Leve de jagers!

      2 Reacties op Leve de jagers!

Een “hot item” onder de Divide-rijders: nemen we de originele route vanaf Pietown, dus 300 km zonder winkels of restaurants? Of pakken we de verharde weg naar Silver City? De drie Duitsers die we in Grants hebben ontmoet, zijn het niet met elkaar eens. Twee willen verhard, de derde niet. Ook de vier jongere rijders die we in Pietown hebben ontmoet, twijfelen. Belangrijkste argument om verhard te gaan is het risico op zware regen en daardoor onbegaanbare wegen. Er is zwaar weer voorspeld voor de regio. De Duitsers gaan verhard, één jongen gaat onverhard, de drie anderen ontmoet hij op de kruising tussen verhard (Highway 12) en onverhard. Dan zullen ze besluiten hoe ze verder gaan. Wij gaan uiteraard onverhard. Het zonnetje schijnt weer en de lucht trekt steeds meer open. Stel je voor: een weg van bijna 300 km onverhard. Met een paar ranches en geen enkele winkel, eethuis of benzinepomp. Pakweg van Groningen tot Maastricht dus. Onvoorstelbaar. Eten meenemen lukt wel. Veel tortilla’s, jam, pindakaas en bonen. En trailmix voor noodgevallen. Drinken is iets anders. Ik krijg onmogelijk voor drie dagen water mee. We spreken af dat zo gauw we één bidon leeg hebben we in principe kijken of we die kunnen aanvullen. Op de Divide moet je toeslaan wanneer het kan, niet wachten tot het je uitkomt. Dat hebben we al wel geleerd.
Als we stoppen voor de lunch (tortilla’s met jam) zien we aan de andere kant van het pad een caravan staan. René gaat water vragen. Hij blijft best lang weg. Dan komt hij glunderend terug. Niet alleen met water, maar ook met sportdrank, Icetea, cake, appels en bananen. De jagers, want dat waren bet, vonden het bewonderenswaardig wat wij deden. En ja, ze hadden toch teveel meegenomen. Erg aardig van die gasten.
Vervolgens dalen we af naar de kruising met Highway 12. Die steken we over en rijden dan een prachtige hoogvlakte op. Wijdse vergezichten. Ook op de zich snel ontwikkelende onweersbuien. We overleggen nog even, maar kiezen er voor het te proberen. Ook op de verharde weg wordt je nat. We gaan er vanuit dat het pad begaanbaar blijft. Als er een snelstromende rivier dwars over de weg dendert is dat even twijfelachtig. Met enige moeite komen we aan de overkant. Zonder noemenswaardige regen rijden we verder. Dan staan we opeens voor een volledig overstroomde weg. Geen pad meer te zien. Er staan ook drie pickups van jagers. De mannen maken ons duidelijk dat we onmogelijk verder kunnen. De overstroming is gigantisch. Hij strekt zich over vele kilometers uit en komt soms tot borsthoogte. Meerdere pickups zitten vast. Zij wachten nog op één jager, die nu opgehaald wordt met een quad. Zijn auto zit ergens muurvast. René vraagt of ze bereid zijn ons en onze fietsen mee te nemen tot aan Highway 12. Gelukkig, dat willen ze wel doen. Scheelt ons 25 kilometer terugfietsen en weer door die rivier banjeren. Dominic en Ernie nemen ons mee. Zij wonen ongeveer aan de kruising met Highway 12. De ouders van Dominic hebben daar hun ranch. Zelf werkt hij met Ernie, als gids voor mensen die willen jagen. Aan de Highway staat hun Lodge waar ze de jagers onderbrengen. Bij de Lodge aangekomen, biedt Dominic aan om gebruik gemalen van de douche. Een vrouw (zijn moeder?) komt naar buiten en heeft voor René en mij een zakje vers gebakken koekjes. Schoon, droog en dankbaar nemen we afscheid van de jagers. Leve de jagers!
Inmiddels lig ik in mijn tentje, aan een zijweg van de Highway. Voor het eerst deze reis hoor ik de Elk burlen. Een bijzonder geluid. Hoe graag ik de jagers nu ook mag, ik hoop dat deze Elk zich in alle rust kunnen voortplanten.

image

2 gedachten over “Leve de jagers!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.