Tandarts

      3 Reacties op Tandarts
Opknappertje in Campeiro.

Vroeger, in Nederland, kreeg ik altijd een mailtje van mijn tandarts: tijd voor controle. Nu niet meer, want mijn tandarts weet dat ik op pad ben. Dus moet ik er zelf aan denken. En aan doen. Maar daar hapert het. Niet dat ik bang ben voor de tandarts, want ik heb inmiddels genoeg reparaties meegemaakt om geen echte angst meer te hebben. Maar tandartsbezoek staat ook niet meteen boven aan mijn leuke-dingen-lijstje. Zoals wel vaker, kwam er zachte drang: er brak een stukje vulling af. Vervelend, maar niet pijnlijk. En dus bleef ik een beetje haperen. Ik had allerlei smoesjes om toch niet nu hier in Vila Real een tandarts op te zoeken. Kan dadelijk ook wel een keer in NL. Maar met de alsmaar uitdijende covid-maatregelen lijkt het me steeds onwaarschijnlijker dat ik binnenkort een keer naar NL kom. Dus toch maar op pad voor tandheelkundige hulp hier. Dat begint met een telefoontje. Ik krijg een receptioniste aan de telefoon die niets anders dan Portugees spreekt. Samen komen we een heel end, denk en hoop ik. Ik begrijp dat ik op donderdag om 12:30 welkom ben. Vervolgens wil ze ook graag mijn naam noteren. En dat blijkt zo ingewikkeld dat ze besluit er een Engels sprekende collega bij te halen. Dat werkt voor ons allebei beter. Dus ga ik donderdag op tijd naar de tandarts. Het is een praktijk met meerdere specialismen op tandgebied. Ik meld me bij de Engels sprekende receptioniste. Ik bevestig dat ik in Portugal woon, maar dat ik niet ben aangemeld bij de Segurança, het Portugese ziekenfonds. Ik beloof straks meteen af te rekenen en neem plaats in de wachtruimte. Ik zie verschillende witte jassen heen en weer lopen. Ook wordt er volop gekletst en is de sfeer ontspannen. Toch aangenamer dan de altijd licht gespannen sfeer bij mijn tandarts in Apeldoorn. Na een minuut of 10 word ik geroepen. Of beter: gewenkt. De assistente dirigeert me in de stoel en ja, ik kan mijn jas wel even op die andere stoel daar leggen. Terwijl ik voorzichtig achterover leun werp ik een blik op het gereedschap. Valt me niet tegen, ziet er redelijk modern uit. De tandarts vraagt wat er aan scheelt. Dat leg ik kort uit. De assistente knoopt me een spuuglapje om. De tandarts vraagt me mijn mond goed te openen en drukt vervolgens zijn kruis stevig tegen mijn rechterelleboog aan. De assistente hangt een afzuigslangetje in mijn mond en drukt haar kruis even ferm tegen mijn linkerelleboog aan. Over mij heen zijn ze volop in gesprek. Het gaat vooral over de versterkte lockdown die een dag later ingaat. Welke winkels wel en niet meer open zijn. Er lijkt enige discussie te zijn over een winkel in Tavira. Ook de receptioniste bemoeit zich er mee. Helemaal gerustgesteld ben ik niet. Iets meer aandacht voor wat ze aan het doen zijn zou ik wel fijn vinden. Ook al omdat de reparatie zonder boren verricht wordt, iets wat bij mijn tandarts in Apeldoorn niet zou gebeuren. Die gaat altijd eerst even het gat groter maken. Maar misschien, denk ik achteraf, doet zo’n tandarts in NL dat alleen maar om nog een extra handeling te kunnen declareren. Uiteindelijk hebben de meeste tandartsen hun beroep gekozen vanwege de verdiensten. Terwijl de vulling wordt bijgewerkt kan ik alleen nog, net onder de tandartslamp door, een blik werpen op de tv. Ook dat is iets dat bij mijn Apeldoornse tandarts niet kan. Ik word nu, even, afgeleid door een voorbeschouwing op een wedstrijd van Benfica. De behandeling duurt geen 10 minuten. Afrekenen en nog een paar keer met mijn tong aan de reparatie voelen. Voelt goed. En dan, omdat ik meteen weer alles mag eten van de tandarts, met Annette even een koffie met een Pastel de Nata. Verdiend.

Veel wandelen tijdens lockdown.

3 gedachten over “Tandarts

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.