Verrekijker

      Geen reacties op Verrekijker

Op mijn paklijst stond een verrekijker. Die was er, pre-corona, op gekomen omdat we verwachtten veel ruig wild in Canada te gaan zien. En sommig wild laat zich beter van een afstandje bekijken. Als zo’n voorwerp eenmaal op mijn paklijst staat, gaat het er niet zomaar van af. Ik ga er dan over nadenken. En dus ging de verrekijker ook mee op fietsvakantie door Europa. Je weet namelijk nooit. En juist die redenering zorgt ervoor dat ik altijd iets meer meeneem dan noodzakelijk. Maar vooruit.

Gisteren fietsten we ergens op een achterafweggetje in de Indre. “Kijk”, zei Annette, “wat loopt daar. Een reetje of een vosje?”. Een reetje leek het mij niet. Kon ook best gewoon een kat zijn. Toen, 2 weken na ons vertrek, wilde ik voor het eerst de verrekijker hebben. Nu is het een gegeven dat wat je ook acuut nodig hebt uit je fietstas, het zit altijd onderin. Altijd. Dat vraagt iets van mijn geduld, maar ook van het geduld van dat beest ver weg. Gelukkig bleek die andere dingen aan zijn hoofd te hebben. Met de verrekijker kon ik bevestigen dat het een vos was. Mooi beestje. Beetje rode kop. En toen, alsof hij gewacht had tot ik de verrekijker opgedoken had, zie ik hem in elkaar kruipen. Hij staat doodstil en trekt heel langzaam zijn voorpootjes terug naar zijn achterpootjes. Zo spant hij zijn rug voor een sprong. En die kwam ook. Ik kon dat mooi volgen dankzij mijn verrekijker. Zo zag ik hem daarna ook lichtelijk verdwaasd naar zijn voorpoten kijken. Niks. Geen muis, geen korenwolf noch een ander beschermde diersoort die hij toch niet op had mogen eten. Gelaten sjokte hij weg. De verrekijker blijft op mijn paklijst staan.

Ook mooi zonder verrekijker.
Helaas, geen cameraploeg aanwezig. Dus maar doorgefietst.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.