Eindelijk bergen!

      2 Reacties op Eindelijk bergen!

Ik heb al aardig wat gefietst in Alpen, Pyreneeën en Dolomieten. Ook gewandeld trouwens. En ook wel in andere berggebieden. Voor mij wordt het pas leuk als ik boven de boomgrens kom. Als er grote rotsblokken liggen, puinwaaiers en steile afgronden. Pas dan ben ik écht in de bergen. Nu heb ik me voor de Great Divide wel een beetje voorbereid. Dat leek me wel nuttig. Dus ik wist dat er ín Montana en Wyoming ook op hoogtes van ruim 2000 meter nog gewoon bomen groeiden. Maar Colorado, dat was andere koek! Daar moeten we een hele serie passen over die stuk voor stuk boven de 3000 meter liggen. En dan sta je pas op de pas. Dus de bergen eromheen komen in de buurt van de 4000 meter. Dat moet nog eens een ruige bedoening zijn! Ik was dus enigszins teleurgesteld toen bleek dat ook de uitzichten vanaf de Boreaspas, de Marshallpas en de Cochetopapas vooral uit prachtig golvende groene valleien bestond, omringd door beboste toppen. Mooi. Prachtig zelfs. Maar nog geen échte bergen. Tot vandaag. Onze tocht startte in Del Norte. De eerste 38 km alleen maar klimmen. Eerst heel zoetjes over het asfalt, maar na 18 km flink steiler over een grindpad. Uiteindelijk stonden we dan op de Indianapas. Met zijn 3573 meter het dak van de Great Divide. En ja hoor, de pas bevond zich aan de voet van de Grey Back Mountain. Ruig, enorme puinwaaiers en een paar kale rotsen die zich niet zo makkelijk tot puin lieten eroderen. Toen vervolgens in de afdaling ook de bergen met vele kleurtjes (allerlei ertsen en mineralen) van de Alemosavallei zich lieten zien, was ik tevreden. Ik ben in de échte bergen, ik ben in Colorado! En morgen fiets ik naar New Mexico.

image

2 gedachten over “Eindelijk bergen!

  1. Hilda ezinga

    Gaat het nog met je fiets, houd hij het nog vol? Knap dat je ook de spaken weer goed en recht krijgt. Dat is even een handigheidje om te repareren. Als je terug bent ben je dan ook flauw van je fiets, na al die mankementen? Drager, banden en spaken ( en nog meer). Hopelijk heb je tot het eind een gelukspoppetje op je fiets (schouder) zodat je niets meer hoeft te repareren. Veel geluk zou ik zeggen voor jullie allebei.

    1. Ton

      Dank Hilda. Tot op heden houdt het wiel het. Wel een slag er in, maar kan daar nog mee rijden. Ik denk wel dat de fiets, na een schoonmaak- en controlebeurt, ergens in een hoek gezet wordt. Voorlopig even niet meer op dat ding….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.