Trek

      1 reactie op Trek
Stuwmeer van Odivelas

Vanaf de mooie camping aan het stuwmeer van Odivelas gingen we richting de kust. Voor we daar aan zouden komen kregen we nog een heel stuk platteland van de Alentejo. We gingen boodschappen voor de lunch doen in Ferreira. Een goede 20 kilometer vanaf de camping. En misschien daar ook wel even koffie drinken, want daar zouden we niet zoveel kans toe krijgen deze dag. Ferreira bleek een armoedig stadje. Veel vervallen huizen. Niks moois of aparts. Wel een Intermarché. Maar daar kwamen meer mensen op af. In het kader van veilig winkelen moest Annette eerst een nummertje trekken. Een bewaker riep nummers om als er weer iemand naar buiten was gekomen. Annette had B2. Hij was bij 26. Inderdaad, spannend! Een vrouw met een klein kindje, die net voor Annette aangesloten was, had nummer E97. Enfin, het is uiteindelijk gelukt. Alleen de koffie niet. Niks geschikts gevonden in Ferreira. Dan maar verder.

Even later zie ik een wolk vogels langzaam omhoog cirkelen. Het lijken wel gieren, ze klapwieken nauwelijks, gebruiken alleen de opstijgende warme lucht. Ik zie dat ze bijna allemaal een grote witte kraag hebben. Bijzonder. Dus even die kant uitfietsen. Ze lijken op te stijgen vanaf een vuilnisbelt. Als we het weggetje daarnaartoe inslaan, kan ik ze wat beter zien. Het zijn ooievaars! Prachtig. De groep die opgestegen is raakt uit zicht. Maar er komen er meer aan. Dit moet de ooievaarstrek zijn. Met als tussenstop de vuilnisbelt. Hier hebben we wel even een kwartiertje staan genieten.

Ooievaars
Nog meer ooievaars.

Maar ja, zin in koffie hebben we ook. We komen in Canhestros, een dorp van niks, vlakbij de kruising met een vrij lege snelweg. Vlak voor de rotonde, aan het eind van het dorp, zie ik links nog een terrasje. Hup, aanleggen. Buiten zitten 5 mensen, dorpelingen zo te zien. Er staan 2 stoelen zonder tafeltje. Maar terwijl wij onze fietsen parkeren, zie ik een oud vrouwtje met een hondje op haar arm naar een van de vrije stoelen stiefelen. Ze gaat zitten. Annette gaat naar binnen om 2 koffie te bestellen. Het oude vrouwtje kijkt mij aan, staat op en lacht haar tandeloze mond bloot. Ze wijst en mompelt iets. Ik mag die stoel hebben. Ik bedank haar vriendelijk. Ze kijkt me nog eens aan en begint te praten. Nu heb ik al moeite om de Portugezen te verstaan, maar deze vrouw, zonder tanden, brabbelt voor mij volstrekt onverstaanbaar. Ik knik vriendelijk terug, trek hulpeloos mijn schouders op en probeer duidelijk te maken dat ik ook maar een simpele buitenlander ben die het allemaal niet snapt. Dat accepteert ze. Annette komt naar buiten met de koffie. Een andere vrouw gebaart dat we haar tafeltje mogen hebben. Lief maar niet per se nodig. Dank u. Gelaten steekt ze haar 3e sigaret op en kletst verder met haar overbuurman. Wij kijken dit even aan. Nee, hier gaan we niet wonen. We zouden ons dan gedwongen voelen om hier elke zondagmiddag te gaan zitten. Kopje koffie, ouwehoeren en roken. Laat maar. Als we bijna klaar zijn met de koffie gebeurt er iets. Er komt een oude Citroen Jumpy aan gereden. De chauffeur toetert en stopt pal voor het terras. Hij kent iedereen. Maar er komen nog meer mensen naar buiten. Er komen er zelfs met de auto aangereden speciaal om hem te zien. Het blijkt de versman te zijn. In zijn gekoelde Jumpy heeft hij fruit, kaas en vleeswaren (vooral worst). Hij verkoopt wat en krijgt van de tandeloze vrouw een ijsje dat ze uit het café heeft gehaald. Na 10 minuten gaat hij weer, op naar de volgende stop. Deze aardige mensen hebben een leven dat wel heel erg anders is dan het onze. Wij gaan verder. Even later komt de Jumpy ons tegemoet. Hij toetert en zwaait naar ons. Alsof we er al bij horen.

De kust van Alentejo.
Zonsondergang.

1 gedachte over “Trek

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.