Een gewoon dagje onderweg

      1 reactie op Een gewoon dagje onderweg
Richting Barca de Alva over Ecopista do Sabor.

Toen we maandag aankwamen in Barca de Alva kneep ik hem een beetje. We hadden gegokt op dit gehuchtje met maar één hotelletje. Als dat dicht zou zijn, of vol, zouden we 20 km door moeten fietsen mét een fikse klim. Ik begon hem nog meer te knijpen toen ik zag dat het al bijna 17 uur was. Tjee, de tijd vliegt! Gelukkig was dat een foutje van mijn gps. We fietsten namelijk vlak langs de Spaanse grens en daar is het een uur later dan in Portugal. Gelukkig, dat valt mee.

Barca de Alva

In Barca de Alva aangekomen vinden we al snel het bedoelde hotel, Bago d’Ouro. En ja hoor: Fechado (gesloten). Wat nu? We besluiten om het dorp in te fietsen (bestaat uit één straat) en links en rechts te vragen of we ergens kunnen slapen (wel 3 barretjes in die ene straat). Op dat moment komt er een vrouw aan gelopen. Moeizaam waggelend, beide benen ingezwachteld. Wat we zoeken? Een plek om te slapen. “Oh”, zegt ze, “wacht maar even, ik roep wel iemand”. Ze waggelt de eerste kroeg in en even later komt er vrolijk zwaaiend een vrouw naar buiten. Zeker kunnen we hier slapen. Dat “fechado” slaat op het restaurant en de bar. Niet op het hotel. Ze gaat ons voor, wijst waar we de fietsen kunnen zetten, leidt ons de trap op naar de kamer en zoekt wat handdoeken bij elkaar. De meneer van het hotel moet nog even de batterijen van het deurslot vervangen. Ook de mevrouw van het hotel komt er bij staan en blijkt perfect Frans te spreken. Ze is dan ook een oud-lerares Frans. Kortom: alles kwam goed.

Op naar Escalhão.

De volgende ochtend konden we in het hotel ontbijten. Daarna, zoals eerder gezegd, doen we boodschappen voor onze lunch. Om de hoek blijkt een kleine kruidenier te zitten. Helaas, geen brood. En nee, er zit geen bakker in dit dorp. Er komt altijd een auto die brood verkoopt. Wij besluiten te gokken op het volgende dorp en stappen op. Op dat zelfde moment rijdt een Renault- busje voorbij: Padaría staat er op de zijkant. De bakker! Te laat.

Ruim twee uur later in Escalhão gaan we eerst koffiedrinken. We hebben zo lang over de 13 km lange klim gedaan omdat het continue klimt natuurlijk, maar ook omdat we prachtige uitzichten hebben die smeken om een foto. Ook worden we getrakteerd op een groep van ongeveer 30 gieren die de eerste thermiekbel van de dag opzoeken. Genieten!

De gieren.
En nog meer.

Ik vraag de meneer van de bar waar we koffie drinken of er ook een bakker in Escalhão is. “Oh, wel 5”, zegt ie. Dan komt er een bestelwagentje voorbij. “Hé”, roept hij keihard, “heb je nog brood?”. Blijkbaar een van de vijf. Maar helaas, hij is uitverkocht. Geen nood, hier links af en dan een stuk verder zit er ook een. “Waar staat je auto?”, vraagt hij. “Fiets? Hmm, nou ja, moet ook kunnen”. Na 200 meter over een kinderkopjesweg zien we een vrouw lopen. Ze heeft een plastic tasje in haar hand en wij denken brood te zien. Tegelijkertijd komt er een meneer door een onbestemde deur naar buiten die in zijn busje stapt. Terwijl Annette mikt op de mevrouw, schiet ik de meneer aan. Ik stop naast zijn busje en zie dan dat dit het Padaría-busje is! Heeft ie nog brood? Natuurlijk. Wat wil je hebben? Glunderend vervolgen wij onze klim, maar eerst, net buiten het dorp, op een mooie plek, wat vers brood met chocoladepasta gegeten! Bij wijze van gebakje.

En dan weer verder. Na 80 kilometer en zo’n 1600 hoogtemeters bereiken we Guarda. Mooi genoeg om een dagje te blijven.

De vallei van de Coa, tussen Escalhão en Guarda.
De kathedraal van Guarda en de Igreja de Misericórdia.
Het kerkhof van Guarda. De brommer is van de opzichter.

1 gedachte over “Een gewoon dagje onderweg

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.