of wij ook Nederland ontvlucht waren. Dat zegt wel iets over hem. Annette was al een keer langs hun camper gekomen op een hardlooprondje en was toen hartelijk uitgenodigd om nog maar eens op de koffie te komen (Daniël en zijn vrouw zijn Brabanders). Dus maar eens kijken. Geen koffie, wel een hele tijd staan praten. Zij waren Nederland beu, hebben hun huis verkocht, een container vol gestopt met hun huisraad, een oude camper gekocht en zijn op kerstavond vertrokken. Op zoek naar? Daniël vertelde enorm enthousiast. Heeft veel plannen. Ben heel benieuwd hoe hun verhaal verder gaat.

Maria-Rosa, de moeder van Alberto, dorpsgenoot.

Toen we terug wandelden richting dorp kwamen we Alberto tegen. De ietwat achterlijke zoon van Maria-Rosa. Zo’n beetje mijn leeftijd, maar wel wat minder verzorgd. We zien hem uiteraard vaker, maar zelden heeft dat tot meer geleid dan “goeiedag” en “hoe is het?”. Hij had opeens veel te vertellen. Nu spreekt hij alleen Portugees. En dan ook nog Algarviaans Portugees. En dat gaat er bij mij slecht in. Maar dat hinderde niet. Ik merkte dat het voldoende was dat wij elkaar spraken, dat we de moeite namen te luisteren, ook al begrepen we elkaar niet. Ik voelde me ook niet bezwaard om in het Nederlands te antwoorden. Het feit dát we naar elkaar luisterden was belangrijker dan dat we elkaar begrepen. Mooi om mee te maken. Daarna begonnen we aan de laatste paar honderd meter naar huis. En weer kwamen we Damião tegen. Hij was met schapen en hond bijna thuis. Ze moesten alleen nog het verharde weggetje oversteken dat wij nodig hebben om thuis te komen. Wij staan stil op een meter of 10. Ik roep Kika en die luistert zowaar en komt bij ons staan. Damião stuurt zijn schapen met allerlei geluidjes en soms met een klontje aarde de goede richting in. Alle schapen en lammetjes springen de berm in,  omhoog richting hun nachtverblijf. Wij beginnen aan onze laatste 150 meter naar huis. Met een welgemeend “Até amanha” (tot morgen) nemen we afscheid van elkaar. Wat een bijzondere dorpsgenoten.

Branco.
Dumba.

5 gedachten over “Dorpsgenoten

  1. Annibeth Wessels

    Ik had jullie gesprek wel eens willen volgen. De twee talen, en maar knikkende hoofden.
    Je maakt wat mee daar he?:-)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.