Winter

      3 Reacties op Winter

Waar Nederland zo ongeveer zijn warmste jaar beleefd heeft, kent de Algarve nu zijn koudste winter sinds heugenis. En dat in het jaar dat wij besloten hebben om in de Algarve te overwinteren. Lekker. Maar waar hebben we het dan over? We hebben afgelopen week al een paar keer dagen gehad met amper 10 graden. En ’s nachts tot op of net onder nul. Gewoon koud dus. Maar voor onze dorpsgenoten héél koud. En daar zijn de huizen niet op ingericht. Ze zijn gebouwd om de warmte buiten te houden. Geen centrale verwarming dus. En met kleine ramen. In deze tijd zou je zo graag grote ruiten hebben om te profiteren van de zon. Maar ja, je moet keuzes maken. En het is inderdaad vaker warm dan koud hier.

Fris maar met een zonnetje. Prima winter.

Ik heb echter wel medelijden met onze oudere dorpsgenoten. Taaie dames zijn het, maar deze tijd is behelpen. Zo stond oma Adeleida vanochtend aan de deur met een mondkapje voor. Dat hebben we nog bij niemand hier gezien. Toen Annette er naar vroeg zei dat het ook niet vanwege covid was, maar tegen de kou. Ze is dan ook helemaal ingepakt met meerdere lagen kleding. Onduidelijk hoeveel. Overigens kwam ze vragen of wíj hout nodig hadden. Ze zag namelijk geen rook uit de schoorsteen komen. De schat. Toen Annette later op de dag nog even langsliep moest ze even binnen komen kijken. Vol trots wees ze op een klein elektrisch kacheltje. “Lekker warm!”. Een groot verschil met Nederland is wel dat hier toch heel regelmatig de zon schijnt. En die is ook een stuk krachtiger dan in NL. Wij vinden het mooi weer als de zon schijnt, ongeacht de temperatuur. Dus voorlopig hoeven jullie nog geen medelijden te hebben met ons.

Maria, de oma van Ricardo en Maria-Rosa. Ruim 250 jaar ervaring.

Het blijft mooi om een inkijkje te krijgen in het Portugese plattelandsleven. De 4 oude dames die wij regelmatig “spreken”, treffen elkaar op een muurtje vóór de huizen van Maria en Maria-Rosa. Daar staat een groot deel van de dag het zonnetje op het muurtje. En Maria heeft daar een oude keukenstoel staan. Waar ze het over hebben weet ik niet, maar ze hebben altijd praat. Helaas gaat het vrijwel allemaal aan mij voorbij. Vorige week maandag moest Adeleida naar Castro Marim. Boodschappen halen. Normaal zorgen haar kinderen daarvoor, maar met de strengere lockdown rond oud en nieuw kon dat niet. Enfin, ze wist dat wij naar Faro moest en dacht dat we dat konden doen in de tijd dat zij boodschappen deed in Castro. Wij hadden dat pas door toen we in Castro stonden en zij, na enig aandringen, vertelde dat ze wel daar, bij de bakker, zou wachten op ons, zo rond lunchtijd. Wij krijgen niet uitgelegd dat we pas om 14 uur bij het ziekenhuis terecht kunnen. En dat het daarnaast volslagen onmogelijk is om in 2 uur tijd op en neer te gaan naar Faro én het ziekenhuis te bezoeken. Dus wij lieten haar gaan, parkeerden de auto op een parkeerterrein een paar honderd meter verder en zijn haar toen stiekem gaan volgen. Niet omdat we per se stiekem willen doen, maar we moeten er zeker van zijn dat ze met ons mee terug kan naar Castro. We zien haar de apotheek binnen gaan. Mooi. Wij besluiten intussen de makelaar te bezoeken die in dezelfde straat zit. Nog even wat afspreken voor een 2e bezichtiging in Casa Branca. Als we daar weer buiten staan willen we snel Adeleida localiseren. We zien haar gelukkig meteen een Chinese winkel uitlopen. Verbaasd kijkt ze ons aan. “Niet naar Faro?”. Wij leggen uit dat dat niet kon. Eerst laat ze vol trots haar nieuwe warme sloffen zien, daarna zegt ze beduusd dat ze nog wel boodschappen moet doen. Maar natuurlijk. We leggen uit dat we alle tijd hebben en pas nadat we haar thuis gebracht hebben naar Faro gaan. Na wat gesputter legt ze zich daar bij neer. We lopen met haar mee. Eerst naar de bank, dan naar de supermarkt. Eenmaal op de weg terug heeft ze wel wat te babbelen. Soms, als we echt niet weten waar het over gaat,  antwoorden wij met een soort gebrom, dat achteraf zowel als een “ja” als ook als een “nee” uitgelegd kan worden. Het deert haar niet. Regelmatig schiet ze in een aanstekelijke gegiechel. Heerlijk. Eenmaal thuis dragen we de boodschappen mee naar binnen. Binnen is het donker en koud. Uit de slaapkamer komt het gekreun van haar ernstig zieke man. Maar Adeleida heeft een leuk uitje gehad. En wij ook.

Veel planten doen al net alsof het voorjaar is.
De kust bij Ayamonte. Heerlijk rustig in de winter.

3 gedachten over “Winter

  1. Wally

    Ha Ton,
    Je schrijft nog steeds aantrekkelijk beeldend. Mooi om te lezen hoe het jullie in het dagelijkse leven vergaat. Veel plezier met de zoektocht. Groetjes Wally

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.