Reisverslag

      2 Reacties op Reisverslag
Schelpen oogsten

Even bijpraten. We zijn na Fisterra langs de kust afgezakt naar het zuiden. Prachtig. Ruige kust met veel rotsen en af en toe wat schorren en slikken. Kleine dorpjes met niet al teveel toeristen. Net wat we zoeken. Maar ja, van lieverlee ging het toch vaker mis. Zo gauw er ergens witte zandstranden liggen, klonteren de toeristen samen. En dan kun je nog wel op een Ecovia langs de kust fietsen, daar hebben zij geen weet van. Noch een boodschap aan.

Lunch op een rustig plekje in Pontevedra.

Het was toen we nog in Spanje waren, op een warme dag, dat we een reportage zagen op tv. Spanjaarden stonden in de rij om een strand op te mogen. Soms 2 uur lang! Vanwege Corona was het aantal badgasten beperkt. Eerst dacht ik “Welke gek gaat nu 2 uur in de brandende zon staan wachten om op een strand in de brandende zon te mogen gaan liggen?”. Maar toen realiseerde ik me dat er ook een heleboel Nederlanders zijn die op een warme dag in de auto in de file naar pakweg Zandvoort gaan staan. Om na zo’n 2 uur file vanuit die warme auto lekker nog even op het warme strand te gaan liggen. Er zijn eigenlijk best veel gekken, denk ik.

Mijn hoop was op Portugal gevestigd. Ik dacht dat het Noorden wel lekker rustig zou zijn. Nadat we met stevig doorfietsen net 5 minuten te laat bij de ferry over de Miño (grens met Portugal) kwamen, hadden we een meevaller. De ferry was ook net iets te laat met vertrekken. Er stond al een man klaar om de trossen los te gooien. Ik roepen en gebaren. Hij maakte duidelijk dat ik nog snel kaartjes moest kopen, hij zou wel even wachten. De mevrouw van de kaartjes zat er gelukkig nog. Zij zei wel dat ik haast moest maken. Maar dat had ik al begrepen. Dus hup, de ferry op en meteen vertrekken. Kon niet mooier. Het alternatief was namelijk óf 2 uur wachten op de volgende ferry, óf 2 uur omfietsen om een brug te vinden. Nu hadden we in Caminha alle tijd om wat te eten en te drinken en ons plan te maken.

Op de grens.
Caminha.

Op het dorpsplein in Caminha kregen we om te beginnen een uur cadeau. Portugal leeft namelijk een uur eerder dan Spanje en Nederland. Een tweede cadeau was dat je niet verplicht bent een mondkapje op straat te dragen. Heerlijk! Verder wist ik dat er een fietsroute ligt (LF1 geloof ik) langs de gehele Portugese kust. Dus laten we die maar gaan zoeken. Ondanks dat ik de etappes op mijn gps heb staan, konden we de route niet vinden. Er was geen fietsbaar pad te zien waar de gps mij langs wilde loodsen. Dus dan maar naar de N13 en verderop kijken of het nog iets wordt met die LF1. En ja hoor. Prachtig fietspad.

De LF1 (Ecovia del Norte). Soms.

Al gauw kwamen er ook moeilijk begaanbare stukken. Deels te wijten aan het feit dat de Ecovia nog lang niet klaar is. En er dus stukken zand/keien-pad in opgenomen zijn. Deels omdat de Portugezen blijkbaar een enorme voorliefde hebben voor kinderkopjes. En dan niet de afgeronde kopjes zoals wij die kennen, maar de scherp gerande soort. En als die dan ook een beetje slordig aan elkaar liggen, wordt fietsen in een keer minder leuk. Gecombineerd met lange stukken Zandvoort, dreef ons dat terug naar de N13. Gewoon zo snel mogelijk naar Porto en dan daarna weg van de kust.

De kustlijn zelf is prachtig!

Inmiddels hebben we 2 volle dagen genoten van Porto. Zeer de moeite. Morgen op naar het binnenland, langs de Douro. Reisverslag wordt vervolgd.

In Porto plakken ze graag tegeltjes tegen de gevels.
Ook bij kerken.
Fraaie oude panden langs de Douro.
De indrukwekkende Ponte Luiz 1.

2 gedachten over “Reisverslag

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.