Eten

      4 Reacties op Eten
St. Jacobsschelp.

Net als veel mensen houd ik van lekker eten. In tegenstelling tot veel andere mensen kan ik het niet opbrengen daar lang voor in de keuken te staan. Aan mij zijn kookboeken niet besteed noch al die programma’s op tv waar goede koks uitleggen hoe je iets moet klaar maken. Laat staan dat ik het op kan brengen om te gaan zitten kijken hoe andere mensen een taart bakken. Terwijl ik toch dol ben op een stukje taart bij de koffie.

Pastel de Nata

Ik heb me dus aangeleerd zo smaakvol mogelijk te koken met zo min mogelijk inspanning. En dat komt van pas als je gaat kamperen en je neemt één gaspitje mee. Daarnaast moeten wij natuurlijk ook ontbijten en lunchen. Dat eerste doen we bij onze tent. Zelf goede koffie maken en thee zetten. Sap er bij. Brood of broodjes. Eitje wellicht. Heerlijk rustig de dag opstarten in het zonnetje. Vervolgens wat boodschappen doen voor de lunch. Die genieten we bij voorkeur op een mooi plekje. Dus moeten we alles bij ons hebben voor als we zo’n mooi plekje tegen komen. Brood(jes), tonijn of hard gekookt ei. Mayonaise voor daar bij. Beetje zoet zoals chocopasta of pindakaas. Sapje. Smikkelen. Hier een paar van onze lunchplekjes.

Voor als het nat is: het bushokje. Hier in België. De eerste en laatste keer dat het nat was tijdens de lunch….
Een mooi bushokje kan natuurlijk ook. Bij gebrek aan een fraai uitzicht.
Schaduw en uitzicht aan een kanaal. Richting Moissac.
Kerken en kerkhoven bieden bijna altijd schaduw én bankjes. Deze staat ergens in Galicië.
Ons plekje vandaag. Net buiten Carvicais, aan de tot fietspad omgebouwde spoorlijn.

Daarnaast ben ik best bereid om lokale specialiteiten te proberen. Afgelopen week niet gekampeerd, alleen hotelletjes. En dan ga je dus uit eten. Op aanraden van de man in het hotel in Porto heb ik een Francisinha geprobeerd. Het is een soort tosti belegd met een knakworstje, ham, steak, worst en kaas. Heel veel plakken kaas. Op het bovenste sneetje brood is nog een ei gebakken waarover ook weer plakken kaas zijn gedrapeerd. Tijdje in de oven. Het geheel wordt overgoten met een geheime saus die in ieder geval alcohol moet bevatten. Toen hij het mij uitlegde kreeg ik het gevoel dat dit de Portugese Kapsalon was. Hij gaf toe dat je na het eten van zo’n Francisinha er wel even tegen kan. Nou dat kan ik beamen. Ik kreeg hem zelfs niet volledig weggewerkt. Leuk om eens geproefd te hebben, maar komt in het rijtje “eens maar nooit weer”.

De Francisinha.

Dat geldt dan weer niet voor allerlei andere lekkernijen uit Portugal zoals de Pastel de Nata of de Pastel de Bacalhau: aardappel met kaas en kabeljauw (gedroogd). Prima als tapa. Wordt ongetwijfeld vervolgd

Bereiding van de Pastel de Bacalhau.

4 gedachten over “Eten

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.