Kwijt

      1 reactie op Kwijt

Monte Gordo. Klein stukje mooi tussen veel lelijk.

Ik was mijn fietsschoenen kwijt. Kwijt in de zin van niet weten waar ze zijn. Even was ik bang dat ik ze “echt” kwijt zou zijn (als in nooit meer terugvinden). Ooit kropen wij in Mexico ’s ochtends uit ons tentje dat in de achtertuin van een meneer stond. En toen was Annette één fietsschoen (met bijbehorende sok) kwijt. Na veel zoeken en met hulp van anderen werd de schoen weer gevonden. Bleek dat één van de honden er mee was gaan spelen en hem op een heel andere plaats weer had achtergelaten. En omdat onze buren hier in Alcarias maar liefs 6 niet-opgevoede honden hebben, vreesde ik voor écht kwijt. Gelukkig bleek na een kwartiertje dat ik ze bij onze verhuizing gewoon goed had ingepakt. En omdat wij een hele maand niet meer gefietst hadden, was ik vergeten dat ik dat zo goed gedaan had. En ja, wij zijn na een maand algehele onthouding weer eens op de fiets gestapt. En dat viel mij niet mee. Op ons 40 km lange tochtje waren er meerdere momenten waarop ik het jammer vond dat ik mijn schoenen weer gevonden had. Wat een spierpijn!

De mooie kuststrook. Deze mevrouw steekt bij eb de grond af op zoek naar coquilhas. Een delicatesse hier.

Om een beetje begrip voor mij te hebben, moet je weten dat de Algarve eigenlijk uit 2 delen bestaat. Je hebt de kuststrook. Daar zijn alle voorzieningen. Hotels, appartementen, winkels, wegen enzovoort. Heel lelijk eigenlijk, op de échte kuststrook na dan. En die échte kuststrook is zo mooi dat die er voor zorgt dat de rest van de kuststrook zo lelijk is. Die lelijke kuststrook is vrij vlak. Daar zou je dus goed kunnen fietsen als er niet zoveel mensen zouden rondrijden. Net buiten die kuststrook loopt de Algarve omhoog. Je komt op een heuvelrug die kan variëren van ruim 100 tot zo’n 900 meter hoog. Eigenlijk zijn het meerdere heuvelruggen, maar dat zie je er niet aan af. Vanaf die eerste stijging kom je in een veelal zeer verlaten landschap, maar het blijft heuvelachtig. Allemaal kleine heuvels en dus kleine dalen. Opvallend veel water. Allemaal kleine stroompjes die heel lang de tijd hebben gehad zich in te vreten in de heuvels. Zo is een landschap ontstaan met veel korte maar pittige klimmetjes. En die kunnen er voor zorgen dat de benen zeer gaan doen. Gelukkig wordt dat gecompenseerd.

Compensatie aan de kust.

Natuurlijk door het prachtige landschap met zijn overweldigende rust. Je vraagt je echt af waarom er hier ooit asfalt is neergelegd. Voor wie? Maar ook in die paar vrijwel uitgestorven dorpjes worden we gecompenseerd. Soms hangen er een paar mannen tegen een muurtje. Of zit er een oude vrouw onder een boom voor zich uit te kijken. Soms ook steekt een boer over met zijn kudde van schapen en geiten. Hoewel de meeste nors kijken, zijn ze het geen van allen. Vriendelijke groeten en bemoedigende woorden zijn ons deel. Zo heel veel wordt hier ook niet gefietst. Als een vreemde auto al een belevenis is in het dorp, wat te denken van 2 fietsers? Inmiddels ben ik weer blij dat ik mijn schoenen nog heb, want ik ben mijn spierpijn kwijt!

Compensatie in de heuvels.
Dagelijkse compensatie: ons stuwmeer, Beliche.

1 gedachte over “Kwijt

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.