Zorg

      5 Reacties op Zorg
Nachtegaal?

Natuurlijk baal ik er wel eens van als iets niet gaat zoals ik gehoopt had. Maar meestal pas ik me aan en ga ik kijken wat er dan wel kan, in plaats van te blijven hangen in wat er niet kan. Ook Annette kan zich makkelijk aanpassen aan nieuwe situaties. En dat is fijn. Maar het kan ook nadelen hebben. We zijn nauwelijks bezig met wat er allemaal fout kan gaan. En bereiden we ons daar ook slecht op voor. Zo ook nu. Wij genieten vooral van ons stekje in de Algarve. Ik lag vrijdagavond op de bank te lezen en hoorde Annette ineens vloeken in de keuken. Ze zat ergens in vast met haar vinger riep ze, maar het klonk erg serieus. En dat bleek het ook te zijn. Toen ik de keuken in kwam zag ik haar met haar linker wijsvinger vastzitten in de staafmixer. Dat was geen fraai gezicht. Ik realiseerde me dat we hulp moesten zoeken. Maar waar dan? Dit hadden we niet voorbereid. Was er een voorziening in Castro Marim, het dichtstbijzijnde stadje? Of moesten we naar Vila Real? Toen ik eenmaal de vinger uit de staafmixer had bevrijd, zakte Annette licht beroerd op de grond. Ik wilde niet met haar op de achterbank gaan zoeken naar een Eerste hulp. Helaas was onze buurman niet thuis. Cor en Yvonne gelukkig wel. Yvonne ging mee en wist dat er in Vila Real een “internationaal medisch centrum” zit. Half uurtje rijden. Eenmaal daar aangekomen bleek er geen arts aanwezig. Maar een mevrouw wist me te vertellen dat er 500 meter verder een ziekenhuis met hulppost zat. Dus daar naar toe. Annette werd meteen mee naar binnen genomen. Yvonne en ik moesten buiten wachten, want Corona. Na een uur kwam ze een beetje beduusd weer naar buiten. De vinger was verbonden, maar waarschijnlijk was er een pees doorgesneden en misschien was de vinger wel gebroken. Ofwel: ze moet nog even naar het ziekenhuis in Faro. Dat is wel weer 5 kwartier rijden. Annette kon met een ambulance mee. Ik niet. Dat leek ons niet zo’n strak plan. Gelukkig bood Yvonne aan om te rijden. Daar maakten we graag gebruik van.

De Medronheiro staat in bloei. November.

De eerste hulppost in Vila Real maakte een verwaarloosde indruk. Die van het Universitair ziekenhuis in Faro was zeker niet beter. Annette kon vrijwel meteen door, Yvonne en ik moesten de wachtkamer in. Niet alle stoeltjes waren beschikbaar, want Corona. Anderen waren gewoon kapot. In de gangen met afbladderende verf stonden verschillende brancards. Met daarop patiënten die moesten wachten. Slapend, soms kermend. Hun begeleiders zaten bij ons in de wachtkamer. Bij de receptie zaten maar liefst 4 mensen achter de loketten. Met werk voor 1, maximaal 2. Wel allemaal een jas aan, want aan verwarming doen ze niet in de wachtkamer. Na bijna twee en een half uur wachten kwam Annette de wachtkamer in. En weer keek ze een beetje beduusd. Het was duidelijk dat er een pees was doorgesneden. En die moest operatief hersteld worden. Dat zou meteen zaterdagochtend kunnen. Dus het was verstandig om te blijven, want het was al bijna zaterdag. Daar hebben we dan ook niet lang over nagedacht. Maar ja, we hadden niks bij ons natuurlijk. We waren halsoverkop van huis weg gegaan met het idee dat er een vinger gehecht moest worden. Een verpleegster die een beetje Engels sprak, legde ons uit dat ik de kleren van Annette mee moest nemen. Ze kreeg namelijk ziekenhuiskleding. Dat was weer even lachen. De verpleegster kwam binnen met een korte broek en een hemd. “Sorry, only pants”. Annette trok meteen het touwtje eraf dat als riem dienst moest doen. Het bijbehorende shirt zou ik zelfs niet als poetslap willen hebben. Maar ja, we hadden niet zoveel te kiezen. Op mijn vraag hoe laat ik haar morgen kan bezoeken trekt ze een bedenkelijk gezicht. Dat weet ze niet. Kan misschien helemaal niet. Want Corona. Ik kan natuurlijk wel even bellen. Dan moet ik het algemene nummer bellen en vragen naar de afdeling Urgente Orthopedie. Als ik dat op zondag probeer, wordt er gewoon niet opgenomen. Het ziekenhuis is niet te bereiken. Gelukkig heeft Annette haar telefoon mee. Weliswaar zonder oplader en die heeft de verpleging ook niet, maar we kunnen het noodzakelijke contact hebben. Maar Annette weet ook niks. Niet zaterdag als ze uit de verdoving ontwaakt. Niet op zondag. De verpleging weet niks en de arts is er niet. Op maandag gelukkig weer wel. Dan hoort Annette dat ze naar huis mag. De arts neemt volop de tijd om uit te leggen wat hij gedaan heeft en wat er verder staat te gebeuren. Dat is dan weer prettig, maar misschien had ook iets van die informatie via overdracht naar de verpleging kunnen lopen…? Zodat de patiënt enig idee heeft wat eraan de hand is. “En oh ja, wat de verpleging gezegd heeft over elke 3 dagen controle in Vila Real, vergeet dat maar. Ik wil je zelf zien, volgende week maandag. De wond ziet er goed uit en is gebaat bij rust”. Zegt de chirurg. Opgewekt rijden we naar huis. Blij dat we weer naar Alcarias kunnen. Onze buurman Ricardo kijkt bedenkelijk als hij hoort dat we in Faro in het staatsziekenhuis zijn geweest. Dat heeft namelijk geen al te beste naam. Dat blijkt ook als ik op internet ga kijken. Ik vind een artikel over met name de orthopedie-afdeling van het universitaire staatsziekenhuis. Wat ik er van snap is dat nog in 2019 er een wachtlijst bestond van 3 jaar voor noodzakelijke ingrepen. Alle fora van buitenlanders in Portugal raden dan ook aan om een privé-ziekenhuis op te zoeken. Maar ja, als je zo belabberd bent voorbereid op tegenslag als wij, dan kom je daar veel te laat achter.

Thuis in Alcarias Grandes

5 gedachten over “Zorg

  1. Marianne

    Jeetje wat heftig Annette. Ik hoop dat de negatieve berichten over het staatsziekenhuis meevallen en dat alles weer goed heelt. Beterschap. En Ton: Succes met koken .

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.