De échte Fin del camino

      2 Reacties op De échte Fin del camino
De échte fin: kilometer nul.

Het is nu echt klaar. Veel verder kun je namelijk niet. Hierachter ligt de zee. Dit heet dan ook Fisterra (Finisterra in het Spaans). De Romeinen dachten dat het hier ophield. Ik ben er ook wel klaar mee. Weet je wat het leukste was op dit eindpunt? Nee, niet het beeldje van de schoen of de paal met aandenkens. Er kwam een schooltje dolfijnen voorbij. Ergens tussen de 8 en 10. Moeilijk te tellen. Dat is pas genieten!

Beeldje van een schoen.
Paal met aandenkens.

Onderweg toch wel leuke mensen meegemaakt. Neem de chauvinistische Franse fietsenmaker. Wij hadden lucht nodig. In onze banden. Dus bij een fietsenmaker aangelegd. Mogen wij de pomp lenen? Natuurlijk! Terwijl ik buiten aan het pompen ga, is er een mecanicien bezig een racetandem af te monteren. Nieuwsgierig komt hij mijn fiets bekijken. Knikt goedkeurend als hij de setup met MTB-onderdelen ziet. Dan kijkt hij wat beter. “Zitten er ook Franse onderdelen op? Hmm, even kijken. Engels frame, Duitse tassen. Wielen? Zwitsers. Schakeling? Japans. Zit er dan niks Frans op?” “Jawel”, zeg ik, en tik op mijn bidon: “Frans water.” Dat moet ie even zijn baas vertellen!

Of neem onze dokter in Oviedo. Ik wilde toch even naar mijn rechteroog laten kijken. Ging sinds Laruns niet slechter, maar ook niet beter. Dus een medisch centrum gezocht waar ook een oogarts aan verbonden is. Gevonden, maar helaas, de oogarts is er vandaag niet. Wel een huisarts. Is dat wat? Laten we dat maar even proberen. Misschien kan hij ons verder helpen. We konden meteen binnen stappen (lukt dat in Nederland ook?). Erg aardige man. Hij kijkt en meet mijn bloeddruk, maar vindt ook dat er een oogarts naar moet kijken. Hij gaat even bellen. De eerste blijkt ook niet aanwezig, de tweede wel. Terwijl hij de boodschap van de telefoon afluistert, beseft hij dat we in coronatijd leven. Met de hoorn nog aan zijn oor, meet hij even onze temperatuur, met zo’n pistooltje. Gelukkig goed. Dan regelt hij dat we iets later die middag terecht kunnen bij de oogarts. Mooi. Vervolgens vraagt hij naar onze verzekering. Nee, we hebben geen Franse verzekeringskaart. Maar als hij een factuur schrijft, betaal ik die en kan ik die in NL declareren. Hij kijkt me een beetje schaapachtig aan. “Tja”, zegt hij, “ik weet eigenlijk niet hoe ik een factuur moet maken. Dat hoef ik nooit te doen. Weet je wat, laat maar zitten. Het is goed zo. Fijne reis nog!”

Eindkruis.

2 gedachten over “De échte Fin del camino

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.