De kapper

      6 Reacties op De kapper
Oviedo

Ik heb een soort haat-liefde-verhouding met kappers. Je moet weten dat ik hopeloos haar heb. Kan geen kapper wat aan doen. Ik heb het vroeger, in mijn jeugd, lang gehad. Vond mijn vader vreselijk. Achteraf geef ik hem helemaal gelijk. Maar hoe lang mijn haar ook is, ik moet af en toe naar de kapper. Dat begon toen ik met mijn vader meeging naar de herenkapper in de Ploegstraat in Breda. Drie degelijke draaistoelen van staal met rood leer. Zo’n zaak die ook ergens in die tijd overging van vader op zoon. Waarbij ik betwijfel of de zoon zijn pensioen gehaald heeft als zelfstandig kapper. Later in Nijmegen een tijdje bij een dameskapsalon gelopen, die ook heren deed. Zeer tevreden. In Apeldoorn terecht gekomen bij zo’n echte ouderwetse herenkapper. Aan de Asselsestraat. Zo’n man die niet heel veel te doen had. Een paar dames uit het bejaardenhuis aan paars permanent helpen. En mannen zoals ik knippen. Ik kon prima met hem kletsen, maar in de loop der jaren was zijn gezicht zich gaan vormen naar zijn overheersende gemoedstoestand: neigend naar chagrijn. Toen ik hem een keer ergens op de fiets tegenkwam verbaasde het mij dat hij zo’n vriendelijke lach kon laten zien. Maar goed, ik ben binnen Apeldoorn verhuisd en ben toen ook op zoek gegaan naar een kapper dichterbij. Dat werd Jacqueline aan de Koninginnelaan. Overheersend type, altijd veel te vertellen, goede koffie. Best tevreden. Maar ja, na onze eerste grote fietstocht (met een geweldige knipervaring in Mazatlán, Mexico) toch bezweken voor het ultieme gemak: heel kort haar. Ik ben toen meteen thuiskapper geworden met eigen tondeuse. Einde kappersbezoek.

Ook Oviedo.

Maar dan ben je weer op fietsreis. Je laat je haar een tijdje groeien, maar dan? Natuurlijk gaat de tondeuse niet mee op reis. Nou is het vinden van een kapper hier in Spanje een eitje. Zeker net zoveel kappers hier als bakkers of apothekers. Maar het merendeel is ook van de “belleza”, zeg maar de schoonheidssalon. En dat gaat me net iets te ver. Ik wil eigenlijk zo’n ouderwetse herenkapper. En die dacht ik hier in Oviedo gevonden te hebben. Hij stond buiten zijn zaak de wereld te beschouwen. Jaar of 50, buikje, glad geschoren kop, overhemd met stropdas. Genaamd Julio. Dat is hem dacht ik. Ik hoopte meteen aan de beurt te zijn, maar dat ging niet door. Ik moest over 50 minuten terugkomen. Maar dan wel punctueel. Natuurlijk. Ik was er dus precies op tijd. De kapper was nog bezig met een andere klant, maar stuurde zijn assistente op me af. Hij had eerder al begrepen dat mijn Spaans niet al te geweldig is. En zijn Engels is nog beroerder. Dus de assistente op mij af gestuurd, want die kon wel een beetje Engels, dacht hij. Zij vraagt of mijn haar gewassen moet worden. Nee dus. Alleen knippen. “Met de schaar of met de tondeuse?”. Tondeuse graag. “Hoe? Heel mijn hoofd?”. Ja, dus. Half hoofd lijkt me raar. Maar ze gelooft me niet. “Echt heel het hoofd met de tondeuse?”. Ja, heel het hoofd. Dit ging allemaal nog in het Spaans, vandaar haar ongeloof. Zij vertelt dit de kapper. Hij gelooft het ook niet. Zij komt terug en vraagt wat mijn taal is. Engels? Ja, is prima. “Maar is dat ook uw echte taal?”. “No, my language is Dutch”, zeg ik. Zij pakt haar telefoon en zoekt Google-translate op. Zij typt wat en laat mij het schermpje zien. Nadat ik mijn leesbril opgezet heb lees ik: “Ganz den kopf?”. Ja, ganz! Gaat u maar zitten, de estetico komt zo. Helaas, Julio blijkt ook al een estetico te zijn, niet zomaar een kapper! Maar goed. De kapper gaat aan de gang. Na drie halen met de tondeuse vraagt hij nog één keer of dit echt de bedoeling is. Alsof ik nog terug kan. We babbelen een beetje over Corona. Altijd goed. Nadat hij klaar is met de tondeuse wordt de vakman in hem wakker. Hij pakt kam en schaar en begint met de afwerking. Hij gaat met zijn kam door mijn gemillimeterde haar en zet dan de schaar in de laatste onregelmatige haartjes. Daarbij gaat hij zeer geconcentreerd te werk. En volgens vast patroon. De schaar nadert mijn hoofd tot op enkele centimeters. Dan knipt hij drie keer snel in het luchtledige alvorens in een snelle beweging de haartjes te kortwieken. Met even vaste hand pakt hij te lange wenkbrauwharen aan en de plukjes bij mij oor. En als klap op de vuurpijl pakt hij zijn scheermes, klapt het open en zorgt voor een haarscherpe scheiding in de nek. Hij borstelt vervolgens mijn hoofd en ook mij kleren en vraagt of mijn haren nu nog even gewassen moeten worden? Nee, bedankt. Het was goed zo.

Klooster bij de kathedraal van Oviedo.

6 gedachten over “De kapper

  1. Gerard van Bekhoven

    Hoi Ton en Annette, hierbij een bericht van Gerard (broer van Henriëtte) en Lisa.
    Wij volgen jullie avonturen, mooi omschreven en omlijst met mooie foto’s.
    Zelf zijn wij ook gefietst naar een camping in Stavelot net onder Spa en hebben ook ervaren hoe leuk en ook hoe zwaar het kan, zeker als het om klimmen gaat. Zoveel kilometers als jullie fietsen wij niet, maar de beleving is vergelijkbaar. Groeten Gerard en Lisa.

  2. rita

    Het ontbreken van een foto is inderdaad echt wel een gemis.
    Nu weten wij nog niet of wij naar Julio op zoek moeten gaan als wij toevallig in die buurt zijn.

  3. Marianne Evertse

    Vermakelijk en mooi geschreven verhaal! Ik zag het helemaal voor me.
    Op de fiets waai je wel weer schoon.
    Fijne reis verder.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.