Struinen

      7 Reacties op Struinen

Het gaat niet goed in Portugal met het aantal Covid-besmettingen. Dus worden de maatregelen aangescherpt. We zitten nu in een lockdown. Of het een intelligente is weet ik niet. Boeit me ook niet zo. De boodschap is: “Fica em casa” ofwel: blijf thuis. Nou kun je dat gelukkig ruim opvatten. Want naar buiten gaan mag wel, maar dan in de buurt van waar je woont. Ik mag dus niet met de auto naar Lissabon rijden om daar te gaan wandelen langs de Taag. Niet dat ik dat zou willen, maar als het dan niet mag, voelt het toch weer even anders. In ons dorp verandert er verder niet zoveel. Adeleida (86) loopt sinds een week met een mondkapje rond. Een kapje dat regelmatig naar beneden zakt en dat ze dan giechelend weer omhoog schuift. Vanmiddag zag ik ook Maria-Rosa (94) voor het eerst met een kapje. Ze zat op haar vaste plek op het muurtje naast een kaploze Maria-Ignacia (78). Ik kreeg niet de indruk dat hier vanavond gereld gaat worden.

De stuwmeren van Odeleite en Beliche zijn door een tunnel met elkaar verbonden.

We mogen natuurlijk nog wel boodschappen doen, maar ook dat alleen in buurt. Aantoonbaar in de buurt. Dus hebben wij ons huurcontract in de auto liggen. Voor het geval dat. Nu is het best een mooi ritje van ons huis naar de Corvo in Castro Marim. Maar zo’n supermarkt heb ik vrij snel gezien. Wat we nog wel mogen, en ook dagelijks doen, is wandelen. Gelukkig zitten we in een heel mooie en rustige omgeving. De vele onverharde paden die het landschap doorkruisen vragen om onderzocht te worden. Waar gaan ze naar toe? Kunnen we ze aan elkaar knopen tot een route? Zo zijn we bijvoorbeeld druk bezig geweest om een route te vinden die ons, geheel onverhard, rond het stuwmeer van Beliche leidt. Niet gelukt, maar toch leuk om te doen. Die zoektochten vragen regelmatig om struinen. En dat vind ik nou leuk. Voor mij is struinen: je een weg banen waar geen weg is. Die betekenis staat niet in de Dikke van Dale. Maar wie weet.

Een van de eerste zonneroosjes. Er moeten er nog veel volgen.

Vanwege de steile hellingen is struinen hier een uitdaging. En moet ik af en toe enige druk uitoefenen om Annette mee te krijgen. En moet ik achteraf ook af en toe toegeven dat het niet zo’n strak idee van mij was. Maar vooruit, het geeft wat sjeu aan de lockdown-wandelingen. Wat voor sjeu? Nou ik trok me een keer op aan een struik op een steile helling als short cut richting onze favoriete ruïne en toen schoot daar ineens een muis tevoorschijn die hulpeloos de helling afrolde. Gevolgd door 2 jonkies. Nog hulpelozer. Dat heb ik in Nederland nog nooit meegemaakt. Verder komen we op de meest afgelegen plekken waar mensen zich willen vestigen. Deze week nog een Nederlandse man met twee kindjes op een volstrekt afgelegen stuk grond. Hij vroeg of wij ook NL waren ontvlucht. Nou, dat niet echt. Hij wel. Alles in een container gestopt en op naar de Algarve. Hij had begrepen dat je die best hier ergens in het landschap neer kon zetten om daar dan in te gaan wonen. Nou, ik denk niet dat dat mag, maar er zal ook niet op gehandhaafd worden. Of wat te denken van een tentje met een extra zeil eroverheen en een rugzak ernaast, maar duidelijk al een tijdje niet bewoond? En dan zo gepositioneerd dat het tentje vanaf het enige aanwezige pad niet te zien is? Ik heb me voorgenomen regelmatig een kijkje te nemen. Ik zou de man (vermoed ik) graag eens ontmoeten. Waarom doet iemand dat? Een soort Jos B.? Of een heel ander verhaal? Je begrijpt dat struinen niet geheel van gevaar ontbloot is. Zo ging ik deze week ook bijna onderuit bij het oversteken van een stroompje. Bleek ik met mijn voet in een strik vast te zitten. Welke malloot die strik daar gezet heeft weet ik niet, maar link is het. Ik heb hem zo goed mogelijk onklaar gemaakt, maar ik ga zeker nog een keer kijken. Ik vermoed dat de dader de eigenaar is van het naast het stroompje gelegen veldje. Omheind en wel staan daar zo’n 10 olijfboompjes. Ver van de bewoonde wereld. Er bestaat dus een kans dat een van ons, maar waarschijnlijk ik, ergens met een verzwikte enkel komt te liggen. En dat dan de ander, waarschijnlijk Annette, de schone taak krijgt die ene enige kilometers te dragen naar de bewoonde wereld. Maar enig risico is aanvaardbaar om de lockdown draaglijk te maken.

December. De cactus begint aan de lente.

Overigens krijgen wij al wandelend steeds meer oog voor het kleine. Wat dacht je van de ontluikende lente? Ja, lente! Waar sommigen van jullie nog hopen op natuurijs, hebben wij de zonnebrand al weer tevoorschijn gehaald. Waar in NL de herfst een voorwinter is en de lente een nawinter, is de herfst hier een nazomer en de lente een voorzomer. En dat begint te bevallen. We zien al maanden lammetjes rondlopen, de amandelbomen knallen het landschap uit en de padden gaan al paren. Als we dan toch in lockdown moeten, dan maar hier.

Een paartje parende padden.
De vrucht van de nazomer wordt afgelost door de bloesem van de voorzomer.
Kleur in het landschap: de amandelboom.
Amandelbloesem.
Rakka-schaap met lammetjes.

7 gedachten over “Struinen

  1. Lindy

    Heerlijk!
    Ik ben jaloers.
    Ik wil ook in een land wonen met nazomer en voorzomer!
    Geniet ervan en geen enkel breken want dan kan je niet meer struinen!

    Groetjes
    Jullie nichtje lindy

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.